attachment parenting

  • Verwende nesten?

    Ja jongens wat een vervelend artikel zag ik deze week passeren op sociale media. Moderne ouders zouden zorgen voor verwende en onuitstaanbare kinderen. Lang leve de ouderwetse opvoeding en allemaal op tijd in hun nest zonder veel tralala en op gepaste tijden de hoek in. Precies zoals wij.

    Euhm.

    Ik dacht het niet!

    En ja, ik zie soms ook wel eens echt verwende nesten. Maar dan vooral in de vorm van kinderen die onder een glazen stolp worden opgevoed en behoed voor elke mogelijke vorm van frustratie of gevaar. Wiens verzuchtingen op de eerste plaats komen en die vooral op materieel gebied effectief verwend worden. Vaak ook als compensatie voor het gebrek aan tijd dat de meeste ouders ervaren. Een iPhone 7 voor ze in het tweede middelbaar zitten, enkel de allercoolste merkkleren zijn goed genoeg en er wordt enkel nog gekookt wat de kinderen graag eten (en als dat elke dag spaghetti is dan is dat maar zo). 

    Maar de schrijfster van het artikel trekt Attachment Parenting en Unconditional Parenting volledig gelijk met de zogehete vrije opvoeding zonder enige vorm van grens. En dat is gewoon klinkklare onzin.

    Ik bega zowat elke 'fout' die ze aanhaalt; geen alsjeblief en dankjewel afdwingen (maar hierin vooral voorleven, zowel naar hen toe als naar vreemden), ze hun hele eerste levensjaar (en bij de jongste ook tweede levensjaar zeg maar) rondzeulen in de draagdoek. Ze bij mij laten slapen en reageren op elke kik. Het over hun gevoelens hebben. Niet straffen. Mijn eigen slaap laten. Proberen responsief op hen te reageren. Maar dat betekent niet dat ze altijd en overal hun zin mogen doen en met niks of niemand rekening moeten houden. Ik probeer hen net te laten aanvoelen en ervaren dat niet alleen je eigen gevoelens maar ook die van de mensen om je heen belangrijk zijn. En dat bepaalde keuzes en acties gevolgen hebben.

    Soit.

    En thuis zijn het al eens echte varkens. 

    Maar de begeleidster van de buitenschoolse opvang zei enkele weken terug dat onze kinderen 'zo welopgevoed zijn'... Dus zo slecht zijn we dan toch niet bezig vermoed ik :-)

  • Naar een eigen kamer?

    Ik heb het al vaak laten vallen vermoed ik, dat de Dochter bij ons slaapt. Zoon heeft van zijn geboorte tot als Dochter geboren is op onze kamer geslapen en zij slaapt op haar 2,5 jaar nog steeds met haar bed tegen het mijne aangeschoven. Ik geniet daarvan, haar ademhaling ' snachts. En het is ook gewoon veel gemakkelijker, ik moet mijn bed niet uit voor een nachtvoedingen, een glas water of een verloren tutje.

    Ook op reis staat haar bed altijd tegen het mijne. Broer droomt er echter al 2 jaar van om haar op zijn kamer te laten slapen. En toen we hier aan zee aankwamen, vroegen de wederhelft en de Zoon aan haar waar ze wou slapen. Eerst ging ze naar de plek waar haar bedje altijd staat. Maar toen vroegen ze of ze bij broer wou slapen en zei ze ja. En werd haar bedje in Zoons kamer opgezet.

    Toen het tijd was voor het eerste middagdutje was er even een conflict, want ze wou in het grote bed slapen. We hebben maar 1 bedhek en dat ging dus niet. Maar uiteindelijk ging ze slapen in haar reisbed naast het bed waar broer in zou slapen.

    De eerste nacht hebben ze nog zeker een uur liggen lachen en grappen. Praten, volgens de Zoon. En ik kon totaal niet slapen. Als ze naast me ligt, slaap ik als een roos. Nu lag ik de hele tijd naar haar ademhaling te luisteren. Soms snikt ze in haar slaap en dan vloog ik recht om te gaan kijken. De hel.

    De tweede nacht ging het beter. Het was sneller rustig in de kamer en ik kon ook beter slapen. Al moest ik er wel telkens uit omdat ze tegen de ochtend een glas water nodig had.

    En nu is het afwachten wat ze zal doen als we thuis zijn. Want er staat een babybed op Zoons kamer waar ze direct naartoe kan verhuizen. Of zou ze daar toch gewoon weer bij mama gaan slapen? Ik had eigenlijk wel verwacht dat ze tot haar 4e ofzo bij mij zou slapen, tot ze zelf om een eigen kamer zou vragen. Maar als ze nu zelf wil verhuizen, dan is dat natuurlijk ook gewoon zo. 

