opvoeding

  • Verwende nesten?

    Ja jongens wat een vervelend artikel zag ik deze week passeren op sociale media. Moderne ouders zouden zorgen voor verwende en onuitstaanbare kinderen. Lang leve de ouderwetse opvoeding en allemaal op tijd in hun nest zonder veel tralala en op gepaste tijden de hoek in. Precies zoals wij.

    Euhm.

    Ik dacht het niet!

    En ja, ik zie soms ook wel eens echt verwende nesten. Maar dan vooral in de vorm van kinderen die onder een glazen stolp worden opgevoed en behoed voor elke mogelijke vorm van frustratie of gevaar. Wiens verzuchtingen op de eerste plaats komen en die vooral op materieel gebied effectief verwend worden. Vaak ook als compensatie voor het gebrek aan tijd dat de meeste ouders ervaren. Een iPhone 7 voor ze in het tweede middelbaar zitten, enkel de allercoolste merkkleren zijn goed genoeg en er wordt enkel nog gekookt wat de kinderen graag eten (en als dat elke dag spaghetti is dan is dat maar zo). 

    Maar de schrijfster van het artikel trekt Attachment Parenting en Unconditional Parenting volledig gelijk met de zogehete vrije opvoeding zonder enige vorm van grens. En dat is gewoon klinkklare onzin.

    Ik bega zowat elke 'fout' die ze aanhaalt; geen alsjeblief en dankjewel afdwingen (maar hierin vooral voorleven, zowel naar hen toe als naar vreemden), ze hun hele eerste levensjaar (en bij de jongste ook tweede levensjaar zeg maar) rondzeulen in de draagdoek. Ze bij mij laten slapen en reageren op elke kik. Het over hun gevoelens hebben. Niet straffen. Mijn eigen slaap laten. Proberen responsief op hen te reageren. Maar dat betekent niet dat ze altijd en overal hun zin mogen doen en met niks of niemand rekening moeten houden. Ik probeer hen net te laten aanvoelen en ervaren dat niet alleen je eigen gevoelens maar ook die van de mensen om je heen belangrijk zijn. En dat bepaalde keuzes en acties gevolgen hebben.

    Soit.

    En thuis zijn het al eens echte varkens. 

    Maar de begeleidster van de buitenschoolse opvang zei enkele weken terug dat onze kinderen 'zo welopgevoed zijn'... Dus zo slecht zijn we dan toch niet bezig vermoed ik :-)

  • Tegengestelde visies rond opvoeden

    Hoe gaan jullie om met visies die botsen met jullie eigen overtuigingen rond opvoeden en dan vooral in de creche of op school? Ik merk dat ik het daar hoe langer hoe moeilijker mee heb eigenlijk. Maar tot hiertoe heb ik er niets mee gedaan. 

    Bijvoorbeeld, vanmorgen was er een peuter die in de creche onbewaakt aan het spelen was in een andere ruimte dan de andere kindjes (verantwoordelijkheid van de begeleiders lijkt me dan) en die had een stoel op de tafel gezet en zat daarop. Begeleidster reageert door hem in de strafstoel te zetten 'want hij weet dat dat niet mag'. Dat stoot me zo tegen de borst he. Ten eerste geloof ik absoluut niet in time-out of strafstoeltjes. Zeker niet omdat die peuter echt niet inzag dat hij ook maar iets fout had gedaan, dat zag je gewoon aan zijn gezichtje. Die vond dat gewoon leuk. Mijn kinderen vinden zo'n dingen ook de max. En hoe moet die weten dat dat niet mag? De vraag lijkt me veeleer waarom het niet mag. Heeft iemand ooit al eens de moeite genomen om dat ventje uit te leggen WAAROM hij dat beter niet doet? En dan nog, zo'n uitleg als 'je kan je pijn doen' lijkt me nog heel erg abstract voor zo'n ventje van op en al 2 jaar. Ik begrijp ook wel dat in die setting de veiligheid van alle kinderen voorop gesteld wordt en ze zo'n gedrag dus zeker niet gaan aanmoedigen. maar zo zonder boe of bah de strafstoel in, pffff, dan keert mijn maag zich eerlijk gezegd toch om.

