borstvoeding

  • Het einde van ons borstvoedingsverhaal

    Vorige woensdag, 31 augustus, de avond voor school. Dochter drinkt alleen nog voor het slapengaan, snel enkele slokjes. Maar ze stond er wel nog op om bij mij te komen drinken. En die avond dronk ze zowaar een dubbele portie. Dat was echt wel een knus momentje, de avond voor die grote stap.

    Wat ik niet wist, is dat het de allerlaatste slokjes waren. Want sinds ze naar de kleuterschool gaat, wil ze niet meer drinken. Zo raar dat dit afscheid helemaal gelijk loopt met de start van dat nieuwe, belangrijke hoofdstuk.

    Ergens doet het een beetje pijn. Dat die mooie, intieme momenten stoppen. Iets enkel tussen mij en haar. Nu voor altijd gedaan.

    Toch heb ik er ook wel vrede mee. Ze wordt volgende maand 3 jaar en heeft dus 34 maanden borstvoeding gekregen. De WHO norm van 2 jaar en nog een klein jaar erbij dus. Het was mooi. Ontzettend mooi. 

    Na haar anderhalf jaar is het tempo teruggeschroefd en de laatste maanden waren het dus maar enkele slokjes per dag meer. Samen met de 10 maanden van Broer heb ik dus 44 maanden borstvoeding gegeven.Meer dan 3,5 jaar. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.

    Het valt me op dat haar keuze om te stoppen niet alleen samen valt met de start op school, maar ook met een sprong in haar ontwikkeling. Sinds enkele weken is ze veel taliger geworden en praat ze in bijne perfect gearticuleerde kleine zinnen. "pijn edaan" is vervangen door "dat doet pijn, hoor'. Ze heeft er ook eindelijk vrede mee dat het tutje enkel om te slapen dient. En je merkt aan niets dat ze nog maar drie dagen naar school gaat wanneer je haar ziet tussen haar klasgenootjes van de eerste kleuterklas die soms al een jaar naar school gaan, ze past perfect in de groep. Het verhaal klopt dus wel. Mama heeft het er weer veel moeilijker mee dan de dochter.

    En de borsten? Bij Zoon was er na een dag of twee wat stuwing, maar voorlopig buiten wat gevoeligheid geen klachten, hopelijk blijft dat zo...

  • Als de dochter zegt dat ze wil drinken...

    Iedereen gaat er waarschijnlijk van uit dat de Dochter al lang geen borstvoeding meer krijgt. Ten onrechte! We zitten ondertussen op maand 33.

    Grappig detail: als de Dochter 'drinken' wil, betekent het drinken bij mama. Als ze iets anders wil drinken, dan zegt ze niet drinken maar gewoon de naam van de drank. Zo kan ze ook 's nachts al eens om water vragen en overdag al eens om fruitsap of een flesje (melk). Maar zegt ze 'drinken', dan is het borstvoeding. Schattig toch.

    Ze drinkt nu vooral voor het slapengaan. De nachtvoedingen worden zeldzaam, volgens mijn app waren er de afgelopen maand nog 3 (de bekers water reken ik dan niet mee, enkel de borstvoedingen). Heel soms vraagt ze ook voor het middagdutje als ik er dan ben en heel heel HEEL soms komt ze overdag een paar slokjes halen. 

    Ik heb nu het gevoel dat ze elk moment kan stoppen maar dat het even goed nog een jaar zo kan verder gaan. En alle opties zijn prima voor mij.

  • Zou het?

    Zou het, zou het...? Dochter heeft 6 opeenvolgende nachten geen nachtvoeding gevraagd. Zouden we op 2 jaar en 3 maanden aan het tijdperk van doorslapen starten, denken jullie?

    Er zijn uiteraard nog nachten geweest dat ze eens geen voeding vroeg, soms zelfs twee na elkaar. Ik herinner me dat ze in de herfstvakantie bijvoorbeeld enkele nachten doorsliep. Om daarna naar nachten van 1 tot zelfs 2 voedingen te gaan. Misschien 'jinx' ik het wel door hier nu over te schrijven, denk ik dan. Langs de andere kant, ze is de 2 jaar al een tijdje gepasseerd, dus wie weet is ze er gewoon klaar voor!

    En vraagt ze vannacht weer om te drinken? Dan krijgt ze dan. Ze kan het zo mooi vragen. En zo'n moeite is het ook niet, haar bed staat naast het mijne dus gewoon even dochter eruit tillen, bloes omhoog schuiven en zij doet de rest. Tien minuten nadien slaapt iedereen alweer. Het heeft niet echt zwaar effect op mijn functioneren. Maar toch zou ik er niet mee inzitten om wat langere blokken te slapen!

    Tot slot even kaderen. Ik heb nooit gestreefd naar een snel doorslapende baby. Bij Zoon dacht ik net als de meerderheid van de westerse mensen dat zoiets moet nagestreefd worden ten allen koste. Bij Dochter heb ik me deftig ingelezen en geleerd dat nachtvoedingen tot de leeftijd van 18 maanden nodig kunnen zijn. Dat ze heel belangrijk zijn voor de hersenontwikkeling, voor de hechting en voor de borstvoeding. En heb ik dus alle regie in de handen van mijn Dochter gelegd wat voedingen betreft. Baby knows best. Zo gaat het al eeuwenlang en zo is het door de natuur ook bedoeld. En ze kan er maar een hoger IQ van krijgen, daar kunnen we niet op tegen zijn, toch.

