kwaaltjes

  • Op controle bij de kinderarts

    Vanmiddag mochten we op controle in het ziekenhuis. Dochterlief is enorm verbeterd, is donderdag terug naar school gegaan ook. Maar ze hoest wel nog af en toe.

    De dokter bevestigde dat; longen klonken veel beter maar er was nog slijm aanwezig. Er zat ook nog vocht achter het trommelvlies. We mogen stoppen met aerosol en antibiotica maar moeten nog 5 dagen ventolin en flixotide toedienen via pufs. En morgen mag ze ook nog niet gaan zwemmen. Helaas helaas, ze start net in een nieuwe groep voor een nieuw brevet en ze heeft de laatste twee lessen in de vorige groep al gemist. Het zij zo.

    Al veel beter dus maar we zijn er nog niet helemaal. We merken het ook wel soms aan haar gedrag, ze wordt wat sneller moe of hangerig. Hopelijk is ze tegen volgend weekend weer helemaal haar gezonde, vrolijke zelf. En hopelijk zijn we er dan vanaf, na meer dan anderhalve maand zieken in huis. Al begin ik nu precies zelf wat te kuchen...

  • Zieke kindjes

    Met Zoon stonden we in de kerstvakantie bij de huisarts met een bronchitis (een bijzonder kwaadaardig beestje want hij hoest een dikke maand later nog steeds), dochter werd anderhalve week geveld. Heel geleidelijk aan, donderdag en vrijdag wat hoesten maar ze kon nog naar school, zondag koorts dus maandag naar de huisarts. We hielden haar de hele week thuis en ze ging aan de puffer. Maar donderdag stelde de oma vast dat ze toch serieus aan het verslechteren was, steeds hogere koorts en de hoest ging over in zware hoestbuien waar ze amper uit raakte. We sliepen al sinds dinsdag niet meer dan een uur aan een stuk 's nachts door die hoestbuien. Toen ze ook nog eens kortademig werd was de maat vol. Maandag zochten we de pediater op.

    Die was eerst heel vrolijk maar zijn gezicht werd bijzonder ernstig toen hij naar haar longen luisterde. Het was niet goed. Hij vermoedde een longontsteking. We werden meteen doorgestuurd naar radiologie waar ze vrijwel meteen foto's namen van Dochters longetjes. De derde reeds in haar jonge leven. Ze was onnoemlijk flink moet ik zeggen, het is een harde en stoere meid.

    Van daaruit ging het terug naar het bureau van de kinderarts. We mochten gewoon op de deur kloppen, hij had middagpauze, de kruimels van het broodje waren nog te zien... De longfoto's waren een stuk beter dan hij had verwacht. Niet goed, maar ook geen longontsteking. Antibiotica en aerosol 3 keer per dag en ze goed in de gaten houden. Bellen als de koorts vandaag nog aanwezig was. Vrijdag op controle komen.

    De koorts was die dag zelf al gebroken en tegen zaterdag begon de aerosol ook wat verlichting te bieden, al bleven de slapeloze nachten aanhouden. Het eerste uur van de nacht viel meestal mee maar daarna verhuisden we haar meestal naar ons bed omdat we toch om de drie kwartier moesten troosten, water geven om te drinken,...

    Omdat een mens maar enkele dagen sociaal verlof heeft om dit soort dingen op te vangen, is ze gisterenavond vertrokken naar de oma. Helaas woont die een eindje rijden en laten onze werkuren en de vele files en een Zoon die naar school moet niet toe om ze elke dag te halen en brengen. Mijn moederhart brak toen ze gisterenavond vertrok, haar koffertje vol medicatie dat ze perse zelf moest dragen. Al moet ik toegeven dat ik ook snakte naar enkele uren onafgebroken slaap. Ik merkte aan alles dat ik er compleet door begon te zitten, kon niks meer verdragen,...

    Enfin. Ze is nu dus toevertrouwd aan de goede zorgen van de oma. Hopelijk komen we er nu zo verder door. Want helemaal gerust ben ik toch nog niet.

