peuter

  • School of geen school

    De grilligheid van de katholieke kalender zorgt ervoor dat de instapdata waarop peuters naar school mogen, elk jaar nogal veranderen. Moest onze dochter bijvoorbeeld een jaar later op dezelfde dag geboren zijn, dan mocht ze reeds na Pasen instappen. Dit jaar is ze daar echter welgeteld 1 dag te jong voor. En mag ze dus pas naar school half mei. Met Zoon was het nog een pak erger, die mocht pas begin juni instappen. 1 maand naar school en dan weer naar de crèche, dat vonden we eigenlijk een absurd idee en toen hebben we er dus voor gekozen om hem maar op 1 september te laten starten. En nu stelt die keuze zich dus weer. 

    En opnieuw kies ik ervoor om die laatste instapdag te laten voor wat het is en onze meid in de crèche te houden tot september. Ze gaat dan wel eerder bijna 3 zijn dan 2,5, maar niemand zegt dat ze moeten starten op 2,5, enkel dat het mag vanaf dan. En in de andere landen starten ze meestal pas als ze 4 zijn, dus zo gek vind ik het niet om ze nog wat uit de school te houden. Het enige spijtige, is dat de Belgische crèches totaal niet voorzien zijn op oudere peuters. Ze zit al van haar eerste verjaardag in haar huidige leefgroep en het begint daar allemaal wat te klein en te saai voor haar te worden. Dat merk je heel goed wanneer we Zoon gaan afzetten in de klas, ze amuseert zich te pletter met het speelgoed in die klas, nochtans voorzien op 4 tot 6-jarigen. De laatste maanden in de crèche zullen dus wellicht niet de fijnste worden, ze mort bijna elke dag wel bij het afzetten 's ochtends.

    Toch weegt dat nadeel niet op voor mij. Hier de andere redenen waarom ik deze keuze maak:

    • ze is nog niet zindelijk. Volgens ons kan ze het perfect, maar ze heeft er nog geen zin in. En ik heb geen zin om er druk op te zetten. Veel kans dat we volgende maand nog eens een poging doen, maar lukt het niet dan laten we het gewoon weer enkele weken rusten. Geen druk.
    • naar school = ook naar de buitenschoolse opvang. Ze moeten daar te voet naartoe en ons mevrouwtje is een gevaar in het verkeer; ze wil geen handje geven en gaat waar ze zelf wil gaan. De opvang is ook best overweldigend voor de hele kleintjes. Alhoewel de kleuters in een aparte leefgroep zitten en dus niet samen met de 8 of 10-jarigen, zijn voor een 2.5-jarigen zelfs 4-jarigen al een beetje reuzen en bullebakken. In de opvang geldt nog meer dan in de school het recht van de sterkste. De kleintjes lopen daar wat verloren. Zoon is nu 4,5 en vindt er goed zijn weg, maar zelfs hij lijkt in die omgeving soms zo klein en kwetsbaar. Bovendien zijn het heel lange dagen met best wel wat stressmomenten waar de crèche veel rustiger en huiselijker is.
    • het moet verwarrend zijn op die leeftijd; 6 weken naar de school, enkele lange weekends en pedagogische studiedagen en dan toch weer naar de crèche voor de zomervakantie. Constant aanpassen.
    • In haar toekomstige klas zitten op dit moment 22 kindjes. Half mei komen er misschien nog bij. Op 1 september start ze in een (graad)klas met 12 kindjes. Dus veel kleiner, veiliger en meer aandacht van de begeleidster.
    • Ze is niet de meest talige. Over enkele maanden gaat ze beter kunnen duidelijk maken wat ze wil, wat ze voelt, grenzen kunnen aangeven, gevoelens benoemen. Op dit moment spreekt ze echt nog in 2 en 3-woord zinnen met veel haar op.
  • En dan besef je dan je laatste baby een heuse peuter is geworden

    20u15. Ik leg de Dochter in bed volgens het vaste ritueel. Pijama aan, nog wat spelen, broer naar boven en dan ook zij slaapzakje in, mamamelk drinken op het grote bed en ze dan doorschuiven naar haar eigen bedje. De laatste maanden slaapt ze dan vrij makkelijk. 

    Gisterenavond hield ze echter groot kabaal. Waarvan ik behoorlijk wat stress kreeg. En besloot dat mijn baby mij nodig heeft. Ik kom de slaapkamer binnen, waar de Dochter rechtop in haar bed staat te roepen. Wanneer ze mij ziet, werpt ze zich vliegensvlug op haar buik en draait haar hoofd weg van de deur. Weg van mij. 'Ik slaap mama' lijkt ze te zeggen (want spreken doet ze nog niet).

