Eentje erbij?

Vier maanden. En een halve week. Zo zwanger zijn we ondertussen.

Ik ben superblij dat het vandaag eindelijk warm genoeg is voor een rokje, want nu ik maar 1 broek meer kan dragen en die momenteel zelf niet kan wassen wegens verbouwing begon ik me een beetje onverzorgd te voelen, zou in de solden best een tweede zwangerschapsjeans op de kop tikken denk ik. Maar vandaag dus ein-de-lijk die nieuwe rok van Fragile aan en MAN, wat zit die goed. Mooi (al twee complimentjes gekregen), aangenaam stof en onvoorstelbaar aangenaam rond mijn lijf. Oef. Had me dit weekend in een gewone jeans gehesen om de werf te gaan opvolgen en mijn enige zwangerschapsjeans te sparen, maar dat waren vrij oncomfortabele uren...

Qua kwaaltjes is er sinds vorige week iets nieuw: opgezwollen voeten. NU AL. Dat belooft... Maar energie-niveau, eetlust, al die dingen zitten nog steeds supergoed. Het tweede trimester is by far het beste zegt iedereen en ik begin het te geloven, zit echt goed in mijn vel. Alleen zo nu en dan fikse hoofdpijn, maar het gaat altijd weer vanzelf over...

Ondertussen is het baby-lijstgedoe begonnen. We hebben van de schoonzus een lijst gekregen met spullen die zij wil doorverkopen en nu dus druk doende alles aan het opzoeken, voorleggen aan mijn ma en een vriendin met veel ervaring en vooral ook aan Google. Mijn schoonzus heeft zo een Quinny Buzz te koop maar ons ziekenfonds heeft een geweldig interessante promo van Bébécar: onderstel, zitje, reiswieg en autostoel allemaal tesamen voor 575€, normale prijs bijna 1000€. Zeer interessant, denk ik?

Vrijdag mag ik op controle bij de vroedvrouw. Geen idee wat ik me daarbij moet voorstellen. Iedereen die ik ken mocht elke keer bij de gynaecoloog en kregen elke keer een echo maar in mijn boekje staat wel degelijk genoteerd 'vroedvrouw'. Ben benieuwd. Spijtig, anders hadden we nu al het geslacht gekend...

Beetje balen laatste week dankzij een artikel in Humo over foetussen die tijdens de 20weken echo een fatale afwijking bleken te hebben of vlak voor de bevalling gestorven waren, kan daar nu echt niet tegen en mijn wederhelft heeft het stiekem weggegooid, maar had al een en ander gelezen en sindsdien toch wel beetje bang voor de grote echo, waar ik nog een kleine maand geduld op moet oefenen... Hoe zeggen ze dat, moeder worden is geen dag gerust meer zijn... ;-)

Grappig hoe een man dat zomaar even kan vergeten, een zwangerschap. Zo kon mijn wederhelft gisteren net op tijd op zijn tong bijten toen ik in de douche stappen. Hij wou opmerken dat ik de laatste maand toch wel wat was bijgekomen en was dus even de overduidelijke reden van het buikje vergeten...

Afgelopen zaterdag had ik met een vriendin afgesproken om samen te gaan shoppen. We hadden dat maanden geleden al afgesproken, toen we beiden pas ontdekt hadden dat we eindelijk zwanger waren. Ondertussen waren we twee maanden verder en beiden goed op weg om uit onze gewone kleren te barsten.

Het werd een ontzettend lange, maar geweldige dag. Om 9u thuis vertrokken, 10u30 in Antwerpen station afgesproken en de dag goed ingezet met een caramel frappucino bij Starbucks en het nieuws dat deze vriendin niet enkel zwanger is maar ook nog eens verloofd. Bijbabbelen was dus vereist.

Dan de tram op naar de kaaien om onze toch aan te vangen bij Bella Belli, een winkel met een lieve verkoopster en een zeer ruim assortiment waar helaas het meeste al uit mijn maat was en ik dus helemaal niks vond. Op de koop toe liepen we daarna compleet verloren, en dat bij 30° en mijn vriendin op hakken, het leverde haar al meteen een blaar op. Maar het geluk was aan onze kant, plots verscheen daar een uitnodigend terras mét bovendien een kaart met voedsel dat ook geschikt is voor een zwangere vegetariër zoals ondergetekende; groententaart. En nog superlekker ook.

