Eentje erbij?

Vandaag, 1 dagje jonger dan 19 weken, kreeg Zoon dan toch zijn eerste hapje groentenpap. Omdat we allemaal herstellende zijn van een fikse buikgriep aten wijzelf vanmiddag wortelpuree als eerste vast voedsel sinds donderdagmiddag en werd er gewoon een extra mini-portie voorzien voor Zoon. Hij heeft ontzettend veel interesse in ons eten en stopt alles in zijn mondje dus wij dachten dat hij er wel klaar voor zou zijn plus hij mocht van de pediater starten op 16 weken omdat we dan misschien zijn medicatie tegen de reflux kunnen afbouwen. Maar door zijn moeizame overschakeling naar flesjes en dan de hele tijd ziek te zijn, konden we dus nooit starten...

Het ging goed, die eerste groentenpap. Eerste hapje groot succes en dan nog een hapje of 4, telkens met iets minder enthousiasme, maar echt uitspuwen deed hij pas op het einde. En hij kreeg ook niet direct weer honger, heb hem pas anderhalf uur later aangelegd en dan vroeg hij er eigenlijk nog niet echt om. Ik vond die eerste groentenpap dus een behoorlijk succes, benieuwd hoe het morgen zal gaan.

Ondertussen is Zoon al een stuk beter maar het is wel een loodzware week geweest. Donderdag is hij bij oma gegaan in plaats van naar de creche omdat ze er daar toch niet gerust in waren na een braakbeurt waarbij er veel meer was uitgekomen dan de 20ml die hij maar had willen drinken. Donderdagochtend wou hij nog altijd niet eten, maar had hij ook niet meer gebraakt en in de namiddag begon hij er dan echt door te komen. Ondertussen had ik al een afspraak gemaakt bij de pediater. En tegen dat we bij de schoonouders kwamen om hem op te pikken was ik zo ziek als een hond (zware buikgriep) en een uur of twee later hing de wederhelft ook over de pot. Duidelijk dus volgens mij dat de huisarts het bij het verkeerde eind had en de 'reflux' in dit geval ook gewoon een buikgriep was.

Ondetussen was Zoon dus van de buikgriep verlost maar is hij weer verkouden geworden. We hebben wel wat afgezien, voor een baby zorgen terwijl je zelf je eten niet kan binnenhouden, maar na een loodzware slapeloze nacht was ik vrijdag toch al ietsje beter en vandaag is wederhelft er ook weer half bovenop.

Lang leve de crèche, voorlopig staat de teller na 1 maand voor Zoon op 1 buikgriep en 2 verkoudheden, voor mij op 2 keer buikgriep en 2 keer keelpijn en voor de Wederhelft op 1 keer buikgriep en 1 keer een ander soort viraal iets.

Zoon weegt ondertussen 6kilo 90. Dus 90 gram bij op 10 dagen. Pediater zei ook dat hij wat was gezakt op de curve en dat ze het zouden opvolgen, hij heeft nu een verlenging van zijn Ranitidine voor 6 weken en dan gaan we nog eens op controle.

Gisterenavond werd Zoon ziek. Ineens kwam al zijn melk eruit. Die avond op enkele uren tijd minstens 5 keer gebraakt. En veel. En erg zuur ruikend. Al zijn kleren vol (kleren en drie pijama's), al mijn kleren vol, zijn lakens vol, de zetel, de vloer, alles. En wij natuurlijk doodongerust. Dokter van wacht gebeld maar die zag weinig acute problemen zo lang er geen koorts en slapte is. 's Nachts elk uur en dan elke twee uur mijn wekker gezet om hem te checken en braaf geslapen en niet meer gebraakt tot 5u30, dan gevoed en onmiddellijk alles er weer uit. Om 8u naar de huisarts maar geen koorts en niks te voelen aan het buikje dus niet ziek volgens hem, gewoon reflux. Ok, hij krijgt medicatie voor reflux al een tijdje maar hij heeft nog nooit zo'n gigantische hoeveelheden teruggegeven, nooit meer dan een minibeetje op een dag. Dus toch maar naar de crèche maar daar slapper dan anders, huileriger en niet goed willen eten en ook 1 keer massaal gebraakt. Geen idee dus wat we nu moeten doen want sinds die ene keer niet meer gebraakt en ook geen koorts meer. Ondertussen ik ongerust, vannacht geen oog dichtgedaan, zwaar op het werk, zelf wat ziekjes, Wederhelft ziek thuis maar die moet morgen weer werken,... Niet leuk!!!