  • (niet) Doorslapen

    "Hallo, mijn naam is K en ik ben de mama van een niet-doorslapende dochter". Misschien moet ik eens een soortement AA oprichten voor nachtelijke ouders want doorslapen en vooral het gebrek eraan is toch nog wel een taboe. Of beter gezegd, de verwachting dat babies al heel jong wél doorslapen ligt in onze maatschappij torenhoog. Makkelijk natuurlijk voor de drukke tweeverdiener, koters die 12 uur aan een stuk doortukken. Nog een uitvloeisel van onze vrij harde aanpak van kleine kindjes (nog nooit van een tante of oma gehoord dat laten wenen goed is voor de longetjes en dat je je kind schandalig verwent door het zoveel op te pakken en te knuffelen?) waarbij een baby in een strakke structuur gewrongen moet worden want anders gaat die daar misbruik van maken.

    Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn beminde dochter van bijna 19 maanden niet doorslaapt en dat ik daar in se ook geen enkel probleem mee heb. Ondanks de onderbroken nachten voel ik me doorgaans relatief goed. Doorgaans dus. De laatste weken heb ik precies last van voorjaarsmoeheid en ben ik een wandelende zombie. Geen wonder dat ik verslaafd ben aan The Walking Dead.

    Afgelopen nacht was weer geen hoogvlieger met niet alleen 2 in plaats van 1 nachtvoeding maar daartussen vooral een onrustig woelende dochter, een zagende hond en mijn verstopte neus die me nu al een maand parten speelt, wat iets zegt over mijn weerstand vermoed ik. Enfin, veel dingen die er samen voor zorgden dat het aantal Zzzzzs afgelopen nacht zwaar beperkt was en bovendien slecht van kwaliteit.

    En dan wil ik daarover eens zagen, hier, op Facebook, eens even gehoord worden en als het even kan een virtueel hart onder de riem. Vooral geen 'goedbedoelde raad' over verwennen en het kind haar voeding ontzeggen of erger nog stoppen met borstvoeding en een goeie dikke fles geven. Gelukkig komen mensen daar ook niet mee want ze kennen mijn koppigheid en overtuiging wellicht. Op dat vlak geen klagen.

    Ik wil gewoon even erkenning voor het feit dat het zwaar kan zijn, jonge mama van twee die ook werkt. Zwaar, maar ook ontzettend mooi. Zelfs de slechte nachten. Want als dat kleine lijfje vannacht lag te wiemelen of gisterenavond enkel in slaap wou vallen helemaal tegen mij aan gewurmd, dan is dat ergens toch ook genieten. Van de genegenheid, geborgenheid, de innige band, het feit dat je eigen kinderen toch de meest fantastische personen zijn in deze wereld en dat je hart gewoon overstroomt van al die liefde. En ergens dus best blij is met extra uren om ervan te genieten.

  • Lieve kleine handjes in de nacht

    Vannacht werd ik wakker van een lief, zacht klein handje dat mijn vingers vasthield. Ik smolt ter plekke van ontroering. Hoe lief kan je aangeven dat je zin hebt in een nachtvoeding...

    Op andere nachten word ik wakker van gewoel in het bedje dat naast het mijne staat of van zacht protest als mevrouwtje honger heeft en wil komen drinken. Nachtvoedingen zijn hier echt geen beproeving. In onze huidige maatschappij geldt het als iets dat een kind doet tot het een kilo of 6 weegt en dan mag je als ouder eisen dat je weer een volledige nacht ongestoord kan slapen en dien je je kind geen voeding meer te geven en desnoods aan gecontroleerd laten huilen te doen.

    Wat een onzin. Als jij 's nachts dorst heb, drink je toch ook een glas water? Als je je even rot voelt krul je je toch ook gewoon op dicht bij je geliefde? 

    Bij Zoon volgde ik Kind en Gezin en de omgeving wat tot veel frustratie langs beide kanten heeft gezorgd. Ik dacht dat kinderen alleen in een bedje hoorden te slapen. Maar drinken heeft hij ook altijd gekregen als hij erom vroeg. Dat weigeren ging echt tegen al mijn gevoelens in.