Weer de tram op en richting Kammenstraat, waar de heerlijke winkel Fragile huist. Een mooie winkel, een ontzettend ruim assortiment, allemaal made in Belgium, prachtige kleuren en stoffen en vooral MOOIE kleren, geen slechtzittende rare dingen die je enkel draagt omdat de rest niet meer past. Helaas hangt hier ook een prijskaarte aan vast, ik betaalde bijvoorbeeld 72€ voor een gewoon topje. Maar het zijn kleren die je ook na de zwangerschap kan blijven dragen en die echt supermooi zijn, dus ik haalde mijn kredietkaart met niet al te veel hartepijn boven voor een kleedje, een rokje, en topje, een tshirt en een truitje. De rest liet ik maar hangen, want op zich kan een mens in zo'n winkel blijven kopen.

Van daar trokken we naar een volgend terrasje voor een vers sap, vitamientjes weet je wel en dan op naar Noppies. Ik heb al een jeans en een tshirt van dit merk waar ik tevreden van ben, maar vandaag ging het moeilijker. Na onze ervaringen in Bella Belli en Fragile leken deze kleren, veel goedkoper, helaas nooit goed te zitten. De jeansrok zat minder comfortabel dan de niet-zwangerschapsjeansrok die ik aanhad. Geen goed idee dus. Het lange t-shirt maakte me vormeloos. Het topje was zelfs in XS veel te groot. Toch vond ik nog een leuk casual rokje en een topje van Esprit.

Na een korte omzwerving via Prémaman (net zo ouderwets als we ons hadden voorgesteld) doken we nog de H&M binnen, ondertussen was het al 18u gepasseerd maar de winkels bleken gelukkig open tot 18u30. Een zeer beperkt aanbod en niet echt kwaliteit, maar eind van de maand gaan we op reis en een leuke jeansshort kon me toch wel bekoren, en voor 25€ kan je ook niet sukkelen, toch. Ik ging in de Vero Moda nog op zoek naar de Mamaliciouscollectie die ze in Gent hebben, maar in Antwerpen nog niet van hadden gehoord. Nog een laatste terrasje en weer de trein op. Om 20u30 was ik thuis, compleet uitgeput, failliet, maar een bescheiden bergje mooie kleren waar mijn buikje in past rijker.

Na een week van buikpijn door de veel te spannende jeans (ook al was het mijn meest losse model! ook al stond zoveel mogelijk het knopje open!) kon ik de feiten niet meer ontkennen; ik had een zwangerschapsjeans nodig. Nu zaterdag heb ik een zwangerschapsshoppingdate met een vriendin die net een week minder ver is, dus ik hoefde me nu enkel op die broek te concentreren.

Op naar Noppies dus, waar ze zowel het eigen merk als Esprit hebben. Al bleek het toch vooral dat eerste. Het was even wennen aan de zwangerschapsbroeken, die elastieken en knopjes en gedoe. Een bootcut hadden ze niet en als een handschoen zitten doen ze ook niet, maar ik vond dan toch een exemplaar waar ik mee kan leven. En flatterend, de Small was te groot, moest mijn toevlucht nemen tot een Extra Small. Een kleine troost voor de immer uitzettende buik dezer dagen.

En wat een opluchting, eindelijk niet meer afgekneld worden, geen buikpijn meer, geen gedoe met knopjes openzetten, maar een jeans die mijn buik ruimte geeft, een hele verademing...

Iets minder te spreken ben ik over de verkoopsters from hell die ons eerst tien minuten hardnekkig negeerden en toen ik dan zelf begon te passen ineens alles moesten overnemen, mijn wederhelft mocht nergens aankomen, precies of een broek uit het rek nemen is zo'n precisiewerk... Ze konden er ook niet mee lachen toen mijn wederhelft onder het passen zei dat het allemaal toch veel makkelijker geweest was moest ik gewoon een ei leggen en dat dan 9 maanden uitbroeden dan zo zwanger zijn...

13 weken 4 dagen, zo ver zijn we ondertussen. Al enkele weken heb ik een klein maar onmiskenbaar buikje. Ik geloof dat het al rond 9 weken begon, vooral 's avonds dan, maar sinds 11 weken is het er ook overdag. Voorlopig heeft nog maar 1 iemand die van niks wist het echt opgemerkt, dus het is nog camoufleerbaar, maar voor mij en mijn wederhelft is het toch wel overduidelijk. Mijn gewone kleren beginnen ook krap te zitten. Veel broeken zijn echt oncomfortabel, het aantal dat nog goed zit slinkt zienderogen. Begin juni heb ik afgesproken met een mede-zwangere vriendin om te gaan shoppen; een maand geleden leek me dat belachelijk vroeg, ondertussen hoop ik gewoon het nog zo lang te kunnen doen met gewone kleren. Dat het maar snel weer warm wordt, rokjes en kleedjes die wat rek geven heb ik genoeg, met een jeans is het gewoon moeilijker.