  • Ziek

    Kleine twee maanden hebben we het zonder aerosol gedaan en Dochter zit aan de puffer. Zoon begon eerst te hoesten, zwaar te hoesten. Dat lijkt ondertussen gepasseerd, maar een dag nadat ook onze kleine meid begon te hoesten swingde de koorts de pan uit en hadden we een miezerig hoopje mens op schoot. En dus trok de wederhelft er maar mee naar de kinderarts. En wist die al voor ze goed en wel binnen was hoe laat het was, zo hard piept haar ademhaling. Met dank aan de RSV. Het wordt nog een lange winter vrees ik.

    Zoon is ook getroffen. Hij heeft nergens last van maar heeft de waterpokken, een dertigtal vlekjes. En dus zegden we het geplande verjaardagsfeestje af. Sneu... En hebben we over 2 weken waarschijnlijk ook een dochter met waterpokken.

  • RSV II

    Gisteren mochten onze dochter (en ik) na 5 dagen en nachten eindelijk het ziekenhuis verlaten. Gelukkig was het nooit echt heel erg, maar het was toch een heel avontuur. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk we hebben als we gewoon ons leven van alledag leiden en hoe erg het moet zijn om niet zoals nu 5 dagen, maar weken, maanden opgesloten te zitten in die ziekenhuiswereld terwijl je vanachter glas buiten het echte leven ziet. Ziet hoe andere kinderen spelen, groeien, leren, hoe de wereld verderdraait en jij er half buitenvalt.

    Hoe kwamen we in het ziekenhuis terecht?

    Wel, woensdag was alles nog normaal. Dochterlief had een middagdut gedaan van 5 uur en dat was zeer abnormaal, maar verder leek er niet echt iets aan de hand. 's Nachts begon ze ineens te huilen en te wroeten maar ook dat is niet zo ongewoon, zo zijn er wel meer nachten geweest. Tot het me opviel dat ze heel kortademig was. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Niet genoeg om alles op te pakken en naar spoed te rijden, maar ik was er toch alles behalve gelukkig mee.

    's Morgens dus naar de huisarts, dat ging sneller dan naar de kinderarts. Gelukkig maar 1 iemand in de wachtzaal want ons meisje huilde de hele tijd. De huisarts was er niet gerust in, dacht aan een longontsteking en belde meteen naar het ziekenhuis. Onze kinderarts bleek naar Canada en haar vervanger was niet aanwezig maar we mochten toch direct vertrekken voor een opname. Slik.

    In het ziekenhuis kregen we direct een kamer en na verloop van tijd kwam de kinderarts er eindelijk door. Elke minuut duurt te lang als je kindje zo ongelukkig is. De dokter was niet gelukkig met wat ze hoorde aan de longen maar kon meteen wel al een longontsteking uitsluiten. Ze wou een RSV-test, een bloedtest en eventueel nog een longfoto. Dochter vloog meteen aan de monitor en kreeg extra zuurstof en een eerste aerosol. Toen de dokter wat later nog 'es terugkwam, bleek het bloed goed en was de diagnose RSV. Ze besloot dat een infuus niet nodig was maar een longfoto wel. En dat we al zeker 1 nacht moesten blijven.

    Het was toch wel een schok en de tranen stonden regelmatig in mijn ogen te branden, dat geef ik toe. Maar de verpleegsters in het ziekenhuis vingen ons heel erg goed op. Fijne mensen daar in Sint Lucas.

    De eerste nacht was er weinig slaap. Dochterlief voelde zich na 2 aerosols en de extra zuurstof zo goed dat ze de zuurstof uit haar neus trok en keer op keer alle alarmen deed afgaan omdat ze stond te dansen en te springen of gewoon alles lostrok. Toen ze om 23u nog 'es kwamen kijken en ons meisje nog altijd stond te springen in haar bed kon de nachtverpleegster haar ogen niet geloven... Na die eerste dag was ze daar al meteen de mascotte van de afdeling geloof ik.

