ontwikkeling

  • Leren fietsen

    Weer een mijlpaal, deze week heeft de Dochter (wordt 3 in oktober) gefietst zonder steunwieltjes! Misschien had er het ook al wel een tijd eerder gekund, maar deze week logeerde ze bij de oma en die heeft een grote tuin, veel fietsjes én veel tijd en heeft ook grote broer en de nichtjes al leren fietsen. Omdat onze kinderen thuis een loopfiets hebben, heeft dat leren fietsen op een fiets met trappers doorgaans weinig voeten in de aarde en is het gewoon een kwestie van het eens te proberen. Voila. Zo snel gaat dat dus.

  • Dochter slaapt in haar 'groot bed'

    In het begin toen ik mama werd, zocht ik heel erg naar houvast. Ik vroeg raad aan vrienden over wanneer een kind moet verhuizen van een spijlenbed naar een groot bed, wanneer je moet starten met potjestraining, wanneer ze mogen starten met groentenpap en wat er dan allemaal in moet, noem maar op. En in mijn omgeving verhuisden veel kindjes op twee jaar naar een groot bed. Nog altijd geen flauw idee waarom eigenlijk.

    Ondertussen heb ik al geleerd dat je dingen niet moet doen omdat het zo hoort, je ouders het ook zo deden of Kind en Gezin het zo zegt. En heb ik vooral geleerd naar mijn kinderen en mijn eigen gevoel te luisteren. De twee belangrijkste graadmeters die er bestaan. En natuurlijk ook literatuur te bekijken want we geloven in evidence based te werk gaan. Maar als het op opvoeden aankomt, weet je oergevoel het eigenlijk best.

    Want Zoon wou op zijn twee jaar helemaal niet naar een groot bed en sliep tot zijn 3.5 in een spijlenbed. En tot zijn 2 op onze kamer trouwens. Dus toen de Dochter geboren werd bleef al de stress van tijdig een babykamer hebben achterwege, het schaap heeft trouwens nog altijd geen eigen kamer :-)

    Hoe gaat dat dan in zijn werk? Sinds haar geboorte slaapt ze bij mij, soms naast mij in bed maar heel vaak was een eigen wieg en later spijlenbed ook wel prima voor haar zo lang die maar naast mij stond. Zij bepaalt en ik volg haar tempo. Zo gaat alles vanzelf, zonder trainingen of veldslagen.

    Rond haar eerste verjaardag lukte het bijvoorbeeld om alleen in slaap te vallen (tot dan voedde ik haar in slaap). Al bleef het bedritueel tot zeker na de tweede verjaardag een langdurig en vermoeiend verhaal en bleef ik nog regelmatig bij haar tot ze in slaap viel. Het laatste jaar werd het allemaal wat simpeler en vlotter en kwam er echt routine in; pijama aan, tanden poetsen en dan 1 of meer verhaaltjes lezen en slapen. 

    Maar wanneer verhuist zo'n kind dan naar een eigen kamer? Of naar een groot bed? Hoe moet dat dan? Wel, ook dat geeft zij zelf aan. We bespraken zo'n dingen al eens met haar, dat ze ook bij broer op de kamer mocht gaan slapen of dat ze als ze groot genoeg was ook een eigen groot bed zou krijgen. In de zomer sliep ze tijdens een weekje vakantie aan zee in het reisbed bij de broer op de kamer in plaats van naast mij, op haar eigen aangeven. Toen dacht ik dat een eigen kamer er zat aan te komen. Maar eens terug thuis wou ze opnieuw bij mij slapen. Geen enkel probleem, teken dat ze er toch nog niet klaar voor was.

    Maar afgelopen kerstvakantie besloot ze dat ze graag een grote meisjes-bed wou en dat dat bed dan bij broer op de kamer moest. Prima. We bestelden eerst de lattenbodem en matras, gingen dan om een eigen nachtlampje en verbouwden tot slot het meegroei-spijlenbed dat nog voor broer was gekocht en zij nooit in had geslapen wegens nog in gebruik toen ze uit de wieg was gegroeid, om naar een eenpersoonsbed.

