vroedvrouw

  • Groen

    Er zit helaas weer ontsteking op het borstabces. Sinds gisteren ziet de wiek groen. De redelijk franstalige interimverpleegster weet er zich geen raad mee en heeft blijkbaar ook verkeerd gespoeld vandaag, kwam ik te weten toen ik met de andere verpleegster belde. Maar ze ging instructies geven zodat ze het morgen goed kan doen (spoelen met isobetadine) en blijkbaar kan het zijn dat de ontsteking op die manier weer verdwijnt. Moet me geen zorgen maken zei ze maar maak me uiteraard wel zorgen, dat ding is 3 weken lang mooi aan het genezen geweest en nu na 3 weken weer miserie, dan lijkt het even of ik er nooit vanaf ga raken.

    Daarnet met Zoon in de draagdoek om brood geweest. Meneer begint echter als ik hem in de draagdoek laat zakken, zijn beentjes krampachtig gestrekt te hebben en daar gewicht op te zetten wat volgens mij niet goed is, hij is nog maar 7 weken en moet met opgetrokken beentjes zitten. Een hele strijd dus om hem goed te krijgen. Sterk dat mijn kereltje al is als het om tegenspartelen gaat...

    Gisteren is de vroedvrouw geweest en die was aangenaam verrast, ze had hem sinds eind vorig jaar niet meer gezien. Ze dacht dat hij medicatie kreeg tegen de reflux als ze zag hoe rustig hij is, niet dus. Het gaat echt wel beter. Met pamper en body aan weegt meneer nu 5 kilo. Gisteren lag hij tegen Teerbeminde aan op de buik en heeft hij zeker 10 minuten lang zijn hoofd helemaal zelfstandig rechtop gehouden om naar zijn papa te kijken en te brabbelen en te lachen. Schitterend... Volgens de vroedvrouw gaat ons mannetje zich amuseren in de creche, zijn daar veel prikkels en gaat hem dat bevallen, ik vermoed het eerlijk gezegd ook, het is serieus vermoeiend om dat ventje een ganse dag bezig te houden...

  • 3 weken

    De tijd vliegt, gisteren was ons meneertje alweer drie weken. We waren uitgenodigd op een familiefeestje en hij was de ster van de dag, rondgaan van arm tot arm en bij iedereen liefde en aandacht losweken. Ze waren het erover eens dat het een typisch manneke is, dat je direct aan zijn gezichtje ziet dat het een jongetje is.

    Daarnet was de vroedvrouw hier ook nog eens. Hij is weer flink bijgekomen en deed haar versteld staan door zijn activiteit. Hij is dus drie weken oud maar wil overdag zelden gewoon ergens liggen slapen; hij kijkt actief rond en wil geëntertaind worden. Wat niet makkelijk is, een kleurrijk mobieltje ziet hij immers nog niet. Voorlopig zeggen enkel gezichten en licht en donker hem iets. En ik kan moeilijk de ganse dag heen en weer lopen voorbij het raam, wat hij bijzonder fascinerend vind maar ik toch eerder vermoeiend. 'Slaap overdag mee met de baby' zeggen de mensen dan, maar onze baby is amper geïnteresseerd in slapen overdag.

    Gelukkig gaat het 's nachts redelijk goed en kan ik dan tussen de voedingen twee tot drie uurtjes slapen.

    Ons meneertje blijkt dus geen doordeweekse baby, maar dat zegt uiteraard elke moeder, eigen kind schoon kind, dat besef ik maar al te goed. Zelf was ik trouwens helemaal niet zo'n actief kind maar mijn broer en zijn kinderen wel, dus het zal van daar komen zeker? Je gaat nog je werk hebben met deze baby bezig te houden, zei de vroedvrouw...

  • Twee weken

    Ondertussen is onze kleine meneer al 2.5 weken oud. Het lijkt niks, maar in die luttele weken legden we als gezin een enorme weg af.