    In het verlengde nog deze link die ik deze week las over waarom je een kind nooit mag dwingen om sorry te zeggen.

  • Daar is het potje weer

    Sinds enkele weken heeft de Dochter een fascinatie voor het potje. Ik heb nu geen tijd om echt te gaan trainen, maar er staat een potje in de living en in de badkamer en als ze erom vraagt dan mag ze erop. Ze declameert dan 'kaka' en begint haar kleren uit te trekken. Voor de rest laten we ze nog gewoon in pampers en ik vraag ze niet om op het potje te gaan, het is enkel op haar eigen vraag.

    Resultaat: 2 plasjes in het potje, 1 ernaast en veel pamper aan en uit doen (moet eens van die broekjes in haar maat halen). Wat ik eigenlijk een straf resultaat vind. Voor er zo totaal niet mee bezig te zijn.

    Maandag was oma aan het babysitten en dan was er zelfs meer dan pipi. Het was wel een gelukstreffer. Ze kondigt aan dat ze op het potje wil, na 2 of 3 keer proberen komt er niets. Pamper aan. Dan komt er blijkbaar wel iets en wil ze terug op het potje. En bij het uitdoen van de pamper rolt de inhoud toevallig netjes in het potje en was de Dochter ervan overtuigd dat ze dus kaka had gedaan in het potje. En reuzefier...

    Daar zijn de potjes dus weer. Ze waren nu al enkele maanden uit het zicht verdwenen, nu Zoon gewoon op het toilet gaat zoals iedereen...

  • (niet) Doorslapen

    "Hallo, mijn naam is K en ik ben de mama van een niet-doorslapende dochter". Misschien moet ik eens een soortement AA oprichten voor nachtelijke ouders want doorslapen en vooral het gebrek eraan is toch nog wel een taboe. Of beter gezegd, de verwachting dat babies al heel jong wél doorslapen ligt in onze maatschappij torenhoog. Makkelijk natuurlijk voor de drukke tweeverdiener, koters die 12 uur aan een stuk doortukken. Nog een uitvloeisel van onze vrij harde aanpak van kleine kindjes (nog nooit van een tante of oma gehoord dat laten wenen goed is voor de longetjes en dat je je kind schandalig verwent door het zoveel op te pakken en te knuffelen?) waarbij een baby in een strakke structuur gewrongen moet worden want anders gaat die daar misbruik van maken.

    Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn beminde dochter van bijna 19 maanden niet doorslaapt en dat ik daar in se ook geen enkel probleem mee heb. Ondanks de onderbroken nachten voel ik me doorgaans relatief goed. Doorgaans dus. De laatste weken heb ik precies last van voorjaarsmoeheid en ben ik een wandelende zombie. Geen wonder dat ik verslaafd ben aan The Walking Dead.

    Afgelopen nacht was weer geen hoogvlieger met niet alleen 2 in plaats van 1 nachtvoeding maar daartussen vooral een onrustig woelende dochter, een zagende hond en mijn verstopte neus die me nu al een maand parten speelt, wat iets zegt over mijn weerstand vermoed ik. Enfin, veel dingen die er samen voor zorgden dat het aantal Zzzzzs afgelopen nacht zwaar beperkt was en bovendien slecht van kwaliteit.

    En dan wil ik daarover eens zagen, hier, op Facebook, eens even gehoord worden en als het even kan een virtueel hart onder de riem. Vooral geen 'goedbedoelde raad' over verwennen en het kind haar voeding ontzeggen of erger nog stoppen met borstvoeding en een goeie dikke fles geven. Gelukkig komen mensen daar ook niet mee want ze kennen mijn koppigheid en overtuiging wellicht. Op dat vlak geen klagen.

