Eentje erbij?

Het heeft me drie maanden gekost om hier weer eens te komen schrijven. De reden is duidelijk; mijn zwangerschaop waarvan sprake in de vorige post is geëindigd in een miskraam. De tweede echo wees uit dat het hartje gestopt was met kloppen. Omdat er nog altijd geen tekenen waren dat de miskraam spontaan op gang zou komen, plande de gynaecoloog me meteen in voor een curretage 5 dagen later. Ik ben nog twee dagen gaan werken in een complete waas, kerstcadeaus gekocht, en ontzettend veel gehuild. Op 21 december werd ik dan opgenomen voor de curretage. Enkele dagen later kerstavond en kerstdag, twee familiefeesten met blije gezichten en al de neven en nichtjes, trotse grootouders, het was ontzettend hard. Op kerstavond kwamen bovendien nieuwe krampen en bloedverlies op en was ik vrij ongerust, maar het bleek achteraf gezien weer vanzelf over te gaan.

Ondertussen is het verdriet gesleten, maar het blijft hard. Op weekend in Rome enkele dagen terug dacht ik de hele tijd, normaal had ik nu 5 maanden ver moeten zijn, over de helft dus. Het blijft verschrikkelijk hard om na drie jaar afzien om zwanger te worden dan na amper 8 weken alles weer te moeten afgeven, zonder de zekerheid dat er ooit een nieuwe zwangerschap zal komen.

Maar het leven gaat verder. Een maand verplichte rust na het miskraam, dan een controle waarop bleek dat mijn lichaam de draad weer aan het opnemen was, alles in orde, dus meteen door naar fertiliteit en een nieuwe afspraak. Op de eerste controle daar tien dagen later bleek er alweer een vers eitje klaar te zitten en werd een cryo-terugplaatsing gepland. We hadden van de eerste Pick Up nog twee embryo's klaarzitten in de diepvries en die zouden nu ontdooid worden. Spannend, want dat ontdooien lukt blijkbaar maar in 60% van de gevallen.

Maar op maandagochtend kreeg ik goed nieuws van het labo van het UZ, die middag mocht ik langskomen voor een terugplaatsing. Ter plekke bleek dat beide embryo's het hadden gehaald en van zeer goede kwaliteit waren. Ik wou ze beiden terugplaatsen, maar de dokter adviseerde hier sterk tegen gezien de kwaliteit van de embryo's en de vorige zwangerschap. Eentje werd teruggeplaatst en het tweede werd opnieuw ingevroren.
Maar het mocht niet zijn, een kleine twee weken erop kwam mijn menstruatie erdoor.

Na wat telefoontjes over en weer bleek dat het resterende embryootje effectief opnieuw ingevroren was en dus er nog een cryo-terugplaatsing gepland kon worden. Zelfde stramien: controle (waarbij er plots geen eicellen meer klaar zaten en een bloedcontrole niks aangaf en een volgende controle bleek dat mijn lichaam gewoon iets trager was dan normaal), spuitje pregnyl en dan 's ochtends bij de telefoon wachten op nieuws van het labo van het UZ. Ik durfde amper hopen, wat is de kans dat een embryo dat twee keer ingevroren geweest is de ontdooiing een tweede keer overleeft? Maar we hadden geluk want de laborant had goed nieuws, ons embryo bleek zelf al in het blastocyststadium en zag er volgens de dokter goed uit.

Die terugplaatsing is 10 dagen geleden en het begint spannend te worden. Ik ben misselijk, is het door mijn maagontsteking of is het toch iets anders? Moe door de stress van het werk of iets anders? Zijn die steken in mijn buik de naderende menstruatie of zou er een zwangerschap zijn? Bang om teleurgesteld te worden, zwevend tussen hoop en wanhoop. Als het deze keer mislukt is, betekent dat op naar IVF 2 met opnieuw een aantal weken van eerst de pil innemen en dan hormonen inspuiten, weer een pijnlijke pick-up, weer een kans minder want je kan maar 6 terugbetaalde pick-ups doen, weer die onzekerheid van hoeveel goede eicellen ze kunnen plukken... Maar eerst nog wat afwachten dus...