    Ik moet er even van bekomen.

    Even schetsen misschien, maar bij de Dochter hebben we nooit aan 'slaaptraining' gedaan. Ik geloof in Attachment Parenting en dat kinderen een ouder nodig hebben om in slaap te vallen. Dus bleef ik bij haar tot ze sliep. Rond haar eerste verjaardag gaf ze dan aan dat ze zelf in slaap kon raken. Heel vaak loopt dat prima, maar er zijn nachten dat ze onrustig is en ik dus veel naar boven storm omdat ze huilt. Tot voor kort had ze mij dan nodig. Ik haalde haar uit bed, nam haar bij mij in bed, liet ze nog eens drinken en zo werd ze langzaam aan rustig en viel ze zonder huilen in slaap. 

    Maar gisteren reageerde ze precies eerder betrapt en keerde ze zich weg van mij. Had ze mij niet nodig. Maakte ze mij voor de zoveelste keer duidelijk dat ze een echte peuter is en geen kleine baby meer. En daar moest ik echt van bekomen...

  • Lieve kleine handjes in de nacht

    Vannacht werd ik wakker van een lief, zacht klein handje dat mijn vingers vasthield. Ik smolt ter plekke van ontroering. Hoe lief kan je aangeven dat je zin hebt in een nachtvoeding...

    Op andere nachten word ik wakker van gewoel in het bedje dat naast het mijne staat of van zacht protest als mevrouwtje honger heeft en wil komen drinken. Nachtvoedingen zijn hier echt geen beproeving. In onze huidige maatschappij geldt het als iets dat een kind doet tot het een kilo of 6 weegt en dan mag je als ouder eisen dat je weer een volledige nacht ongestoord kan slapen en dien je je kind geen voeding meer te geven en desnoods aan gecontroleerd laten huilen te doen.

    Wat een onzin. Als jij 's nachts dorst heb, drink je toch ook een glas water? Als je je even rot voelt krul je je toch ook gewoon op dicht bij je geliefde? 

    Bij Zoon volgde ik Kind en Gezin en de omgeving wat tot veel frustratie langs beide kanten heeft gezorgd. Ik dacht dat kinderen alleen in een bedje hoorden te slapen. Maar drinken heeft hij ook altijd gekregen als hij erom vroeg. Dat weigeren ging echt tegen al mijn gevoelens in.

    Ondertussen is onze Dochter bijna 1 en sinds een weekje ofzo kan ze 's avonds en 's middags alleen in slaap vallen in haar bedje. Tot nu toe viel ze in slaap terwijl ze aan de borst lag. Toch hier thuis, ik ben geen thuisblijfmama en op mijn 4 werkdagen kon ze dus wel zonder borst in slaap vallen, bijv door te wiegen, over haar rugje te wrijven of ermee te gaan wandelen. En nu lukt het hier thuis ook. Net zoals ze nu minder frequent begint wakker te worden 's nachts. Onzin dus dat je een kind 'verwent' of iets 'gewoon maakt' door toe te geven aan hun natuurlijke verlangen naar geborgenheid. Babies in een aparte kamer in een bedje leggen en op de klok voeden bestaat enkel hier in het Westen en dan nog maar de laatste 100 jaar. Babies horen niet door te slapen, het is zelfs slecht voor hun hersenontwikkeling. Laten huilen zorgt voor pieken van stresshormoon in het bloed die dagen later nog meetbaar zijn en opnieuw nefast zijn voor de ontwikkeling. Zijn wij dan allemaal gehandicapt omdat onze ouders ons zo hebben opgevoed? Gelukkig niet. Een kind beschikt over behoorlijk wat veerkracht. Maar kan het beter? Absoluut.

    Net zoals de misvatting dat je geen borstvoeding kan geven als je gaat werken. Ik ben 4 dagen per week 11 uur van mijn kinderen gescheiden en toch heeft mijn Dochter nog geen druppel kunstvoeding gekregen. Is het lastig? Soms. Meestal niet. Maar toen ik na mijn vergadering in Amsterdam naar een kolflokaaltje moest vragen vorige week moest ik even een mentale drempel over, dat geef ik toe. Maar is het doenbaar? Absoluut. En voor mij na bijna een jaar even vanzelfsprekend als ademen.

    Ik denk dat strenge structuurmama's soms niet weten wat ze missen. Die intieme momenten. Het ritme van je kind volgen. Die vingertjes die zich zachtjes om de mijne wikkelden. Die blik in haar ogen. Haar zachtjes voelen indommelen met haar lijfje tegen het mijne aan.