De misselijkheid is zo goed als weg, een enkel moment 's morgens of in de loop van de dag niet te na gesproken. Het niet kunnen eten is vervangen door de ganse dag lang zin hebben in vanalles en nog wat; chocola, frieten, kilo's aardbeien, beschuitjes, appels... Ik probeer regelmatig iets te eten maar het toch zo gezond mogelijk te houden, geen zin in een drastisch fitnessprogramma over een half jaar! Ik zit alleszins nog op mijn normaal gewicht volgens mij.

Het was spannend aftellen tot de 12-weken echo, die gepland stond op 12 weken min 1 dag (om het simpel te houden). In tegenstelling tot de vorige controles waar ik 's morgens of kort na de middag bij de dokter mocht, was het nu wachten tot na 16u. Handig voor Teerbeminde, die zo geen extra verlof moest voorzien. Ik had sowiso de ganse dag vrij genomen, voelde me erg moe en had nood aan wat me-time.

De gynaecoloog had gelukkig weinig vertraging, eerst nog een heel gedoe bij de vroedvrouw zoals gewoonlijk (wegen, bloeddruk, boekje K&G invullen,...).

De gyn stelde ons meteen weer gerust, de echo zag er mooi uit, prutske was weer verdubbeld in omvang en mat al 5.6 cm, we zagen en hoorden het hartje flink kloppen. Terwijl de dokter op zoek ging naar de nekplooi kregen we flitsen te zien van handjes en voetjes en zelfs al van de blaas. Dit was de eerste keer dat we ons kindje zo zagen bewegen, een heel bijzonder gevoel.

De zoektocht naar de nekplooi bleek een uitdaging voor de dokter, die er kramp van kreeg en ik bijna ook. Wat een geduw en gesleur op mijn buik. Wat een geruststelling ook om te merken dat ons nageslacht al minstens even koppig en eigenwijs is als de ouder, hij wou zich niet laten zien. Na tien minuten spartelen kreeg de dokter dan toch eindelijk een zicht op de neklplooi en die zag er uitstekend uit. Mooi smal.

Samen met de resultaten van de bloedanalyses gaf dit een erg geruststellend beeld qua screening op Down. Ook de rest van mijn bloed bleek goed, nog altijd niet immuun voor toxoplasmose helaas maar voldoende ijzer en B12, wat als vegetariër toch een aandachtspunt is.

Na een tweewekelijkse echo zal het nu flink wennen zijn, pas over twee maanden mag ik weer naar de gynaecoloog voor de grote, structurele 20-weken echo en pas over een maand mag ik op controle bij de vroedvrouw. Ondertussen is mijn buikje 's avonds enorm dik maar ook overdag knellen de meeste broeken al behoorlijk,  niet altijd even comfortabel. En ik die dacht tot 5 maanden in mijn gewone kleren te zullen passen...

11 weken zijn we ondertussen. Langs een kant vliegt de tijd, want het eerste trimester zit er al bijna op, langs de andere kant kruipt de tijd tot aan die magische 12-weken grens.

Ik heb ondertussen niet stilgezeten. Ik hem me Jouw Zwangerschapsbijbel van Anne Deans aangeschaft (schitterend boek, staat echt alles in, love it) en De Kleine vegetariër van Antoinette Hertsenberg & Marion Pluimes (mooi, maar had er veel meer van verwacht, veel meer recepten, veel meer achtergrondinfo). En dit weekend de zwangerschapsolie van Weleda aangezien vooral 's avonds (maar eigenlijk zo'n beetje de ganse dag door) mijn buikje uitzet en opzwelt dat het een lieve lust is. Niet zozeer omdat de foetus (yes, sinds deze week mogen we spreken van een foetus en niet langer van een embryo) al zo gigantisch is, maar omdat er gewoon heel wat verandert daar vanbinnen en vooral darmen daar nogal gezollen op reageren. Een zichtbaar buikje is het resultaat.

Ook de crèche is geregeld, contract ondertekend en opgestuurd, opvangdagen bepaald (3 dagen per week) en inschrijfgeld en voorschot (maar liefst 500€) gestort. Een hele zorg minder.

Wat er ook gebeurd is, is dat ik een week geleden 3 tubes bloed heb afgestaan in het ziekenhuis voor een hele resem tests, waaronder een onderzoek op Down en spina bifida. Het resultaat horen we donderdag, wanneer ik 11 weken 6 dagen ben en we een afspraak hebben voor de befaamde 12-weken echo. Een mijlpaal in ons leven als ouder-to-be, dat moet ik wel zeggen. De zenuwen voor dat beslissende moment beginnen langzaam aan te komen...