Ik had nochtans oorspronkelijk goed nieuws te melden voor deze week, namelijk dat Zoon op maandag pure poedermelk heeft gedronken en dit zonder enig probleem. Hij was 's avonds onrustig aan de borst dus we vroegen ons af of hij niet genoeg melk meer binnenkreeg maar ik had geen moedermelk klaar om hem aangelengd met poeder te geven dus puur poedermelk geprobeerd en dat lukte zonder enig probleem. Ik kan dus op zich de borstvoeding beginnen afbouwen. Voorlopig doe ik toch nog een weekje door eer de afbouw start, kan er precies niet direct afscheid van nemen. Maar het aanlengen met poedermelk om hem te leren wennen aan de smaak heeft gewerkt want ook sinds maandag krijgt hij in de crèche 50% moedermelk en 50% poedermelk.

En een tweede historisch moment zou vandaag plaatsvinden, de eerste lepel groentenpap, maar gezien zijn toestand weet ik niet of dat doorgegaan is...

Het gaat goed in de creche. Hij drinkt zijn flesjes goed, nog steeds geen veelvraat maar meestal toch tussen de 120 en 180 ml. Ik meng nog steeds moedermelk met poedermelk, gisteren 2.5 schepjes poedermelk dus 70ml voor 90 ml moedermelk, we naderen de 50% poedermelk... Ben ergens best wel trots dat Zoon nu al meer dan 4 maanden borstvoeding krijgt!

Zowel van de creche als van de pediater hebben we groen licht om met groentenpap te starten maar het is precies voor mezelf een drempel. Weer een stapje verder. Weet nog niet goed wanneer we gaan starten. Maar pediater had gezegd op 16 weken en dan na 2 weken op controle ivm zijn medicatie tegen reflux dus als we niet snel starten haal ik dat niet en vallen we zonder medicatie.

Van de creche is helaas ook de eerste verkoudheid mee naar huis gekomen. We slapen amper nog 's nachts, Zoon ligt dan in zijn wieg naast ons bed te jammeren in zijn slaap regelmatig, Teerbeminde moet hem dan telkens in slaap wiegen/zingen en dan zijn we allemaal weer wakker. De zombiestaat neemt geleidelijk aan toe. Ook omdat we meestal allemaal al vanaf 6u opzijn en er 's avonds pas tegen middernacht inliggen. Neusje spoelen is trouwens aanleiding voor zware hysterie-aanvallen, hij slaat er paars van uit, iemand tips?

Op zijn vierde vermaand-dag trakteerden we zoon op twee spuitjes en een bezoekje aan Kind en Gezin. Bij de spuitjes was hij weer ongelofelijk flink, nog geen minuutje wenen. De dokter en de verpleegster vonden hem echt ongelofelijk braaf. Hij is wel bijna niet gegroeid en bijgekomen, amper 300 gram en anderhalve centrimeter, met zijn 4 maanden meet hij nu 61 cm en weegt hij 6 kilo. Geen wonder dus dat maatje 56 nog past, alhoewel maatje 62 nu ook al goed zit. Hij was gezakt van p45 naar p10, de curve waar hij bij zijn geboorte op zat maar na enkele weken al verliet om bij het gemiddelde aan te sluiten. Had het zelf ook al wel gevoeld, dat hij vrij licht bleef. Ben er niet echt gelukkig mee maar de dokter maakte er eigenlijk totaal geen punt van dus zal dan ook maar niet te ongerust zijn zeker.

Zoon is in elk geval beresterk. De arts van Kind en Gezin had hem op zijn rug gelegd en wou hen dan naar zit trekken aan zijn handjes en hij ging gewoon door en stond stevig op zijn voeten recht. Dokter schrok zich rot, dat had ze duidelijk niet verwacht. Zoon had dat truukje voor het eerst vorig weekend gedemonstreerd aan zijn meter... Dus als hij zo sterk en actief is zal hij wel gezond zijn zeker...?