    Elke ochtend passeerde de arts en elke keer was het verdict 'nog een dag blijven'. Eerst omdat ze die eerste nacht nog zuurstof had moeten bijkrijgen, daarna omdat haar longen bleven piepen. Op maandag was onze kinderarts er weer in plaats van die van wacht en ze besloot een spuit cortisone te geven omdat de behandeling tot dan toe het probleem blijkbaar onvoldoende oploste. We werden er zelf ondertussen een beetje moedeloos van, elke dag hoop om naar huis te gaan en elke dag teleurgesteld worden, Zoons leven dat helemaal overhoop lag,... Gelukkig bleek de spuit haar werk te doen en mochten we dinsdagochtend eindelijk naar huis. Vrijdag op controle en eerder binnenkomen moest ons meisje plots koorts krijgen, want bovenop de RSV en de astmatische reactie die ze heeft gedaan dreigde nu ook een oorontsteking...

  • Weer ziek

    Onze meid is weer een beetje ziek. Gisteren kort na de middag met koorts en na veel huilen uit de creche gehaald en mee naar de dokter genomen door de wederhelft. Ze had al sinds woensdag redelijk wat koorts.

    Dokter kon niks speciaals vinden, enkel dat ze weer piept op de luchtwegen, dus weer aerosol. Dokter vroeg al of er rokers waren in de familie. Geen ene dus. Ik wijt het aan die verdomde RSV die we op 2 maanden hebben doorgemaakt... Vanmorgen was ze wel weer koortsvrij en ze hoest eigenlijk ook niet, alleen veel snotneusjes. Dus hopelijk is ze alweer aan het genezen.

  • Tandjes?

    Keihard bijten op alles en liefst op haar en mijn vingers. Kwijlen. Diarree. Verhoging en vandaag koorts (tot 38.7°). Gedeeltelijk slapeloze nachten met jammeren en krijspartijen. Ik zie nog niets speciaal aan het tandvlees, maar dit zou volgens mij wel eens het eerste tandje kunnen zijn? Ik heb er echt geen idee van, want bij Zoon heeft geen enkel tandje ooit voor echt leed gezorgd, die stonden er gewoon plots, maar ik zie ook geen andere verklaring. En het weegt wel, de slapeloosheid en de zorgen! Nu, zo lang het 'maar' tandjes zijn en niks ernstig...

  • Creche en werk? Terug naar af

    Twee dagen gaan werken en nu de rest van de week thuis. Dochter is al een kleine week wat ziekjes, begonnen met ontstoken oog en dan een lopend neusje en sinds dit weekend ook hoesten. En in plaats van te verbeteren werd het zelfs een tikje erger begin deze week. Dus vandaag toch maar het zekere voor het onzekere genomen en met de Dochter naar de huisarts. En maar goed ook want haar ademhaling piepte en kraakte en volgens de dokter zit ze weer met een bronchiolitis. Net zoals tijdens de RSV infectie. Ik heb toen gelezen dat zo'n infectie zo jong doormaken kan zorgen dat ze luchtwegen een zwakke plek worden en de arts bevestigde dat vandaag precies wel.

    Dus weer aerosol en als er tegen vrijdag nog koorts is ook antibiotica. En ze vond het ook beter om ze thuis te houden, zeker toen ze hoorde dat Dochterlief pas gestart is in de creche en daar zeer weinig melk binnenkrijgt (gisteren eerste keer bij oma en ook daar bijna niets willen drinken). En aangezien ik mijn borsten moeilijk thuis kan laten en zelf gaan werken heeft het ook weinig zin dat iemand anders komt oppassen zodat ik kan gaan werken. En dus voelt mijn grote terugkeer naar het werk aan als een valse start en zijn we de rest van de week thuis. Waar ik heel stiekem toch blij om ben, mijn meid ziek afstaan aan de creche terwijl ik weet dat ze daar amper eet was toch iets te veel van het goede...