    Het was met lood in mijn schoenen dat ik na 4 nachten de begeleiding en steun van de materniteit achter me liet. De ganse dag en nacht vroedvrouwen die je met raad en daad bijstaan, je steunen en adviseren en 's nachts al eens voor een uur of twee de baby meenamen zodat ik na drie slapeloze nachten toch 2u kon slapen, ze zijn onbetaalbaar. De overgang naar alles zelf kunnen en moeten doen thuis was dan ook immens. Ik begon eraan met een gigantisch slaapgebrek en ik zat er dan ook snel helemaal door. Een baby die nooit slaapt en 24u per dag wil eten en een mama die doodsbang is om iets verkeerd te doen en vol zelftwijfel zit, het is geen evidente combinatie. De eerste dagen waren dan ook een afwisseling van trots, enorme vreugde en genot en pure wanhoop en het idee van 'hier kom ik gewoon nooit door, ik kan dit evenvoudig weg niet, ik ben een slechte mama'..

    Gelukkig staan we er niet alleen voor en hebben we begeleiding van vroedvrouwen, kraamzorg en Kind en Gezin. De vroedvrouw kwam op dinsdag en is meteen twee uur gebleven om samen met mij onze kleine man te observeren tijdens eten en slapen en me tips te geven. Ik zat er op dat moment compleet door en wist amper nog wat ik deed maar ze gaf niet op en bleef rustig samen met mij zoeken naar oplossingen. Die tips in de praktijk brengen deed al veel. Ik ben nog altijd erg moe, maar het is doenbaar geworden.

    Onze kleine man groeit als een kool, na amper twee dagen van gewichtsverlies was er al een stevige gewichtstoename dus ze konden we vrij snel geruststellen dat het niet ligt aan de borstvoeding. Wel is hij een erg luie drinker, wat zorgt voor het snel verdwijnen van het verzadigd gevoel en huilen, voor weinig slaap bij mama en zoon en voor constant willen drinken wat behoorlijk uitputtend is. Maar dat blijkt nu eenmaal het karakter van onze zoon en behalve wachten tot hij daaruit groeit en sterker wordt om steviger te drinken is er niks te doen. De grote geruststelling is dat dit iets is van HEM en niet IK die iets verkeerd aan het doen ben. Bovendien is hij een echte knuffelbeer die vooral graag op de arm ligt en niet alleen in zijn wieg...

    We kregen dus heel wat bruikbare tips, zoals stevig inbakeren om te slapen, venkelthee drinken en proberen niet constant toe te geven als hij eten vraagt maar hem in een iets regelmatiger schema te krijgen van 2 tot 3u tussen elke voeding. En alhoewel hij nog steeds weinig slaapt en mij compleet uitput is het toch al veel beter ondertussen. Het blijft soms moeilijk en we lopen hier allemaal rond als zombies, maar ons ventje groeit en bloeit en ziet er geweldig uit en daar doen we het voor. Daarstraks gehoortest gehad bij Kind en Gezin en ook daar 10 op 10. Bovendien zijn zijn spieren al super ontwikkeld, zijn reflexen super, hij volgt met zijn ogen en hij kon op enkele dagen al een beetje zelf zijn hoofd optillen en kan dat nu al vrij goed,... Ons mannetje doet het goed en dat sterkt me toch om vol te houden...

  • Welkom zoon!

    Op een goede vijf uur had ik mijn zoontje in mijn armen, ik geloof dat ze zoiets een vlotte bevalling plegen te noemen. De gyn had gezegd dat het vlot zou gaan eens de weeen op gang zouden komen en ze heeft gelijk gekregen. Wat ik niet wist, is dat die weeen zo snel op gang zouden komen. Ik had de dagen voordien nog wat gelezen en daar spraken ze van uren eer je aan een tempo van 1 wee om de 5 minuten zit en naar de kliniek kan. Ik wist dus niet goed wat me overkwam toen ik in de nacht van zaterdag op zondag wakker werd met krampen die almaar heviger werden en mekaar van bij de start binnen de 5 minuten opvolgden. Eerst wat afgewacht, dan  de wederhelft wakker gemaakt en in bad gekropen zoals ze me hadden aangeraden. Het warme water deed echter weinig voor de pijn en het viel ook niet stil. Wat is er hier aan de hand, is het dit, is er iets anders, moeten we al naar de kliniek? Ik wou niet naar de kliniek in het holst van de nacht in het weekend om dan terug gestuurd te worden maar ik kon deze pijn echt niet plaatsen, het klopte zo slecht met alles wat ik al had gelezen en gehoord… Uiteindelijk werd het echt te erg en zijn we vertrokken, wederhelft eerst de honden nog uitgelaten en iets gegeten en dan de auto in, de dienst spoedgevallen niet gevonden, nog een hele eind te voet moeten gaan en dan hop naar de verlosafdeling.

