Kind en Gezin

  • Allerlaatste keer Kind en Gezin; afscheid van een tijdperk

    Eind vorige maand mocht ik met de Dochter voor de allerlaatste keer naar Kind en Gezin. Daarmee sloten we een eerste stukje van het peutertijdperk af. Eens we de deuren van de crèche voor de laatste keer achter ons dichttrekken in augustus zal dat hoofdstuk definitief afgesloten zijn...

    Kind en Gezin dus. Ik was heel blij met deze ondersteuning. Zeker tijdens mijn eerste kraamtijd bij Zoon, toen ik toch wel ontzettend onzeker was. Niet dat ze mij zoveel nieuws konden leren, maar ik gebruikte sommige van hun brochures toch wel wat als houvast en ze waren altijd heel vriendelijk en ondersteunend. Het was ook gewoon geruststellend om te weten dat ze er zijn en dat ze de groei en bloei van mijn babietjes van nabij opvolgden.

    Bij Dochterlief was ikzelf een pak meer ingelezen en ook vooral pakken minder onzeker. Op sociale media kom ik wekelijks kemels tegen die door Kind en Gezin worden geschoten; compleet foute en schadelijke adviezen rond borstvoeding komen echt nog veel te veel voor. Toch kan ik mijn eigen kleine consultatiebureau weinig tot niets verwijten. Toen de verpleegster bij het afsluiten van ons gesprekje vroeg of mijn bijna 2.5-jarige nog steeds de borst krijgt en ik daar bevestigend op antwoordde, had ze niets dan lof.

    De Dochter werd nog eens gemeten en gewogen en bleek nog steeds helemaal onder de curve te bengelen, ze moest een toren bouwen van blokjes, in een boekje lezen en tegen een bal trappen en dan zat het erop. Na 4.5 jaar hier regelmatig over de vloer te komen. Best een emotioneel moment, zij het minder dan ik had verwacht.

    Bedankt, lieve madammen daar aan de Koepoortkaai!

  • Eerste vaccinatie - 13 weken

    Door de RSV-infectie en de kerstvakantie nadien konden we pas op 13 weken terecht bij Kind en Gezin voor de eerste vaccinatie (doorgaans op 8 weken). Ik had er niet geweldig veel zin in, maar wat moet, dat moet. Met Zoon gingen we altijd samen, op de avondconsultatie en dat was altijd superdruk. Nu ging ik alleen, vroeg in de ochtend en het was heerlijk rustig, ik moest amper wachten. Dochter in de draagdoek en op stap. Aangekomen, uitgekleed, gewogen en gemeten en bij de verpleegster en de dokter. Ze deed het ongelofelijk goed, in de helft van de eerste spuit begon ze te huilen, na de tweede kreeg ik ze meteen op de arm en binnen de drie seconden was ze stil en gelukkig. En ik fier natuurlijk.

    Kort na de geboorte kende ze een enorme gewichtstoename, dan viel het stil door de RSV en kwam weer langzaam op gang en nu was ze de laatste week weer prima bijgekomen, ze weegt ondertussen 6 kilo 100 (p75). Ik had zelf ook de indruk dat ze best groot is, maar dat bleek tegen te vallen, ze was amper 2 cm gegroeid ten opzichte van eind november en meet maar 57cm, wat zelfs minder is dan Zoon op die leeftijd. Van p50 hops naar p10 dus. Volgens de dokter was het bijna zeker ook door de RSV en dus niets om bezorgd over te zijn, maar ze gingen het toch goed opvolgen. Qua motoriek kon ons meisje al meer dan moest voor haar leeftijd, iets wat we gewend zijn van bij Zoon.

    De laatste week is ze wel erg motorisch bezig; optrekken aan de handjes, al heel lang op de buik liggen met haar hoofdje goed omhoog, hoofdje zelf rechthouden als ze zit, zichzelf op je schoot aan je hand in zit trekken, al wat gewicht kunnen dragen op haar beentjes,...