    En dan brak de eerste spannende nacht aan...

    En het gaat prima. Ze heeft nog geen ene keer aangegeven terug in haar kleine vertrouwde spijlenbed naast mij te willen slapen. De eerste twee avonden heeft ze wel héél lang liggen praten in bed, soms tot 23u, alhoewel broer na 20u30 telkens al lag te ronken. Het moet dus toch behoorlijk spannend zijn, die verhuis. En maandagochtend was ze wat in paniek toen ze wakker werd. Maar afgelopen nacht viel ze bijna meteen in slaap en sliep ze de nacht door zonder een enkel voorval. Toen ze naast mij sliep werd ze regelmatig wakker door een op de grond gevallen tutje, maar dankzij het bedhek vind ze die nu blijkbaar zelf makkelijk terug. En ze heeft me evenmin al gewekt omdat ze een slokje water wou, wat ook courant was tot vorige week (er staat wel een tuitbeker klaar naast haar bed).

    Het is niet alleen voor haar wennen. De eerste twee nachten heb ik de hele nacht liggen luisteren of alles wel ok was. En alhoewel het ergens bevrijdend is om na 5 jaar je slaapkamer weer voor jezelf als koppel te hebben (en voor de oude hond die er ook al 10 jaar slaapt en me ook geregeld slaap kost maar dat laten we even buiten beschouwing) moet ik toegeven dat ik het wel mis. De knusheid. De nabijheid. De geruststellende ademhaling. Maar ik ben ook onnoemlijk trots op de stappen die ze zo zelfzeker  en bewust zet en op hoe ze blinkt van fierheid nu ze een groot meisjes-bed heeft...

    grootbed.JPG

     

  • Zindelijkheid. Hoera!

    Sinds een week na haar derde verjaardag is onze meid (eindelijk) zindelijk. Oef. Op zich is zindelijk op drie jaar zeker niet vroeg of speciaal, maar blij dat we er allemaal mee zijn...

    Toen ze op haar anderhalf ofzo al op het potje ging zitten dachten wij allemaal dat het easy peasy zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Ze schepte er een hels genoegen in om naast dat potje te plassen. Ze vond rondlopen met een natte slip of een “ei in haar broek”, toch de motivatie om van de meeste kinderen om droog te worden, totaal niet erg. We noemden haar al lachend een “vuile prei” en ze beschouwde dat als een geuzennaam.

    Uiteindelijk duurde het tot 2 maanden voor haar 3e verjaardag eer de meeste plasjes in het potje eindigden en is ze gestart op school terwijl ze systematisch elke grote boodschap in haar slip deed. Maar het plassen ging wel goed en we waren daar al gewoon heel blij mee. En op den duur wen je er ook echt aan, om elke dag vuile slipjes en/of broekjes te moeten wassen en er bij uitstapjes rekening mee te houden dat 'het' altijd kan gebeuren. Toch was het een beetje balen eens ze naar school ging. Pas op, onze meid is allesbehalve dom en dus leerde ze na 2 weken om haar grote boodschap op te sparen tot na schooltijd. Dat was op zich wel een praktische oplossing, liever dat ik de viezigheid moet opkuisen dan de juf. Het was echter niet zo'n waterdichtplan op de dagen dat ze naar de naschoolse opvang moest. En al helemaal niet toen de begeleider daar de vieze slipjes gewoon in de vuilbak gooide...

    Maar je went dus aan alles. En plots stopten de ongelukjes. Van de ene dag op de andere. De ene dag nog een kakabroekje op weg van de opvang naar huis en nadien niets meer. Je kan je niet voorstellen hoe blij we daarmee zijn. Ondertussen is het al bijna een maand en eigenlijk kan ik het soms nog altijd niet geloven...

    Maar ze lijkt écht vertrokken. We maakten ondertussen al 2 daguitstappen en ook daar geen enkel probleem. Integendeel. Geen plotse dringende pipi na drie kwartier aanschuiven in Plopsaland, ze kan prima aangeven wanneer het tijd is om naar het toilet te gaan en zelfs ruim op tijd. Zalig als je anders gewend bent...