    Ik wil gewoon even erkenning voor het feit dat het zwaar kan zijn, jonge mama van twee die ook werkt. Zwaar, maar ook ontzettend mooi. Zelfs de slechte nachten. Want als dat kleine lijfje vannacht lag te wiemelen of gisterenavond enkel in slaap wou vallen helemaal tegen mij aan gewurmd, dan is dat ergens toch ook genieten. Van de genegenheid, geborgenheid, de innige band, het feit dat je eigen kinderen toch de meest fantastische personen zijn in deze wereld en dat je hart gewoon overstroomt van al die liefde. En ergens dus best blij is met extra uren om ervan te genieten.

  • En dan besef je dan je laatste baby een heuse peuter is geworden

    20u15. Ik leg de Dochter in bed volgens het vaste ritueel. Pijama aan, nog wat spelen, broer naar boven en dan ook zij slaapzakje in, mamamelk drinken op het grote bed en ze dan doorschuiven naar haar eigen bedje. De laatste maanden slaapt ze dan vrij makkelijk. 

    Gisterenavond hield ze echter groot kabaal. Waarvan ik behoorlijk wat stress kreeg. En besloot dat mijn baby mij nodig heeft. Ik kom de slaapkamer binnen, waar de Dochter rechtop in haar bed staat te roepen. Wanneer ze mij ziet, werpt ze zich vliegensvlug op haar buik en draait haar hoofd weg van de deur. Weg van mij. 'Ik slaap mama' lijkt ze te zeggen (want spreken doet ze nog niet).

    Ik moet er even van bekomen.

    Even schetsen misschien, maar bij de Dochter hebben we nooit aan 'slaaptraining' gedaan. Ik geloof in Attachment Parenting en dat kinderen een ouder nodig hebben om in slaap te vallen. Dus bleef ik bij haar tot ze sliep. Rond haar eerste verjaardag gaf ze dan aan dat ze zelf in slaap kon raken. Heel vaak loopt dat prima, maar er zijn nachten dat ze onrustig is en ik dus veel naar boven storm omdat ze huilt. Tot voor kort had ze mij dan nodig. Ik haalde haar uit bed, nam haar bij mij in bed, liet ze nog eens drinken en zo werd ze langzaam aan rustig en viel ze zonder huilen in slaap. 

    Maar gisteren reageerde ze precies eerder betrapt en keerde ze zich weg van mij. Had ze mij niet nodig. Maakte ze mij voor de zoveelste keer duidelijk dat ze een echte peuter is en geen kleine baby meer. En daar moest ik echt van bekomen...

  • Natuurlijk/onvoorwaardelijk ouderschap: lectuur

    Een toegankelijk en sympathiek stukje over Natuurlijk Ouderschap? Klik dan even door naar dit stukje over de zeer sympathieke Eva. Heel inspirerend vind ik zelf.

    Voor mij is het iets waar ik vooral sinds de geboorte van mijn jongste erg mee bezig ben, al heb ik bepaalde delen ervan ook al bij de oudste ontdekt en in de praktijk gebracht zonder te weten dat dit aansloot bij Natuurlijk Ouderschap (ook wel attachment parenting genoemd). Mijn dochter is nu 15 maanden, dus ik ben absoluut een newbie. Maar ik vind het zo'n verrijkend en inspirerend gedachtegoed dat eigenlijk mijn hele leven inspireert, dat ik er wat meer over wou bloggen. Maar ik ben dus zelf nog zoekende hierin.

    Voor leesvoer van experts kan je terecht bij bijvoorbeeld Kiind Magazine.

    Atachment Parenting leunt aan bij Unconditional Parenting en ik probeer hier ook niet echt de twee strikt te scheiden. Het eerste is wat meer voor hele kleine kindjes, het tweede bij alles wat daarna volgt. Dé stem van het Unconditional Parenting is Alfie Kohn en ik ben net vanmorgen beginnen lezen in zijn standaardwerk. Ik ben nog maar enkele bladzijden ver maar het is echt een bijbel vind ik, snap niet dat ik het zo lang zonder heb gedaan.