Na weken twijfelen heb ik toch maar een afspraak gemaakt bij de pediater. Sinds nieuwjaar heeft Zoon geregeld pijn bij en na het drinken waardoor hij soms zeer slecht drinkt. Buiten de voedingen om zijn er weinig problemen en na enkele lastige dagen volgen er doorgaans veel meer goeie dagen waardoor ik het tot hiertoe heb beredderd met de tips die je overal vindt, ook wel omdat als het reflux of krampjes is er fundamenteel weinig gedaan kan worden en hij er wel 'uit zal groeien'. Maar nu ik wil starten met afbouwen van de borstvoeding en Zoon binnen drie weken naar de creche moet, wil ik toch uitsluitsel. Ik wil weten wat het nu is, of het erg is en wat we er eventueel aan kunnen doen. Kwestie dat het afbouwen redelijk pijnlijk is nu meneer bij veel voedingen sowiso maar aan 1 kant meer wil drinken en niet langer dan tien minuten en ik dus in de problemen kom. En met een borstabces dat nu pas helemaal genezen is wil ik niet te veel riskeren. Daarenboven moet ik hem binnen luttele drie weken dus aan de creche toevertrouwen en nu kan ik zelf hem de ganse dag in de gaten houden en zie ik zelf dat hij tussen de voedingen door goed in zijn vel zit maar als anderen hem overdag verzorgen wil ik zeker weten dat hij ook echt 100% gezond en OK is. Ik ga daarzonder al doodgaan van de stress die eerste dagen, denk ik. Mijn gevoel zegt dat het krampen zijn, maar dat kan bijna niet denk ik nu. Het begint soms al na vijf minuten drinken. Wat in die melk is dan zo erg voor hem? Ik heb al de zuivel geschrapt uit mijn dieet en let echt op mijn voeding. Is het dan toch reflux? Of nog een ander lichamelijk probleem? Ik kan het echt niet meer aanzien, dat arm ventje mag geen pijn hebben!

We zijn begonnen aan de laatste vier weken bevallingsverlof. Wat gaat het allemaal snel. Deze week staat er niks op ons programma. Geen osteopaat, geen kraamzorg meer want die is afgesloten, geen bezoek. Zelfs geen thuisverpleging meer. De wonde is aan het dichtgroeien, er past geen wiek meer in en hopelijk-hout vasthouden- is de verpleegster vanmorgen dus voor het laatst moeten langskomen om de boel te verzorgen. Hopelijk was dit finaal het einde van dat abces, na 7 weken...

Zoon blijft geen gemakkelijke drinker. Zijn laatste nieuwe techniek is een of twee slokjes nemen en dan wild loslaten om onmiddellijk weer aan te happen, al dan niet verkeerd. Tussendoor veel gezwaai en gestamp. Het lijkt meer op vechten dan op voeden. En als hij al eens rustig drinkt, is het om na vijf minuten in een diepe slaap te vallen. Soms zijn het duidelijk krampen, op andere momenten heb ik echt geen idee wat hem precies zo plaagt en vooral wat ik er dan aan kan doen.

Gisterenavond heeft de wederhelft nog eens geprobeerd een flesje te geven. Tot hiertoe kon ik de boot afhouden, na al de borstvoedingsmiserie wil ik toch niet stoppen. Zoon vond het flesje nog altijd geen goed idee. Na een uur had hij 15 cl gedronken, ik heb hem dan nog eens gewoon bij mij laten drinken ook eer ik naar het Lichtfestival ben vertrokken met vrienden.

Van't weekend zijn we de geboortelijst gaan afsluiten. Met de kortingsbon die we kregen heb ik nog de TrippTrapp gekocht en een nieuw draagsysteem, de ergo baby carrier. Lijkt me luchtiger voor van de zomer en ook iets eenvoudiger zodat de wederhelft het ook kan gebruiken, want die vindt onze huidige Tricot Slen draagdoek te hippie-achtig. Zelf ben ik superblij met die draagdoek, die zorgt ervoor dat we elke dag op stap kunnen, de hondjes, Zoon en ik. Vrijdag drie kwartier door de stad gestapt in het zonnetje, da's echt puur genieten. Voel me dan heerlijk; handen vrij, onbelemmerd door een lompe koets, Zoon dicht knus bij mij, bijna een beetje zoals tijdens de zwangerschap...