     

    Daar legden ze me aan de monitor met een blik van ‘het zal wel’. Na een half uur kwamen ze eens kijken en toen bleek er wel degelijk serieuze wee-activiteit (akelig als je dat zo ziet opkomen op die monitor en geruststellend tegelijk). Al de tips van de prenatale kine bleken maar even te helpen, na wat rondlopen en doen wat me geleerd was en zoeken naar een zitbal die er niet bleek te zijn uiteindelijk toch het meeste in bed uitgezeten. Ondertussen wisselden de vroedvrouwen van shift en kwam er eindelijk nog eens iemand kijken, net toen ik redelijk ten einde raad was. Er werd echter niet gesproken over epidurale maar over ‘je bent er bijna’ en ‘dokter bellen’ en ‘verloskwartier klaarmaken’. Nog even doorbijten dus.

     

    Vanaf nu bleef de vroedvrouw grotendeels bij mij, ze moest het water ook nog breken want dat was nog niet gebeurd. Om 8 uur was het dan zover, transfer naar de verloskamer en die stoel in en beginnen persen. De dokter deed er lang over door de mist en in de kamer naast mij hoorde ik een vrouw verschrikkelijk gillen, niet goed voor mijn zenuwen. De persweeen kwamen snel en tussendoor rusten ging bijna niet, maar de gyn en de vroedvrouw hebben me er echt doorgesleurd. Vroedvrouw en wederhelft na een tijdje bij elke wee meeduwen op de buik en tergend traag naar zeker ging het vooruit. Na een minuut of 40 kon ik echt niet meer. Elke wee wou ik gewoon weglopen en me verstoppen in een klein holletje, die baby ging er nooit uitraken, ik had echt geen greintje kracht meer. Maar de dokter en vroedvrouw bleven coachen en aanmoedigen en na elke wee werd het hartje van onze zoon beluisterd en dat bleef krachtig kloppen dus meneer had gelukkig geen last van de hele toestand.

     

    En zo werd om 9u10 onze zoon geboren, met het eerste zonlicht van een mooie herfstzondag en legden ze hem direct op mijn borst, een schatje van 49 cm en 3 kilo 100.

  • 17 weken: vroedvrouw

    Vorige week mochten we op controle bij de vroedvrouw. Helaas geen echo, waardoor ik in tegenstelling tot een van mijn beste vriendinnen die minder ver is het geslacht nog niet ken. Nog een maandje geduld oefenen. Maar het bezoek aan de vroedvrouw was niettemin erg prettig en nuttig. Ze had ten eerste veel meer tijd dan de gynaecoloog, we hebben er zeker een half uur gezeten. Heel veel praktische info over de dingen die ons ziekenhuis aanbiedt en andere initiatieven in het Gentse, kraamzorgtoestanden etc, je moet het maar allemaal weten. Echt fijn dat iemand eens de tijd neemt om alles van naaldje tot draadje met je te overlopen en je doorverwijst naar alle sites, boeken, organisaties, beurzen en infosessies die er tegenwoordig allemaal bestaan.

    Al was het beste natuurlijk het hartje nog eens kunnen horen. Dat stelt direct zo hard gerust. Een supermagisch moment... Daarnaast heeft ze ook mijn buik bevoeld waaruit zij kon afleiden dat mijn baarmoeder mooi gegroeid is en de foetus dus ook. Ik vind dan ook dat ik voor mijn 17 weken (18 vandaag actually) al een aardig buikje heb. Zo had ik deze week internationale tweedaagse meeting van een van mijn projecten waar de felecitaties en vragen spontaan kwamen, heel fijn toch telkens weer.

    Dikke voeten of andere probs heb ik niet meer gehad, wel vroeg ik me dinsdag af of ik de baby voelde bewegen, had regelmatig van die vreemde kriebelingen in mijn buik, spannend...

    Dinsdag echter ook een enorme domper op de vreugde. Net nu ik zelf mama ga worden, na al die jaren proberen en miserie, is de kanker terug bij mijn eigen mama. Na verder onderzoek blijkt het nu zelfs onzeker dat ze de geboorte nog zal kunnen meemaken. Het dringt allemaal nog niet door bij mij, voel me verdoofd, ben aan het werken, blijf zakelijk maar tegelijk schreeuwt alles in mij dat ik hier nu, vooral nu, niet klaar voor ben. Nooit zal zijn.