    Als ze meegaat naar de postnatale kine krijst ze doorgaans het kot bij elkaar als enige tussen al die rustige babietjes, maar gisteren was ze ook superflink en lag ze vrolijk rond te kijken. Ze begint echt interesse te tonen voor haar omgeving trouwens, broer was gisteren luidkeels aan het zingen en dansen op Piet Piraat en daar moest ze echt van lachen. Ze volgt hetgeen haar interesseert met haar blik en begint haar handjes te gebruiken om dingen vast te pakken (nog onbewust want haar blik is dan elders op gericht) en tegen iets te slaan (bewust). Alleen het slapen,... Na enkele vroege nachten was het gisteren weer 2u eer ze sliep en om 5u vroeg ze alweer eten, waar ze de voorbije nachten altijd minimaal 6u tussen liet. Maar ze had gisteren overdag dan weer uitzonderlijk veel geslapen, wat anders zelden gebeurt,...

  • 39 weken (bijna 9 maanden) - stappen!

    • 69,5 cm groot
    • 7,89 kilo licht
    • 6 tanden 
    • maatje 68
    • houdt enorm van: stappen aan de handen van papa of mama en het hele huis rondkruipen. Staan.
    • houdt wat minder van: slapen.

    Dinsdag mochten we naar Kind en Gezin. Zowel lengte als gewicht als hoofdomtrek volgt Zoon weer de p10 curve, het lijkt echt wel zijn natuurlijke curve te zijn. De dokter moest lachen toen ik op haar vraag of hij kon rollen antwoordde dat hij dat wel kan maar het weinig doet omdat het ondertussen al een tijdje passe is aangezien meneer liever kruipt, zich rechttrekt en probeert te stappen en dus rollen niet meer echt zijn manier is om zich te verplaatsen.

    Vorige week gingen we samen op stap. Zoon en ik, voor het eerst onder ons tweetjes de stad uit en dan nog wel met de trein, de allereerste keer op de trein. Hij heeft het ongelofelijk schitterend gedaan. Hij was wel niet echt lang onder de indruk van de trein, we waren Gent nog niet uit of het naar buiten kijken had al afgedaan. De zetels beklimmen was veel leuker!

    In Antwerpen gingen we op bezoek bij vriendje Iben. De mannetjes speelden heel hard, aten samen fruitpap en vielen toen in slaap, Zoon in Iben zijn bedje waardoor die moest uitwijken naar een reisbedje, maar beiden dus superflink in een ander bed en andere kamer dan ze gewend zijn. En 2u30 aan een stuk. We wisten niet wat ons overkwam.

    Maar toen was het plots 19u en hadden we zelf niks gegeten dus trokken die vriendin en ik met ons nageslacht de stad in om iets te gaan eten. Het was een gewaagd experiment, twee babies die al een beetje naar slapenstijd gaan, we moesten zelf eten dus weinig handen vrij om ze te entertainen als ze lastig zouden zijn, maar ze hielden zich beiden kranig en waren superbraaf. Ik wist echt niet wat me overkwam. Om 21u, slapenstijd voor Zoon dus, moest ik nog de trein op en helemaal naar Gent dus ik was voorbereid op het ergste maar ook nu een flinke Zoon die braaf op mijn schoot zat te spelen.

    Wow!

    De dagen daarna echter was het voorbeeldig zijn op en besloot Zoon geen dutjes meer te willen doen en voor elk slaapje eerst een uur of langer te krijsen. Ook vanavond is het weer een heel gedoe, maar 1 dutje in plaats van 2, 's avonds laat uren werk eer hij wil slapen...

    Sinds een week doet Zoon dus niet liever dan stappen. Aan de handjes of bij oma met zijn loopwagentje. Of als hij staat houdt hij zich maar met 1 hand vast en staat daarnaast heel wild te spelen of te springen. Of staat soms een paar seconden zo, helemaal alleen. En dat is allemaal zo leuk en zo interessant dat hij overal wil staan en stappen. Ook bijvoorbeeld in zijn badje. In zijn bed. Overal...

  • 26 weken

    Net terug van Kind en Gezin en Zoon is weer goedgekeurd. Qua gewicht volgt hij mooi de p10 curve, 7 kilo weegt hij nu. Qua lengte was hij zelfs meer gegroeid dan verwacht, van 62 naar 67cm en dus van p10 geklommen tot over de p25. Het was ook check-up van de motoriek en hoe hevig hij normaal is, zo stilletjes was hij op het kussen bij de verpleegster. Hij lag de hele tijd te kijken maar wou naar niemand lachen en bewoog ook maar één handje. Typisch, voor een publiek geen performance. Die vreemdenangst begint precies de kop op te steken. Maar ik verzekerde de verpleegster dat hij thuis wel beide handjes gebruikt en voor de rest deed hij alles prima. Blijkbaar moet hij pas kunnen rollen op 9 maanden en hij doet het nu al, sinds enkele dagen ook van rug naar buik. En maandag ging hij zelfs een cm of 15 vooruit als hij kroop. Wel nog op zijn buikje maar he, er zat beweging in.