Gisterenavond kreeg Zoon de eerste spuitjes. Hij deed dat goed. Hij lag superrelax terwijl de dokter hem onderzocht, zelfs eens lief lachen naar de dokter. En dan ineens die naald in zijn bil en dan schrok ons ventje zich te pletter, zo danig zelfs dat hij zijn oog bijna uitkrabde. En een paar minuutjes kelen, uiteraard. Waarop die gemene dokter gewoon nog een naald in zijn been plofte. Gelukkig zat de marteling er dan op, mocht Zoon troost zoeken in de stoere armen van de pappie en was het leed een minuutje daarna alweer vergeten.

Ik stel me wel vragen bij de metingen bij Kind en Gezin. Vorige maand was hij een halve centimeter gekrompen en nu was hij op een maand tijd dan zogezegd 6 cm gegroeid. Van een kleintje op p10 naar p50. Lijkt me toch wel zeer sterk. Volgens Kind en Gezin meet hij nu dus 57cm en weegt hij 5.100 kilo. Ons ventje groeit stevig, zoveel is zeker.

Dat hij goed groeit is een hele geruststelling voor mij, want het voeden blijft voor grijze haren zorgen aan mijn kant. Na een zeer goeie, bijna probleemloze week was het gisteren overdag prijs, krampen tijdens het eten en dus minder drinken. Met een triest hoogtepunt vannacht toen hij zelfs niet meer wou aanhappen; huilen van de honger en buiten zichzelf van verdriet en dan niet willen happen, om zot te worden. Uiteindelijk wou hij na troosten (lang leve de wederhelft) dan toch een beetje drinken. Maar weer maar langs 1 kant. Deze voormiddag dan plots een zeer rustige voeding, van krampjes en pijn geen spoor, maar nu viel hij in een diepe slaap weer na slechts langs 1 kant gedronken te hebben. Maar toch liever een rustige slaper dan die angst en paniek en hysterie wanneer hij duidelijk last heeft van zijn klein lijfje...

Gisteren hadden we een schitterende dag. Moesten alle dagen zo zijn, dan kreeg ik (bij wijze van spreken) meteen vier kinderen. Dan was opvoeden piece of cake. Zoon at flink (wauw, geen geduw en getrek, geen hysterie), liet mooi 3 a 4 uur tussen, was nooit ontroostbaar maar liet zich altijd vrij snel sussen en speelde fijn met zijn nieuwe mobiel voor op de wipper en op zijn speeltapijt. Hij lachte veel naar mij, was supervrolijk en sliep na elke speeltijd minstens een uur waarbij hij braaf alleen in zijn wiegje in slaap viel en rustig sliep. Het enige incident was er een met veel kaka, maar laten we dat even vergeten. Het was trouwens ook positief want zo kon hij meteen de broek aan die hij de dag voordien van de peter had gekregen. Ha. Zelfs geen krijsuurtje 's avonds, iets wat de voorbije dagen dagelijkse kost was geworden.

En zo fijn als gisteren was, zo lastig is vandaag. Bij elke voeding huilen en krampen en hysterisch doen en weigeren te eten na een minuutje of tien. Ontroostbaar en hangerig zijn. Moeilijk alleen willen slapen. Onrustig slapen. Veeeeeeeel huilen. Zielig en triestig kijken. Veel traantjes.
De enige constante is ook vandaag weer een kaka-incident (van de navel tot de enkels, I kid you not, aangevuld met een zegening der badcape).
Stomme krampen, bah, haat het om mijn mannetje ongelukkig te zien...

Straks komt de kraamhulp, voor de laaste keer alweer. Kan het iedereen aanraden, je wat laten bijstaan die eerste weken. Heb er enorm deugd van gehad. Maar nu ben ik er ook wel gerust in dat we het alleen kunnen...