Eentje erbij?

Het zijn hektische dagen. Ook al probeer ik voldoende te rusten, toch lijk ik te veel te doen want mijn lichaam straft me tussendoor met een aanvalletje van benauwheid, hartkloppingen, misselijkheid,... Maar het is allemaal voor het goede doel, so what can you do!

Zaterdag ontvingen we de schoonfamilie voor een etentje/housewarming en hadden we zo eindelijk ook eens een goeie gelegenheid om de schoonbroer als peter te vragen voor onze mini. Toch wel een mooi moment. Maar die nacht dus wakker geworden en zo ziek als een hond (leek op buikgriep), ik vermoed door de warmte en een ganse dag rondcrossen...

Maandagochtend 'mocht' ik dan naar de tandarts, tandvleesontsteking, blijkbaar typisch voor zwangere vrouwen. Helaas volgens de tandarts iets ernstiger dan normaal, het tandsteen verwijderen werd een bloedbad en hij heeft me voor na de bevalling doorverwezen naar een parodontoloog. Mijn tandvlees was al niet goed maar de zwangerschap heeft het blijkbaar nog flink verergerd en hij vreest voor heel serieuze problemen als het niet grondig wordt aangepakt. Wat een fijne verrassing :-(.

Van de tandarts recht naar het werk en van het werk 's avonds naar de kinesist voor de eerste prénatale sessie.
Ik had er eerst helemaal geen zin in, had ook her en der gelezen dat het weinig nut heeft, maar na lang nadenken wou ik dan toch een beperkt aantal sessies doen, kwestie dat ik voor mezelf het gevoel heb dat ik alles heb gedaan wat ik kan om toch een beetje voorbereid te zijn. Maar dan wel individueel in plaats van in groep. Ik vrees dat ik in groep gewoon de slappe lach krijg als er gepuft moet worden...
En het viel super mee. Eerst wat theorie en dan heeft ze me meteen aan het persen gezet; ze zegt we die oefeningen beter vervroegen omdat eens er opening is het niet meer kan en aangezien ik al 32 weken ben wil ze er niet mee wachten. Over twee weken een volgende sessie... Voelde me achteraf toch rustiger over het hele bevallingsgedoe, beter geïnformeerd.

En gisterenavond dan vroeger op het werk vertrokken om op tijd in de kliniek te staan voor een twee uur durende sessie over borstvoeding. Teerbeminde had me gebracht omdat ik me na een slapeloze nacht echt niet goed voelde, maar toen de groep voor meer dan de helft uit vrouwen alleen bleek te beslaan en er maar twee mannen meegekomen waren en de details van borstvoeding me ook niet geweldig essentieel lijken voor een geslaagd vaderschap én de wederhelft nog niks had gegeten, heb ik hem van die verplichting ontslaan en naar huis gestuurd.
Het was een boeiende avond. Ik vond het eerlijk gezegd wel vrij moeilijk klinken, alle problemen en probleempjes die er kunnen zijn. In het ziekenhuis gingen ze ook nogal los over 6 maanden uitsluitend borstvoeding geven, iets wat ik echt niet combineerbaar acht met na 3 maanden weer gaan werken. Zie me echt hier nog geen kolfmachine installeren op het werk. Maar we zullen wel zien, ik ben nu in elk geval grondig geïnformeerd en dan zie ik wel hoe het in de praktijk allemaal zal gaan he. Ik ga me (hopelijk) niet schuldig voelen als het niet goed lukt en het op een bepaald punt flesjes worden...

Grappig ook hoe zwangere vrouwen toch van elkaar verschillen. Ik zat in de sessie naast een meisje die minder ver was maar enorm kloeg over vanalles en er ook gigantisch uitzag en aan de andere kant een ander meisje die al 8 maanden ver bleek en er erg koket uitzag en nog rustig ging werken. Ik ben behoorlijk blij dat ik me net iets meer met de tweede dan de eerste kan vergelijken en dat kwalen etc best meevallen. Ik vind zwanger zijn nog altijd redelijk geweldig!

24 weken ver zijn we al. Ik voel me weer beter dan ooit. Vorige week wat kleine kwaaltjes, wat moe, wat minder goed in mijn vel, maar sinds dit weekend weer energie en zin. Overmorgen is het zo ver, dan mogen we nog eens langs de gynaecoloog en ben superbenieuwd. Gaan we dan eindelijk het geslacht weten? Gaan we zoals de meesten een suikertest moeten doen? Hoeveel gaat onze baby gegroeid zijn en in gewicht toegenomen? Ben ikzelf al wat verzwaard? Spannend!!!

Ondertussen was er gisteren weer een fijn en plechtig moment, toen een van mijn beste vriendinnen op bezoek kwam met een ton babygerief. Ik zat er de ganse middag op te broeden en toen ze op punt stond naar huis te gaan gooide ik het er dan maar uit, of zij het zag zitten om het meterschap op te nemen van ons kleintje. En dat zag ze gelukkig volledig zitten!
Heb er veel over nagedacht, want er is uiteraard mijn mama nog en het meterschap was in mijn hoofd lang voor haar, maar nu ze hervallen is en weer kanker heeft, zien de dingen er anders uit. Niet dat ik het mijn mama niet gun, maar zij zal sowiso de meest geweldige en speciale oma zijn die onze mini zal hebben, daar heeft ze geen meterschap voor nodig. En ze heeft nu met de chemo een eigen strijd te vechten. Ik wil ze dus zoveel van haar kleinkind laten genieten als ze zelf wil, maar wil ook niet dat ze te veel hooi op haar vork gaat nemen. En dus koos ik ervoor om iemand jong te vragen, iemand die het volgens ons met hart en ziel zou doen, iemand waar ik al half mijn leven en zeker de laatste moeilijke maanden enorm op heb kunnen rekenen. En het is een pak van mijn hart nu ook dit geregeld is. Het geeft een goed gevoel en ook Teerbeminde is zeer gelukkig met de keuze.

Nu nog een peter of waarom niet een tweede meter. Daarvoor hebben we al een shortlist, maar kunnen nog niet kiezen. Wordt vervolgd dus!

Zaterdag stuurde ik ook de voorlopige geboortelijst door naar Dreambaby. Ik ben nog niet van alles 100% zeker, dus gaan deze week eens langs in de winkel om alles te keuren en indien nodig raad te vragen en aan te passen. Maar heb er al zoveel uur en denkwerk in gestoken en was het beu, dus het deed wel deugd om dat definitief door te sturen en weer iets (half) te kunnen afsluiten.

Ondertussen twijfelen of, STEL dat we overmorgen het geslacht eindelijk gaan kennen, we het dan gewoon gaan zeggen of toch voor ons houden. Ik wou het vroeger gewoon zeggen, vond er weinig aan om daar geheimzinnig over te doen, maar ben de laatste weken aan het twijfelen geslagen en geneigd het misschien toch gewoon nog even ons geheimpje te laten zijn.

Ik schrik er ook van hoe snel het allemaal gaat. 24 weken al, bijna twee derde achter de rug, wat gaat het allemaal ontzettend snel...