    Hij heeft net een portie bloemkool-broccoli-wortel-aardappel verorberd en vanavond krijgt hij ook nog een fruitpapje. Sinds deze week krijgt hij in de crèche dus fruitpap en groentenpap. Vorig weekend en het weekend daarvoor heeft hij ook al wat fruitpap gegeten en nu dus sinds maandag elke dag. Het gaat goed. De eerste happen keek hij een beetje raar maar hij at van de eerste keer 50g op. Appel en banaan meestal en een keertje appel-meloen. Straks eens de appel vervangen door peer.

    Vorig weekend was sprongetjesweekend... Twee helse nachten op rij. Vrijdagnacht van 1 tot 4u niet willen slapen. Niks was goed, enkel als ik ermee rondliep stopte hij met wenen. Zelfs bij ons in bed liggen of op mijn buik in de zetel zitten werd meteen afgekeurd. Om gek te worden. Zelfs eten hielp niks. En dan zaterdagnacht begon weer hetzelfde maar toen was het OK als hij in bed mocht slapen, tussen ons in, terwijl ieder een handje vasthield. Ik heb dus de ganse nacht geslapen met zijn knuistje in het mijne. Geweldig schattig, maar echt diep slapen durf je toch niet.

    Het was al een maand aan de gang, dat slechter slapen, maar vorig weekend was toch het hoogtepunt, of dieptepunt beter gezegd. En dan, zo plots als het gekomen was, was het ook weer weg. Hij werd 6 maanden en sliep weer door. En langer dan ooit tevoren. Zo viel de voorlaatste voeding van 22 of 23u al eens weg en maakte dan geen enkel verschil qua uur van wakker worden 's morgens. Dus veranderde onze routine weer wat. Ik probeer nu de laatste voeding tegen 21u te geven en dan wiegje in en slapen tot 7u de volgende ochtend. Super he... Valt de voeding al om 19u, dan maak ik hem nog eens wakker voor een extra drinkbeurt om 22u.

    We zaten stabiel op 6 voedingen, maar sinds de eerste voeding 's morgens weer opgeschoven is van 4u naar 7u en de laatste 's avonds wat is vervroegd én hij ipv 3u 3u30 à4u tussen de voedingen laat, zitten we nu op 5 voedingen, perfect voor zijn leeftijd denk ik.

    Toen ik hem op drie maanden naar de crèche begon te brengen, moest ik hem 's morgens echt wekken voor zijn eerste voeding. Op 5 maanden stopte hij dan plotsklaps met nachten door te slapen en voerde hij al eens een echte nachtvoeding in en vevroegde de eerste voeding naar ergens tussen 4 en 6 uur, waardoor hij voor de crèche soms al twee keer had gegeten. En pal op zes maanden sliep hij weer langer door. Vreemd toch he allemaal. Maar mij hoor je niet klagen hoor. Hoe beter zijn slapen 's nachts en de dutjes overdag vlotten, hoe beter in zijn vel hij zit, hoe minder huilen en zagen en hoe meer plezier voor iedereen...

  • 17 weken - verkouden

    Het gaat goed in de creche. Hij drinkt zijn flesjes goed, nog steeds geen veelvraat maar meestal toch tussen de 120 en 180 ml. Ik meng nog steeds moedermelk met poedermelk, gisteren 2.5 schepjes poedermelk dus 70ml voor 90 ml moedermelk, we naderen de 50% poedermelk... Ben ergens best wel trots dat Zoon nu al meer dan 4 maanden borstvoeding krijgt!

    Zowel van de creche als van de pediater hebben we groen licht om met groentenpap te starten maar het is precies voor mezelf een drempel. Weer een stapje verder. Weet nog niet goed wanneer we gaan starten. Maar pediater had gezegd op 16 weken en dan na 2 weken op controle ivm zijn medicatie tegen reflux dus als we niet snel starten haal ik dat niet en vallen we zonder medicatie.

