Eentje erbij?

Gisterenavond kreeg Zoon de eerste spuitjes. Hij deed dat goed. Hij lag superrelax terwijl de dokter hem onderzocht, zelfs eens lief lachen naar de dokter. En dan ineens die naald in zijn bil en dan schrok ons ventje zich te pletter, zo danig zelfs dat hij zijn oog bijna uitkrabde. En een paar minuutjes kelen, uiteraard. Waarop die gemene dokter gewoon nog een naald in zijn been plofte. Gelukkig zat de marteling er dan op, mocht Zoon troost zoeken in de stoere armen van de pappie en was het leed een minuutje daarna alweer vergeten.

Ik stel me wel vragen bij de metingen bij Kind en Gezin. Vorige maand was hij een halve centimeter gekrompen en nu was hij op een maand tijd dan zogezegd 6 cm gegroeid. Van een kleintje op p10 naar p50. Lijkt me toch wel zeer sterk. Volgens Kind en Gezin meet hij nu dus 57cm en weegt hij 5.100 kilo. Ons ventje groeit stevig, zoveel is zeker.

Dat hij goed groeit is een hele geruststelling voor mij, want het voeden blijft voor grijze haren zorgen aan mijn kant. Na een zeer goeie, bijna probleemloze week was het gisteren overdag prijs, krampen tijdens het eten en dus minder drinken. Met een triest hoogtepunt vannacht toen hij zelfs niet meer wou aanhappen; huilen van de honger en buiten zichzelf van verdriet en dan niet willen happen, om zot te worden. Uiteindelijk wou hij na troosten (lang leve de wederhelft) dan toch een beetje drinken. Maar weer maar langs 1 kant. Deze voormiddag dan plots een zeer rustige voeding, van krampjes en pijn geen spoor, maar nu viel hij in een diepe slaap weer na slechts langs 1 kant gedronken te hebben. Maar toch liever een rustige slaper dan die angst en paniek en hysterie wanneer hij duidelijk last heeft van zijn klein lijfje...

De osteopaat was een succes, na de behandeling heeft Zoon 2.5 uur onafgebroken liggen maffen. Zelden gezien. 's Avonds was hij wel weer in zijn normale modus met het nodige ontroostbare verdriet. Ook van de week toen zijn meter hier was kenden we een dag met veel slaapjes en weinig gehuil, maar de overige dagen waren weer zoals altijd met veel zoeken en af en toe een wanhopig moment bij de ouders.

Volgens de osteopaat is het zoals bij zoveel babies zijn maagje, reflux en ook krampjes. Ze heeft me geleerd om zijn middenrif vast te pakken na de voeding om zo een boertje los te maken en de maagpijn tegen te gaan maar ik heb het nog niet zo goed beet of het werkt niet zo goed want laten boeren blijft moeilijk en hij blijft ook veel pijn hebben. Of zijn dat nu de krampjes en niet de maag? Ik kan het soms niet goed zien.

Daarnaast raadde ze ons aan Digemel te geven voor de maag, we gaven al Colikind voor de krampjes. Ik moet ook alles van zuivel schrappen uit mijn dieet en alles anders wat kan zorgen voor krampen zoals kruiden, uien, look, tomaten,... Dat komt neer op zo goed als mijn volledig eetpattroon omgooien (ontbijtgranen met melk, yoghurt en pudding als vieruurtje en 's avonds stoofpotjes met look, uit, kruiden en allerlei verboden groenten). En volgende week mag hij nog eens teruggaan voor een volgende behandeling.

Sinds een paar dagen drinkt hij slechter, hij maakt meer lawaai, laat vaak los en begint na een kwartiertje meestal volledig te krampen tijdens het drinken met echte paniekaanvallen en hysterie als gevolg. Niet leuk, echt niet leuk, pijnlijk voor ons beiden. Laten we hopen dat dit snel betert, ik weet niet goed wat ik eraan kan doen behalve hem herhaaldelijk weer beter aanleggen en proberen kalmeren en zoals geleerd zijn middenrif masseren en proberen te laten boeren en zijn kruidendrankjes geven. Hopelijk groeit hij hier allemaal snel uit.

Ik kan gewoon vaak soms niet goed zien wat het nu is; wil hij niet alleen zijn, verveelt hij zich, heeft hij ergens last van en zoja van wat en wat kan ik eraan doen,... Volgens de osteopaat is hij misschien helemaal geen rusteloos kind maar heeft hij gewoon enkel pijn aan zijn lijfje, maar ik blijf zelf toch de indruk hebben dat het meer is dan dat, dat hij wel degelijk zoekt naar prikkels en bezig wil zijn en zich snel verveelt en daar niet goed tegen kan... Het is een zoekproces, elke dag opnieuw.

De osteopaat zei trouwens ook weer dat het zo'n schoon kindje is. Geen mens die hem ziet en dat niet zegt, het moet dat toch waar zijn ;-) Eigen kind schoon kind, maar toch plezant als anderen dat ook vinden.