    Oh ja, zindelijkheidstraining, ik geloof daar eigenlijk niet in. Plots komt het en dan doen ze alsof het nooit anders is geweest. Dan is het verworven. Maar of je nu kwaad bent of zingt en danst bij elk succes, of je nu stickers geeft of knuffels, of je nu roept of bidt, het helpt allemaal niets. Natuurlijk komt die zindelijkheid ook niet uit de lucht gevallen. Als ouder boden wij het potje en het toilet aan, herinnerden haar eraan, zetten haar soms toch op het potje ook al wou ze eigenlijk liever niet maar was het al twee uur geleden en praten we vooral ook veel over op het potje gaan en waarom kaka in de broek voor niemand leuk is. Voor de rest hebben we het op den duur gewoon to-taal losgelaten. Geen stress meer, niet panikeren, gewoon ervan uitgaan dat het wel zal lukken als zij er klaar voor is. Wat ook bleek.

  • Op het potje

    Ik heb de indruk dat mijn kinderen op sommige gebieden een beetje voor zijn (vroeg stappen en andere motorische skills), op een heel aantal gebieden nogal gemiddeld en op sommige dingen dan weer een beetje aan de late kant. Neem nu het afgeven van hun tutje en het zindelijk worden, dan zijn dingen waarin ik absoluut niet push. Met als resultaat dat ze daar hun tijd voor nemen.

    Zoon was als ik het mij goed herinner op 2,5 jaar zindelijk. Dochter toonde al op 1,5 jaar interesse voor het potje en sinds ongeveer haar 2e is ze vrij zindelijk op de woensdagen dat ze door de oma werd opgevangen, maar bij pogingen thuis was het soms bijna letterlijk dweilen met de kraan open. 

    De laatste maanden was er evolutie; bij oma zo goed als perfect zindelijk en thuis langs stukken wel gevolgd door bijvoorbeeld 5 plassen naast de pot op een uur tijd. Waarbij ze een natte onderbroek helemaal geen probleem vindt en het vrij hilarisch leek te vinden om overal te plassen behalve IN dat potje.

    Afgelopen weekend eindigden alle plassen plots wel in dat potje, was de helft van die plassen op haar eigen initiatief en bleek ze zelfs haar plas een minuut of twee te kunnen ophouden wanneer ze aangaf te moeten plassen (we waren op stap en moesten nog even een toilet vinden). Een weekend droog thuis is voor mij het teken om er algemeen mee aan de slag te gaan en ze ook elders zonder pamper te laten lopen. En dus vertrekt ze sinds maandag dus ook zonder pamper naar de crèche.

    En voorlopig gaat het goed. De kaka eindigt meestal nog niet in het potje maar je kan ook niet alles in 1 dag leren, natuurlijk. De plasjes lijken ook in de crèche prima te gaan.

    Het enige wat ik spijtig vind, is dat ze in een drukke crèche wel hun best doen, maar niet de tijd lijken te vinden om er echt zwaar op in te zetten. En haar bijvoorbeeld 's avonds een pamper aandoen omdat het dan te druk is. Ook wel een beetje mijn schuld want er lagen nog 'thuispampers' klaar. Maar eigenlijk wil ik ze nu overdag enkel nog een pamper aandoen om te dutten. Want het is mijn ervaring dat af en toe een pamper en af en toe niet vooral voor verwarring en natte broeken zorgt.

  • Eigen smaak

    Soms hoor ik dat in andere gezinnen de mama de kleren klaarlegt en de kinderen die dan die dag dragen. Gewoon. Zonder discussie.

    Hmmmm.

    Ik weet niet wanneer Zoon begonnen is met bepaalde kledingstukken weigeren. Ik denk rond zijn derde. Ik had een superleuke salopet van Albakid tweedehands op de kop getikt en hoe vaak ik die ook klaar legde, ofwel ging ze weer de kast in ofwel liep hij een hele dag ongelukkig. Meestal zei hij 'Ik ga die morgen aandoen mama'. Ook rond die tijd begon hij alle hemden te weigeren. En sinds enkele maanden worden ook alle te wijde broeken afgekeurd. En ik ben net zo fan van die veelkleurige stoffen broeken. Meneer wil enkel nog skinny jeans...