    Van de creche is helaas ook de eerste verkoudheid mee naar huis gekomen. We slapen amper nog 's nachts, Zoon ligt dan in zijn wieg naast ons bed te jammeren in zijn slaap regelmatig, Teerbeminde moet hem dan telkens in slaap wiegen/zingen en dan zijn we allemaal weer wakker. De zombiestaat neemt geleidelijk aan toe. Ook omdat we meestal allemaal al vanaf 6u opzijn en er 's avonds pas tegen middernacht inliggen. Neusje spoelen is trouwens aanleiding voor zware hysterie-aanvallen, hij slaat er paars van uit, iemand tips?

    Op zijn vierde vermaand-dag trakteerden we zoon op twee spuitjes en een bezoekje aan Kind en Gezin. Bij de spuitjes was hij weer ongelofelijk flink, nog geen minuutje wenen. De dokter en de verpleegster vonden hem echt ongelofelijk braaf. Hij is wel bijna niet gegroeid en bijgekomen, amper 300 gram en anderhalve centrimeter, met zijn 4 maanden meet hij nu 61 cm en weegt hij 6 kilo. Geen wonder dus dat maatje 56 nog past, alhoewel maatje 62 nu ook al goed zit. Hij was gezakt van p45 naar p10, de curve waar hij bij zijn geboorte op zat maar na enkele weken al verliet om bij het gemiddelde aan te sluiten. Had het zelf ook al wel gevoeld, dat hij vrij licht bleef. Ben er niet echt gelukkig mee maar de dokter maakte er eigenlijk totaal geen punt van dus zal dan ook maar niet te ongerust zijn zeker.

    Zoon is in elk geval beresterk. De arts van Kind en Gezin had hem op zijn rug gelegd en wou hen dan naar zit trekken aan zijn handjes en hij ging gewoon door en stond stevig op zijn voeten recht. Dokter schrok zich rot, dat had ze duidelijk niet verwacht. Zoon had dat truukje voor het eerst vorig weekend gedemonstreerd aan zijn meter... Dus als hij zo sterk en actief is zal hij wel gezond zijn zeker...?

  • 12 weken

    Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

    De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

    Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

    Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

    Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

    Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.

  • Eerste prikje is een feit

    Gisterenavond kreeg Zoon de eerste spuitjes. Hij deed dat goed. Hij lag superrelax terwijl de dokter hem onderzocht, zelfs eens lief lachen naar de dokter. En dan ineens die naald in zijn bil en dan schrok ons ventje zich te pletter, zo danig zelfs dat hij zijn oog bijna uitkrabde. En een paar minuutjes kelen, uiteraard. Waarop die gemene dokter gewoon nog een naald in zijn been plofte. Gelukkig zat de marteling er dan op, mocht Zoon troost zoeken in de stoere armen van de pappie en was het leed een minuutje daarna alweer vergeten.

    Ik stel me wel vragen bij de metingen bij Kind en Gezin. Vorige maand was hij een halve centimeter gekrompen en nu was hij op een maand tijd dan zogezegd 6 cm gegroeid. Van een kleintje op p10 naar p50. Lijkt me toch wel zeer sterk. Volgens Kind en Gezin meet hij nu dus 57cm en weegt hij 5.100 kilo. Ons ventje groeit stevig, zoveel is zeker.

    Dat hij goed groeit is een hele geruststelling voor mij, want het voeden blijft voor grijze haren zorgen aan mijn kant. Na een zeer goeie, bijna probleemloze week was het gisteren overdag prijs, krampen tijdens het eten en dus minder drinken. Met een triest hoogtepunt vannacht toen hij zelfs niet meer wou aanhappen; huilen van de honger en buiten zichzelf van verdriet en dan niet willen happen, om zot te worden. Uiteindelijk wou hij na troosten (lang leve de wederhelft) dan toch een beetje drinken. Maar weer maar langs 1 kant. Deze voormiddag dan plots een zeer rustige voeding, van krampjes en pijn geen spoor, maar nu viel hij in een diepe slaap weer na slechts langs 1 kant gedronken te hebben. Maar toch liever een rustige slaper dan die angst en paniek en hysterie wanneer hij duidelijk last heeft van zijn klein lijfje...