    UPDATE 26/07

    En... ze slaapt weer naast mij. Toen we vroegen waar ze ging slapen, koos ze stellig voor broer. Tot bleek dat dit dan in broers zijn oud spijlenbedje zou zijn (dat ik al helemaal tegen zijn groot bed had aangeschoven nochtans). Toen werd ze helemaal hysterisch en hielp er geen lievemoederen meer aan. Ze werd pas een beetje rustig als ze in mijn bed in mijn armen mag... Zoon was wel zichtbaar teleurgesteld, maar ja, een krijsende zus bij hem opsluiten leek me ook echt geen optie.

  • En dan besef je dan je laatste baby een heuse peuter is geworden

    20u15. Ik leg de Dochter in bed volgens het vaste ritueel. Pijama aan, nog wat spelen, broer naar boven en dan ook zij slaapzakje in, mamamelk drinken op het grote bed en ze dan doorschuiven naar haar eigen bedje. De laatste maanden slaapt ze dan vrij makkelijk. 

    Gisterenavond hield ze echter groot kabaal. Waarvan ik behoorlijk wat stress kreeg. En besloot dat mijn baby mij nodig heeft. Ik kom de slaapkamer binnen, waar de Dochter rechtop in haar bed staat te roepen. Wanneer ze mij ziet, werpt ze zich vliegensvlug op haar buik en draait haar hoofd weg van de deur. Weg van mij. 'Ik slaap mama' lijkt ze te zeggen (want spreken doet ze nog niet).

    Ik moet er even van bekomen.

    Even schetsen misschien, maar bij de Dochter hebben we nooit aan 'slaaptraining' gedaan. Ik geloof in Attachment Parenting en dat kinderen een ouder nodig hebben om in slaap te vallen. Dus bleef ik bij haar tot ze sliep. Rond haar eerste verjaardag gaf ze dan aan dat ze zelf in slaap kon raken. Heel vaak loopt dat prima, maar er zijn nachten dat ze onrustig is en ik dus veel naar boven storm omdat ze huilt. Tot voor kort had ze mij dan nodig. Ik haalde haar uit bed, nam haar bij mij in bed, liet ze nog eens drinken en zo werd ze langzaam aan rustig en viel ze zonder huilen in slaap. 

    Maar gisteren reageerde ze precies eerder betrapt en keerde ze zich weg van mij. Had ze mij niet nodig. Maakte ze mij voor de zoveelste keer duidelijk dat ze een echte peuter is en geen kleine baby meer. En daar moest ik echt van bekomen...

  • Natuurlijk/onvoorwaardelijk ouderschap: lectuur

    Een toegankelijk en sympathiek stukje over Natuurlijk Ouderschap? Klik dan even door naar dit stukje over de zeer sympathieke Eva. Heel inspirerend vind ik zelf.

    Voor mij is het iets waar ik vooral sinds de geboorte van mijn jongste erg mee bezig ben, al heb ik bepaalde delen ervan ook al bij de oudste ontdekt en in de praktijk gebracht zonder te weten dat dit aansloot bij Natuurlijk Ouderschap (ook wel attachment parenting genoemd). Mijn dochter is nu 15 maanden, dus ik ben absoluut een newbie. Maar ik vind het zo'n verrijkend en inspirerend gedachtegoed dat eigenlijk mijn hele leven inspireert, dat ik er wat meer over wou bloggen. Maar ik ben dus zelf nog zoekende hierin.

    Voor leesvoer van experts kan je terecht bij bijvoorbeeld Kiind Magazine.

    Atachment Parenting leunt aan bij Unconditional Parenting en ik probeer hier ook niet echt de twee strikt te scheiden. Het eerste is wat meer voor hele kleine kindjes, het tweede bij alles wat daarna volgt. Dé stem van het Unconditional Parenting is Alfie Kohn en ik ben net vanmorgen beginnen lezen in zijn standaardwerk. Ik ben nog maar enkele bladzijden ver maar het is echt een bijbel vind ik, snap niet dat ik het zo lang zonder heb gedaan.

    Een ander geweldig boek is trouwens dit standaardwerk over co-sleeping, ook een must-read voor elke jonge ouder.

    Ook Facebook is voor mij een eindeloze bron aan inspiratie.

    Afsluiten voor vandaag met een citaat uit Kohns boek (zoals ik al zei, ik ben er nog maar net in begonnen): "We hope they'll stand up to bullies and resist peer pressure, particularly when sex and drugs are involved. But is it's important to us that kids not be "victims of others' ideas", we have to educate them to "think for themselves" about all ideas, including those of adults. Or, to put it the other way around, if we place premium on obedience at home, we may end up producing kids who go along with what they're told to do by people outside the home, too".