    Een ander geweldig boek is trouwens dit standaardwerk over co-sleeping, ook een must-read voor elke jonge ouder.

    Ook Facebook is voor mij een eindeloze bron aan inspiratie.

    Afsluiten voor vandaag met een citaat uit Kohns boek (zoals ik al zei, ik ben er nog maar net in begonnen): "We hope they'll stand up to bullies and resist peer pressure, particularly when sex and drugs are involved. But is it's important to us that kids not be "victims of others' ideas", we have to educate them to "think for themselves" about all ideas, including those of adults. Or, to put it the other way around, if we place premium on obedience at home, we may end up producing kids who go along with what they're told to do by people outside the home, too".

  • Fopspeentroubles

    Zoon is pas op 5 maanden aan de tut gegaan. En ondertussen is hij bijna 3 en echt tut-verslaafd. Om horendol van te worden. Langs de andere kant heeft hij er soms wel deugd van. Dus besloot ik Dochterlief een tutje aan te bieden moest ze er nood aan hebben. Maar ondanks een keer of 10 aanbieden bleef ze weigeren. Ok, het kind wil geen tut, des te beter eigenlijk.

    Na 4 maanden thuis ging ik weer aan de slag en kwam Dochterlief 4 dagen per week onder andermans hoede. En ondanks mijn vraag om fopspenen te vermijden kreeg ze toch geregeld een tutje aangeboden. En de laatste maanden vond ze dat ook wel fijn blijkbaar. Maar ondertussen was ze al dik 9 maanden oud en ik vond het nu gewoon te laat om nog met een tutje te beginnen, bijna 1 jaar oud, de moeite die Zoon heeft om het overdag zonder te doen, meer nadelen dan voordelen volgens mij in dit stadium.

    En dat ging zo prima tot 11 maanden. Had ze nood om te tutteren, dan gebruikte ze mama's borst wel. Ik kon daarmee leven, ook al betekende het op bepaalde nachten vrij weinig slaap. Kind in een sprongetje = kind urenlang aan de borst. So be it. Ze zijn maar 1 keer klein, nietwaar. En het kon enkel verbeteren nu.

    Tot daar onze ziekenhuisopname was. Na urenlang wenen in bed gaf de wederhelft een tutje en die is meegegaan naar de kliniek. En omdat ze daar zo zielig was en samenslapen geen optie (ik sliep wel bij haar maar op een uitklapbaar wiebelig bed en zij lag een meter verder aan de monitor in een hoog spijlenbed dus geen opties om ze liggend te voeden 's nachts) bleek, kreeg ze af en toe een tutje.

    Ondertussen zijn we anderhalve week verder en maakt de tut deel uit van de standaarduitrustig. Ik probeer te bewaken dat ze hem overdag zo weinig mogelijk krijgt, maar als ze moe is krijgt ze soms haar tutje. Voelt ze zich beter dan probeer ik die terug af te nemen. Want ze 'praat' gewoon veel minder met een tutje in de mond en ik vind dat eigenlijk niet positief. En het is ook geen zicht, ik ben ze gewend zonder te zien.

    Het enige voordeel is dat het de nachten aangenamer maakt. Ze wil de laatste twee weken minder goed in slaap vallen aan de borst en ze wakker in bed leggen en zelf in slaap laten vallen doen wij thuis eigenlijk niet. Dat zorgde ervoor dat ik soms anderhalf uur of langer bezig was met haar in slaap te krijgen en er echt geen seconde meer overbleef voor mezelf op een avond, vaak ging ik gewoon samen met Dochterlief naar bed. Nu lukt het om ze te voeden tot ze slaperig is en ze dan met tutje en knuffel in bed te leggen, SOMS. En dan heb ik voor het eerst in bijna een jaar een avond met de wederhelft. Ook wel waardevol.

    En toch voel ik me wat gefaald als mama dat er op de valreep van de eerste verjaardag nu toch een tutje is. Damn you RSV.