doorslapen

  • Zou het?

    Zou het, zou het...? Dochter heeft 6 opeenvolgende nachten geen nachtvoeding gevraagd. Zouden we op 2 jaar en 3 maanden aan het tijdperk van doorslapen starten, denken jullie?

    Er zijn uiteraard nog nachten geweest dat ze eens geen voeding vroeg, soms zelfs twee na elkaar. Ik herinner me dat ze in de herfstvakantie bijvoorbeeld enkele nachten doorsliep. Om daarna naar nachten van 1 tot zelfs 2 voedingen te gaan. Misschien 'jinx' ik het wel door hier nu over te schrijven, denk ik dan. Langs de andere kant, ze is de 2 jaar al een tijdje gepasseerd, dus wie weet is ze er gewoon klaar voor!

    En vraagt ze vannacht weer om te drinken? Dan krijgt ze dan. Ze kan het zo mooi vragen. En zo'n moeite is het ook niet, haar bed staat naast het mijne dus gewoon even dochter eruit tillen, bloes omhoog schuiven en zij doet de rest. Tien minuten nadien slaapt iedereen alweer. Het heeft niet echt zwaar effect op mijn functioneren. Maar toch zou ik er niet mee inzitten om wat langere blokken te slapen!

    Tot slot even kaderen. Ik heb nooit gestreefd naar een snel doorslapende baby. Bij Zoon dacht ik net als de meerderheid van de westerse mensen dat zoiets moet nagestreefd worden ten allen koste. Bij Dochter heb ik me deftig ingelezen en geleerd dat nachtvoedingen tot de leeftijd van 18 maanden nodig kunnen zijn. Dat ze heel belangrijk zijn voor de hersenontwikkeling, voor de hechting en voor de borstvoeding. En heb ik dus alle regie in de handen van mijn Dochter gelegd wat voedingen betreft. Baby knows best. Zo gaat het al eeuwenlang en zo is het door de natuur ook bedoeld. En ze kan er maar een hoger IQ van krijgen, daar kunnen we niet op tegen zijn, toch.

  • (niet) Doorslapen

    "Hallo, mijn naam is K en ik ben de mama van een niet-doorslapende dochter". Misschien moet ik eens een soortement AA oprichten voor nachtelijke ouders want doorslapen en vooral het gebrek eraan is toch nog wel een taboe. Of beter gezegd, de verwachting dat babies al heel jong wél doorslapen ligt in onze maatschappij torenhoog. Makkelijk natuurlijk voor de drukke tweeverdiener, koters die 12 uur aan een stuk doortukken. Nog een uitvloeisel van onze vrij harde aanpak van kleine kindjes (nog nooit van een tante of oma gehoord dat laten wenen goed is voor de longetjes en dat je je kind schandalig verwent door het zoveel op te pakken en te knuffelen?) waarbij een baby in een strakke structuur gewrongen moet worden want anders gaat die daar misbruik van maken.

    Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn beminde dochter van bijna 19 maanden niet doorslaapt en dat ik daar in se ook geen enkel probleem mee heb. Ondanks de onderbroken nachten voel ik me doorgaans relatief goed. Doorgaans dus. De laatste weken heb ik precies last van voorjaarsmoeheid en ben ik een wandelende zombie. Geen wonder dat ik verslaafd ben aan The Walking Dead.

    Afgelopen nacht was weer geen hoogvlieger met niet alleen 2 in plaats van 1 nachtvoeding maar daartussen vooral een onrustig woelende dochter, een zagende hond en mijn verstopte neus die me nu al een maand parten speelt, wat iets zegt over mijn weerstand vermoed ik. Enfin, veel dingen die er samen voor zorgden dat het aantal Zzzzzs afgelopen nacht zwaar beperkt was en bovendien slecht van kwaliteit.

    En dan wil ik daarover eens zagen, hier, op Facebook, eens even gehoord worden en als het even kan een virtueel hart onder de riem. Vooral geen 'goedbedoelde raad' over verwennen en het kind haar voeding ontzeggen of erger nog stoppen met borstvoeding en een goeie dikke fles geven. Gelukkig komen mensen daar ook niet mee want ze kennen mijn koppigheid en overtuiging wellicht. Op dat vlak geen klagen.