    Gelukkig had ik nog de jongste, onze Dochter, om mij helemaal in uit te leven qua mooie outfits. Maar sinds enkele maanden pakt dat dus ook geen verf meer. Net twee is ze. Vanmorgen lag er een geweldig eendelig pakje klaar van 4 Funky Flavours, het zijn de laatste weken voor dat soort pakjes want in de kerstvakantie plan ik te starten met de zindelijkheidstraining. Maar ze eiste een kleedje in de plaats. Brullen en tieren als ik met dat pakje in de buurt van haar hoofd kwam en het direct weer uitwurmen.

    Ze is dus zot van kleedjes. En dan nog vooral van 1 kleedje met appels op. Dan zwiert ze al de rest uit als ze dat ergens ziet.

    Ze houdt ook van roze. Aaaargh. Ik koop dat zo weinig mogelijk, dus wat doet ze? Als we in de crèche vertrekken naar huis stiekem proberen die roze lakschoentjes van een ander kindje aan te doen of dat fushia zonnehoedje of een andere jas dan haar neutraal afdragertje van de broer...

  • Grote verwezenlijkingen in de paasvakantie

    Tijdens de tweede week van de paasvakantie ging Zoon drie dagen logeren bij zijn oma en opa. De vorige vakantie is hij daar 1 nacht blijven slapen en dat verliep prima, dus nu zou hij 2 nachten blijven. Maar alleen als hij dat zelf helemaal zag zitten, anders zouden we hem na 1 nacht gaan ophalen om gewoon rustig thuis te komen slapen.

    Maar aan de telefoon na de eerste nacht met papa verkondigd Zoon zonder zweem van twijfel dat hij nog een nacht zou blijven slapen. En dus gingen we hem woensdagavond ophalen.

    Grote verwezenlijking 1: Zoon had tijdens deze vakantie bij oma leren fietsen op een gewone fiets, zonder steunwielen. Thuis heeft hij al een jaar een loopfiets en dat gaat zo goed dat we wel vermoedden dat een gewone fiets weinig problemen zou geven. Maar oma had er zich daadwerkelijk aangezet en overlopend van fierheid demonstreerde hij ons woensdagavond zijn pas verworven fietskunsten.

    Op weg van oma naar huis viel hij compleet uitgeput van drie dagen buiten spelen als een baksteen in slaap. Hij werd zelfs niet wakker van het omkleden. En dus besloot ik van hem niet in zijn vertrouwde babybed te leggen, maar in zijn eenpersoonsbed dat daar al meer dan een jaar staat te blinken, compleet ongebruikt. Ik was wat bang dat hij midden in de nacht zou wakker worden en in paniek zou zijn zo in een ander bed, maar dat is niet gebeurd. Integendeel, sindsdien heeft hij elke nacht in zijn 'groot' bed geslapen. De eerste nachten nog onder lichte aanmoediging maar ondertussen is het een evidentie geworden. En daar ben ik ook wel blij mee. Niet dat hij persé uit dat spijlenbedje moest gewoon omdat het zo hoort op zijn leeftijd, maar het werd toch wel echt krap. En nu kan zijn goede matras eindelijk naar zus, die in een tweedehands bedje slaapt aangezien we dachten dat het maar voor enkele weken of maanden zou zijn...

     

  • Zindelijkheid

    Op iets meer dan 3 jaar zie ik de volledige zindelijkheid bij Zoon aan de horizon verschijnen. Sinds kerst ongeveer zijn de nachtpampers bijna altijd droog. Al twee keer zelfs een pamper vergeten aan te doen 's nachts en twee keer prima gegaan. Vannacht mocht hij dan dus de eerste keer officieel zonder pamper slapen. Helaas ging het vanmorgen mis. Om iets voor 7 uur kwam een trieste Zoon onze kamer binnengestormd met de melding dat alles nat was. Maar het is niet meer veraf denk ik, de pamperloze wereld...