Eentje erbij?

Het gaat goed in de creche. Hij drinkt zijn flesjes goed, nog steeds geen veelvraat maar meestal toch tussen de 120 en 180 ml. Ik meng nog steeds moedermelk met poedermelk, gisteren 2.5 schepjes poedermelk dus 70ml voor 90 ml moedermelk, we naderen de 50% poedermelk... Ben ergens best wel trots dat Zoon nu al meer dan 4 maanden borstvoeding krijgt!

Zowel van de creche als van de pediater hebben we groen licht om met groentenpap te starten maar het is precies voor mezelf een drempel. Weer een stapje verder. Weet nog niet goed wanneer we gaan starten. Maar pediater had gezegd op 16 weken en dan na 2 weken op controle ivm zijn medicatie tegen reflux dus als we niet snel starten haal ik dat niet en vallen we zonder medicatie.

Van de creche is helaas ook de eerste verkoudheid mee naar huis gekomen. We slapen amper nog 's nachts, Zoon ligt dan in zijn wieg naast ons bed te jammeren in zijn slaap regelmatig, Teerbeminde moet hem dan telkens in slaap wiegen/zingen en dan zijn we allemaal weer wakker. De zombiestaat neemt geleidelijk aan toe. Ook omdat we meestal allemaal al vanaf 6u opzijn en er 's avonds pas tegen middernacht inliggen. Neusje spoelen is trouwens aanleiding voor zware hysterie-aanvallen, hij slaat er paars van uit, iemand tips?

Op zijn vierde vermaand-dag trakteerden we zoon op twee spuitjes en een bezoekje aan Kind en Gezin. Bij de spuitjes was hij weer ongelofelijk flink, nog geen minuutje wenen. De dokter en de verpleegster vonden hem echt ongelofelijk braaf. Hij is wel bijna niet gegroeid en bijgekomen, amper 300 gram en anderhalve centrimeter, met zijn 4 maanden meet hij nu 61 cm en weegt hij 6 kilo. Geen wonder dus dat maatje 56 nog past, alhoewel maatje 62 nu ook al goed zit. Hij was gezakt van p45 naar p10, de curve waar hij bij zijn geboorte op zat maar na enkele weken al verliet om bij het gemiddelde aan te sluiten. Had het zelf ook al wel gevoeld, dat hij vrij licht bleef. Ben er niet echt gelukkig mee maar de dokter maakte er eigenlijk totaal geen punt van dus zal dan ook maar niet te ongerust zijn zeker.

Zoon is in elk geval beresterk. De arts van Kind en Gezin had hem op zijn rug gelegd en wou hen dan naar zit trekken aan zijn handjes en hij ging gewoon door en stond stevig op zijn voeten recht. Dokter schrok zich rot, dat had ze duidelijk niet verwacht. Zoon had dat truukje voor het eerst vorig weekend gedemonstreerd aan zijn meter... Dus als hij zo sterk en actief is zal hij wel gezond zijn zeker...?

Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.

Gisterenavond kreeg Zoon de eerste spuitjes. Hij deed dat goed. Hij lag superrelax terwijl de dokter hem onderzocht, zelfs eens lief lachen naar de dokter. En dan ineens die naald in zijn bil en dan schrok ons ventje zich te pletter, zo danig zelfs dat hij zijn oog bijna uitkrabde. En een paar minuutjes kelen, uiteraard. Waarop die gemene dokter gewoon nog een naald in zijn been plofte. Gelukkig zat de marteling er dan op, mocht Zoon troost zoeken in de stoere armen van de pappie en was het leed een minuutje daarna alweer vergeten.

Ik stel me wel vragen bij de metingen bij Kind en Gezin. Vorige maand was hij een halve centimeter gekrompen en nu was hij op een maand tijd dan zogezegd 6 cm gegroeid. Van een kleintje op p10 naar p50. Lijkt me toch wel zeer sterk. Volgens Kind en Gezin meet hij nu dus 57cm en weegt hij 5.100 kilo. Ons ventje groeit stevig, zoveel is zeker.

Dat hij goed groeit is een hele geruststelling voor mij, want het voeden blijft voor grijze haren zorgen aan mijn kant. Na een zeer goeie, bijna probleemloze week was het gisteren overdag prijs, krampen tijdens het eten en dus minder drinken. Met een triest hoogtepunt vannacht toen hij zelfs niet meer wou aanhappen; huilen van de honger en buiten zichzelf van verdriet en dan niet willen happen, om zot te worden. Uiteindelijk wou hij na troosten (lang leve de wederhelft) dan toch een beetje drinken. Maar weer maar langs 1 kant. Deze voormiddag dan plots een zeer rustige voeding, van krampjes en pijn geen spoor, maar nu viel hij in een diepe slaap weer na slechts langs 1 kant gedronken te hebben. Maar toch liever een rustige slaper dan die angst en paniek en hysterie wanneer hij duidelijk last heeft van zijn klein lijfje...