Eentje erbij?

De osteopaat was een succes, na de behandeling heeft Zoon 2.5 uur onafgebroken liggen maffen. Zelden gezien. 's Avonds was hij wel weer in zijn normale modus met het nodige ontroostbare verdriet. Ook van de week toen zijn meter hier was kenden we een dag met veel slaapjes en weinig gehuil, maar de overige dagen waren weer zoals altijd met veel zoeken en af en toe een wanhopig moment bij de ouders.

Volgens de osteopaat is het zoals bij zoveel babies zijn maagje, reflux en ook krampjes. Ze heeft me geleerd om zijn middenrif vast te pakken na de voeding om zo een boertje los te maken en de maagpijn tegen te gaan maar ik heb het nog niet zo goed beet of het werkt niet zo goed want laten boeren blijft moeilijk en hij blijft ook veel pijn hebben. Of zijn dat nu de krampjes en niet de maag? Ik kan het soms niet goed zien.

Daarnaast raadde ze ons aan Digemel te geven voor de maag, we gaven al Colikind voor de krampjes. Ik moet ook alles van zuivel schrappen uit mijn dieet en alles anders wat kan zorgen voor krampen zoals kruiden, uien, look, tomaten,... Dat komt neer op zo goed als mijn volledig eetpattroon omgooien (ontbijtgranen met melk, yoghurt en pudding als vieruurtje en 's avonds stoofpotjes met look, uit, kruiden en allerlei verboden groenten). En volgende week mag hij nog eens teruggaan voor een volgende behandeling.

Sinds een paar dagen drinkt hij slechter, hij maakt meer lawaai, laat vaak los en begint na een kwartiertje meestal volledig te krampen tijdens het drinken met echte paniekaanvallen en hysterie als gevolg. Niet leuk, echt niet leuk, pijnlijk voor ons beiden. Laten we hopen dat dit snel betert, ik weet niet goed wat ik eraan kan doen behalve hem herhaaldelijk weer beter aanleggen en proberen kalmeren en zoals geleerd zijn middenrif masseren en proberen te laten boeren en zijn kruidendrankjes geven. Hopelijk groeit hij hier allemaal snel uit.

Ik kan gewoon vaak soms niet goed zien wat het nu is; wil hij niet alleen zijn, verveelt hij zich, heeft hij ergens last van en zoja van wat en wat kan ik eraan doen,... Volgens de osteopaat is hij misschien helemaal geen rusteloos kind maar heeft hij gewoon enkel pijn aan zijn lijfje, maar ik blijf zelf toch de indruk hebben dat het meer is dan dat, dat hij wel degelijk zoekt naar prikkels en bezig wil zijn en zich snel verveelt en daar niet goed tegen kan... Het is een zoekproces, elke dag opnieuw.

De osteopaat zei trouwens ook weer dat het zo'n schoon kindje is. Geen mens die hem ziet en dat niet zegt, het moet dat toch waar zijn ;-) Eigen kind schoon kind, maar toch plezant als anderen dat ook vinden.

Het zijn hektische dagen. Ook al probeer ik voldoende te rusten, toch lijk ik te veel te doen want mijn lichaam straft me tussendoor met een aanvalletje van benauwheid, hartkloppingen, misselijkheid,... Maar het is allemaal voor het goede doel, so what can you do!

Zaterdag ontvingen we de schoonfamilie voor een etentje/housewarming en hadden we zo eindelijk ook eens een goeie gelegenheid om de schoonbroer als peter te vragen voor onze mini. Toch wel een mooi moment. Maar die nacht dus wakker geworden en zo ziek als een hond (leek op buikgriep), ik vermoed door de warmte en een ganse dag rondcrossen...

Maandagochtend 'mocht' ik dan naar de tandarts, tandvleesontsteking, blijkbaar typisch voor zwangere vrouwen. Helaas volgens de tandarts iets ernstiger dan normaal, het tandsteen verwijderen werd een bloedbad en hij heeft me voor na de bevalling doorverwezen naar een parodontoloog. Mijn tandvlees was al niet goed maar de zwangerschap heeft het blijkbaar nog flink verergerd en hij vreest voor heel serieuze problemen als het niet grondig wordt aangepakt. Wat een fijne verrassing :-(.

Van de tandarts recht naar het werk en van het werk 's avonds naar de kinesist voor de eerste prénatale sessie.
Ik had er eerst helemaal geen zin in, had ook her en der gelezen dat het weinig nut heeft, maar na lang nadenken wou ik dan toch een beperkt aantal sessies doen, kwestie dat ik voor mezelf het gevoel heb dat ik alles heb gedaan wat ik kan om toch een beetje voorbereid te zijn. Maar dan wel individueel in plaats van in groep. Ik vrees dat ik in groep gewoon de slappe lach krijg als er gepuft moet worden...
En het viel super mee. Eerst wat theorie en dan heeft ze me meteen aan het persen gezet; ze zegt we die oefeningen beter vervroegen omdat eens er opening is het niet meer kan en aangezien ik al 32 weken ben wil ze er niet mee wachten. Over twee weken een volgende sessie... Voelde me achteraf toch rustiger over het hele bevallingsgedoe, beter geïnformeerd.

En gisterenavond dan vroeger op het werk vertrokken om op tijd in de kliniek te staan voor een twee uur durende sessie over borstvoeding. Teerbeminde had me gebracht omdat ik me na een slapeloze nacht echt niet goed voelde, maar toen de groep voor meer dan de helft uit vrouwen alleen bleek te beslaan en er maar twee mannen meegekomen waren en de details van borstvoeding me ook niet geweldig essentieel lijken voor een geslaagd vaderschap én de wederhelft nog niks had gegeten, heb ik hem van die verplichting ontslaan en naar huis gestuurd.
Het was een boeiende avond. Ik vond het eerlijk gezegd wel vrij moeilijk klinken, alle problemen en probleempjes die er kunnen zijn. In het ziekenhuis gingen ze ook nogal los over 6 maanden uitsluitend borstvoeding geven, iets wat ik echt niet combineerbaar acht met na 3 maanden weer gaan werken. Zie me echt hier nog geen kolfmachine installeren op het werk. Maar we zullen wel zien, ik ben nu in elk geval grondig geïnformeerd en dan zie ik wel hoe het in de praktijk allemaal zal gaan he. Ik ga me (hopelijk) niet schuldig voelen als het niet goed lukt en het op een bepaald punt flesjes worden...

Grappig ook hoe zwangere vrouwen toch van elkaar verschillen. Ik zat in de sessie naast een meisje die minder ver was maar enorm kloeg over vanalles en er ook gigantisch uitzag en aan de andere kant een ander meisje die al 8 maanden ver bleek en er erg koket uitzag en nog rustig ging werken. Ik ben behoorlijk blij dat ik me net iets meer met de tweede dan de eerste kan vergelijken en dat kwalen etc best meevallen. Ik vind zwanger zijn nog altijd redelijk geweldig!