    Ik wil gewoon even erkenning voor het feit dat het zwaar kan zijn, jonge mama van twee die ook werkt. Zwaar, maar ook ontzettend mooi. Zelfs de slechte nachten. Want als dat kleine lijfje vannacht lag te wiemelen of gisterenavond enkel in slaap wou vallen helemaal tegen mij aan gewurmd, dan is dat ergens toch ook genieten. Van de genegenheid, geborgenheid, de innige band, het feit dat je eigen kinderen toch de meest fantastische personen zijn in deze wereld en dat je hart gewoon overstroomt van al die liefde. En ergens dus best blij is met extra uren om ervan te genieten.

  • Lieve kleine handjes in de nacht

    Vannacht werd ik wakker van een lief, zacht klein handje dat mijn vingers vasthield. Ik smolt ter plekke van ontroering. Hoe lief kan je aangeven dat je zin hebt in een nachtvoeding...

    Op andere nachten word ik wakker van gewoel in het bedje dat naast het mijne staat of van zacht protest als mevrouwtje honger heeft en wil komen drinken. Nachtvoedingen zijn hier echt geen beproeving. In onze huidige maatschappij geldt het als iets dat een kind doet tot het een kilo of 6 weegt en dan mag je als ouder eisen dat je weer een volledige nacht ongestoord kan slapen en dien je je kind geen voeding meer te geven en desnoods aan gecontroleerd laten huilen te doen.

    Wat een onzin. Als jij 's nachts dorst heb, drink je toch ook een glas water? Als je je even rot voelt krul je je toch ook gewoon op dicht bij je geliefde? 

    Bij Zoon volgde ik Kind en Gezin en de omgeving wat tot veel frustratie langs beide kanten heeft gezorgd. Ik dacht dat kinderen alleen in een bedje hoorden te slapen. Maar drinken heeft hij ook altijd gekregen als hij erom vroeg. Dat weigeren ging echt tegen al mijn gevoelens in.

    Ondertussen is onze Dochter bijna 1 en sinds een weekje ofzo kan ze 's avonds en 's middags alleen in slaap vallen in haar bedje. Tot nu toe viel ze in slaap terwijl ze aan de borst lag. Toch hier thuis, ik ben geen thuisblijfmama en op mijn 4 werkdagen kon ze dus wel zonder borst in slaap vallen, bijv door te wiegen, over haar rugje te wrijven of ermee te gaan wandelen. En nu lukt het hier thuis ook. Net zoals ze nu minder frequent begint wakker te worden 's nachts. Onzin dus dat je een kind 'verwent' of iets 'gewoon maakt' door toe te geven aan hun natuurlijke verlangen naar geborgenheid. Babies in een aparte kamer in een bedje leggen en op de klok voeden bestaat enkel hier in het Westen en dan nog maar de laatste 100 jaar. Babies horen niet door te slapen, het is zelfs slecht voor hun hersenontwikkeling. Laten huilen zorgt voor pieken van stresshormoon in het bloed die dagen later nog meetbaar zijn en opnieuw nefast zijn voor de ontwikkeling. Zijn wij dan allemaal gehandicapt omdat onze ouders ons zo hebben opgevoed? Gelukkig niet. Een kind beschikt over behoorlijk wat veerkracht. Maar kan het beter? Absoluut.

    Net zoals de misvatting dat je geen borstvoeding kan geven als je gaat werken. Ik ben 4 dagen per week 11 uur van mijn kinderen gescheiden en toch heeft mijn Dochter nog geen druppel kunstvoeding gekregen. Is het lastig? Soms. Meestal niet. Maar toen ik na mijn vergadering in Amsterdam naar een kolflokaaltje moest vragen vorige week moest ik even een mentale drempel over, dat geef ik toe. Maar is het doenbaar? Absoluut. En voor mij na bijna een jaar even vanzelfsprekend als ademen.

    Ik denk dat strenge structuurmama's soms niet weten wat ze missen. Die intieme momenten. Het ritme van je kind volgen. Die vingertjes die zich zachtjes om de mijne wikkelden. Die blik in haar ogen. Haar zachtjes voelen indommelen met haar lijfje tegen het mijne aan.