slapen

  • Zou het?

    Zou het, zou het...? Dochter heeft 6 opeenvolgende nachten geen nachtvoeding gevraagd. Zouden we op 2 jaar en 3 maanden aan het tijdperk van doorslapen starten, denken jullie?

    Er zijn uiteraard nog nachten geweest dat ze eens geen voeding vroeg, soms zelfs twee na elkaar. Ik herinner me dat ze in de herfstvakantie bijvoorbeeld enkele nachten doorsliep. Om daarna naar nachten van 1 tot zelfs 2 voedingen te gaan. Misschien 'jinx' ik het wel door hier nu over te schrijven, denk ik dan. Langs de andere kant, ze is de 2 jaar al een tijdje gepasseerd, dus wie weet is ze er gewoon klaar voor!

    En vraagt ze vannacht weer om te drinken? Dan krijgt ze dan. Ze kan het zo mooi vragen. En zo'n moeite is het ook niet, haar bed staat naast het mijne dus gewoon even dochter eruit tillen, bloes omhoog schuiven en zij doet de rest. Tien minuten nadien slaapt iedereen alweer. Het heeft niet echt zwaar effect op mijn functioneren. Maar toch zou ik er niet mee inzitten om wat langere blokken te slapen!

    Tot slot even kaderen. Ik heb nooit gestreefd naar een snel doorslapende baby. Bij Zoon dacht ik net als de meerderheid van de westerse mensen dat zoiets moet nagestreefd worden ten allen koste. Bij Dochter heb ik me deftig ingelezen en geleerd dat nachtvoedingen tot de leeftijd van 18 maanden nodig kunnen zijn. Dat ze heel belangrijk zijn voor de hersenontwikkeling, voor de hechting en voor de borstvoeding. En heb ik dus alle regie in de handen van mijn Dochter gelegd wat voedingen betreft. Baby knows best. Zo gaat het al eeuwenlang en zo is het door de natuur ook bedoeld. En ze kan er maar een hoger IQ van krijgen, daar kunnen we niet op tegen zijn, toch.

  • (niet) Doorslapen

    "Hallo, mijn naam is K en ik ben de mama van een niet-doorslapende dochter". Misschien moet ik eens een soortement AA oprichten voor nachtelijke ouders want doorslapen en vooral het gebrek eraan is toch nog wel een taboe. Of beter gezegd, de verwachting dat babies al heel jong wél doorslapen ligt in onze maatschappij torenhoog. Makkelijk natuurlijk voor de drukke tweeverdiener, koters die 12 uur aan een stuk doortukken. Nog een uitvloeisel van onze vrij harde aanpak van kleine kindjes (nog nooit van een tante of oma gehoord dat laten wenen goed is voor de longetjes en dat je je kind schandalig verwent door het zoveel op te pakken en te knuffelen?) waarbij een baby in een strakke structuur gewrongen moet worden want anders gaat die daar misbruik van maken.

    Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn beminde dochter van bijna 19 maanden niet doorslaapt en dat ik daar in se ook geen enkel probleem mee heb. Ondanks de onderbroken nachten voel ik me doorgaans relatief goed. Doorgaans dus. De laatste weken heb ik precies last van voorjaarsmoeheid en ben ik een wandelende zombie. Geen wonder dat ik verslaafd ben aan The Walking Dead.

    Afgelopen nacht was weer geen hoogvlieger met niet alleen 2 in plaats van 1 nachtvoeding maar daartussen vooral een onrustig woelende dochter, een zagende hond en mijn verstopte neus die me nu al een maand parten speelt, wat iets zegt over mijn weerstand vermoed ik. Enfin, veel dingen die er samen voor zorgden dat het aantal Zzzzzs afgelopen nacht zwaar beperkt was en bovendien slecht van kwaliteit.

    En dan wil ik daarover eens zagen, hier, op Facebook, eens even gehoord worden en als het even kan een virtueel hart onder de riem. Vooral geen 'goedbedoelde raad' over verwennen en het kind haar voeding ontzeggen of erger nog stoppen met borstvoeding en een goeie dikke fles geven. Gelukkig komen mensen daar ook niet mee want ze kennen mijn koppigheid en overtuiging wellicht. Op dat vlak geen klagen.

    Ik wil gewoon even erkenning voor het feit dat het zwaar kan zijn, jonge mama van twee die ook werkt. Zwaar, maar ook ontzettend mooi. Zelfs de slechte nachten. Want als dat kleine lijfje vannacht lag te wiemelen of gisterenavond enkel in slaap wou vallen helemaal tegen mij aan gewurmd, dan is dat ergens toch ook genieten. Van de genegenheid, geborgenheid, de innige band, het feit dat je eigen kinderen toch de meest fantastische personen zijn in deze wereld en dat je hart gewoon overstroomt van al die liefde. En ergens dus best blij is met extra uren om ervan te genieten.

  • En dan besef je dan je laatste baby een heuse peuter is geworden

    20u15. Ik leg de Dochter in bed volgens het vaste ritueel. Pijama aan, nog wat spelen, broer naar boven en dan ook zij slaapzakje in, mamamelk drinken op het grote bed en ze dan doorschuiven naar haar eigen bedje. De laatste maanden slaapt ze dan vrij makkelijk. 

    Gisterenavond hield ze echter groot kabaal. Waarvan ik behoorlijk wat stress kreeg. En besloot dat mijn baby mij nodig heeft. Ik kom de slaapkamer binnen, waar de Dochter rechtop in haar bed staat te roepen. Wanneer ze mij ziet, werpt ze zich vliegensvlug op haar buik en draait haar hoofd weg van de deur. Weg van mij. 'Ik slaap mama' lijkt ze te zeggen (want spreken doet ze nog niet).

    Ik moet er even van bekomen.

    Even schetsen misschien, maar bij de Dochter hebben we nooit aan 'slaaptraining' gedaan. Ik geloof in Attachment Parenting en dat kinderen een ouder nodig hebben om in slaap te vallen. Dus bleef ik bij haar tot ze sliep. Rond haar eerste verjaardag gaf ze dan aan dat ze zelf in slaap kon raken. Heel vaak loopt dat prima, maar er zijn nachten dat ze onrustig is en ik dus veel naar boven storm omdat ze huilt. Tot voor kort had ze mij dan nodig. Ik haalde haar uit bed, nam haar bij mij in bed, liet ze nog eens drinken en zo werd ze langzaam aan rustig en viel ze zonder huilen in slaap. 

    Maar gisteren reageerde ze precies eerder betrapt en keerde ze zich weg van mij. Had ze mij niet nodig. Maakte ze mij voor de zoveelste keer duidelijk dat ze een echte peuter is en geen kleine baby meer. En daar moest ik echt van bekomen...