    Ondertussen is onze Dochter bijna 1 en sinds een weekje ofzo kan ze 's avonds en 's middags alleen in slaap vallen in haar bedje. Tot nu toe viel ze in slaap terwijl ze aan de borst lag. Toch hier thuis, ik ben geen thuisblijfmama en op mijn 4 werkdagen kon ze dus wel zonder borst in slaap vallen, bijv door te wiegen, over haar rugje te wrijven of ermee te gaan wandelen. En nu lukt het hier thuis ook. Net zoals ze nu minder frequent begint wakker te worden 's nachts. Onzin dus dat je een kind 'verwent' of iets 'gewoon maakt' door toe te geven aan hun natuurlijke verlangen naar geborgenheid. Babies in een aparte kamer in een bedje leggen en op de klok voeden bestaat enkel hier in het Westen en dan nog maar de laatste 100 jaar. Babies horen niet door te slapen, het is zelfs slecht voor hun hersenontwikkeling. Laten huilen zorgt voor pieken van stresshormoon in het bloed die dagen later nog meetbaar zijn en opnieuw nefast zijn voor de ontwikkeling. Zijn wij dan allemaal gehandicapt omdat onze ouders ons zo hebben opgevoed? Gelukkig niet. Een kind beschikt over behoorlijk wat veerkracht. Maar kan het beter? Absoluut.

    Net zoals de misvatting dat je geen borstvoeding kan geven als je gaat werken. Ik ben 4 dagen per week 11 uur van mijn kinderen gescheiden en toch heeft mijn Dochter nog geen druppel kunstvoeding gekregen. Is het lastig? Soms. Meestal niet. Maar toen ik na mijn vergadering in Amsterdam naar een kolflokaaltje moest vragen vorige week moest ik even een mentale drempel over, dat geef ik toe. Maar is het doenbaar? Absoluut. En voor mij na bijna een jaar even vanzelfsprekend als ademen.

    Ik denk dat strenge structuurmama's soms niet weten wat ze missen. Die intieme momenten. Het ritme van je kind volgen. Die vingertjes die zich zachtjes om de mijne wikkelden. Die blik in haar ogen. Haar zachtjes voelen indommelen met haar lijfje tegen het mijne aan.

  • Voeden

    Ook al heeft Zoon 10 maanden borstvoeding gekregen en zitten we bij Dochterlief al aan 7 maanden (en nog lang geen intenties om te stoppen), toch had ik tot voor kort nooit voeding gegeven in het openbaar. Het is echt mijn ding niet. Babies die wroeten en rondkijken waardoor er teveel te zien is, ik heb graag het comfort van mijn voedingskussen, redenen genoeg dus. In mijn eigen huis zit ik er uiteraard niet mee in en op bezoek bij vrienden of familie ook niet, dan ga ik me echt niet afzonderen om Dochterlief eten te geven. Maar daar is iedereen het ook gewend en wordt er niet raar gekeken.

    Op onze reis heb ik nu toch enkele keren en plein public gevoed. En het viel zowaar prima mee. De eerste keer tijdens het opstijgen van het vliegtuig, zodat Dochterlief geen zere oortjes zou krijgen. Gewacht tot alle stewardessen zelf neer zaten want had gelezen dat ze al eens durven zagen omdat iedereen, ook de baby, met het gezicht naar voor moet zitten tijdens opstijgen en landen. Maar op zo'n moment kijkt er niemand en dat was dus piece of cake. En een blije baby die nergens last van had. Dat hebben we dus elke vlucht gedaan.

    De tweede keer was al een pak gewaagder, op een propvolle boot tussen twee grote groepen bejaarde toeristen. Dan wel even gebruik gemaakt van de draagdoek om de boel wat bedekt te houden. Want je zat daar werkelijk op elkaars lip en al die bejaarde mannen waren toch wel aan't kijken, brrr. En dan nog eens in een restaurant nadat mijn eigen eten op was, van het dessert aan't genieten terwijl Dochterlief haar eten kreeg en tot slot in de drukke luchthaven van Milaan waar we 5 uur vast zaten door een geanulleerde vlucht van Sardinië naar Charleroi. Daar ook wel een rustig hoekje opgezocht en zo terecht gekomen naast een groepje vliegtuigspotters :-)

    Al bij al viel het prima mee. Met een borstgevoede baby op reis gaan is ook piece of cake. Altijd alles bij, met niets moeten sleuren, ze kon eten waar en wanneer ze wou. Haar slaapjes deed ze rustig in de draagdoek. Nergens last van. Echt zalig.

  • Een half jaar

    Een half jaar is Dochterlief vandaag. Ik kan het moeilijk geloven hoe snel het allemaal weer gaat. Haar halve verjaardag is trouwens ook reden tot feest, want we hebben mijn ultieme doel gehaald: 6 maanden exclusief borstvoeding. Geen druppel kunstvoeding, geen schepje pap. Van 3 kilo naar 7 kilo puur op het beste wat ik haar kan geven. 

    Ik ben zo ontzettend fier op ons beidjes, dit doel is echt heel belangrijk voor mij. Bedankt aan mijn fantastische vroedvrouw en aan de mensen van LLL en de leuke groepen op Facebook en de mensen uit mijn omgeving die al eens een hart onder de riem kwamen steken op moeilijke momenten. Want een goede begeleiding is essentieel.

    En nu? Voor mij mag het nog doorgaan zo lang Dochterlief er zin in heeft. Wat mij betreft graag tot minimaal de eerste verjaardag, maar we zien wel.

    En nu ga ik eens een worteltje stomen voor haar eerste hapje vaste voeding, benieuwd wat ze daarvan gaat denken.

    borstvoeding