Eentje erbij?

Wat gaat het snel. Drie weken verder zijn we alweer, drie weken waarin er ontzettend veel gebeurd is! Tijd om te schrijven was er echter niet want ik was aan het werk en het werk was behoorlijk zwaar omdat ik alles moest overdragen en alles door onvoorziene omstandigheden veel meer en veel ingewikkelder was dan voorzien. En tijdens de vrije dagen thuis ging het hard wat betreft resterende babyvoorbereidingen. Maar sinds 10 november ben ik in verlof en zo is er dis eindelijk tijd voor een update.

Bijna 3 weken geleden alweer dat we nog eens bij de gyn waren. Alles prima. Baby is mooi ingedaald, mijn lijf zet de laatste voorbereidingen blijkbaar al rustig in. Waardoor ik een beetje bang was om te vroeg te bevallen en alles niet meer te kunnen afronden op het werk maar dat is dus niet gebeurd. Overmorgen mogen we eindelijk nog eens op controle, bijna 39 weken dan al, benieuwd wat de stand van zaken nu is.

Iedereen ZIET trouwens dat mijn buik veel lager zit, behalve ikzelf. Zo vreemd. Ik voel het anders wel. De maagproblemen en de ongemakkelijke druk op mijn ribben zijn bijna helemaal weggevallen. Echt veel aangenamer. Heb precies weer ademruimte gekregen van de baby. Stappen gaat dan weer elke dag wat lastiger en slapen ook, maar het gaat nog wel.

We zijn nog eens gaan shoppen. Bij Hema en H&M nog wat babygerief gekocht, bij Noppies nog wat gerief voor mij voor na de bevalling. Vorig weekend begonnen aan mijn koffertje voor de kliniek. Het is nog altijd niet 100% klaar maar er zit toch al een en ander in.

Dit weekend werden de slaapkamermeubeltjes geleverd. De wederhelft en zijn pa hebben de tien paketten drie verdiepingen naar boven gesleept en daarna heeft de schoonma alles in elkaar gezet, gisteren hebben ze eraan verder gewerkt en nu is het babykamertje dus af. Niet dat baby daar meteen al gaat slapen, maar nu kan ik de dozen kleertjes en ander gerief die we al gekocht/te leen hebben gekregen wel beginnen opruimen waardoor de rest van het huis hopelijk weer wat minder chaotisch zal worden. Ga er sebiet eens aan beginnen. Nestdrang...

De babykamer en het doopsuiker waren de laatste grote dingen die nog geregeld moesten worden en waar ik stress van kreeg omdat anderen dat blijkbaar veel vroeger in orde hebben en ik in het geval van een bevalling 3 of 4 weken te vroeg met problemen zou hebben gezeten. Maar nergens voor nodig dus want ondertussen is het allemaal prima in orde en baby geeft nog geen tekenen dat hij/zij eruit wil.
Zondagavond zijn we bij Miss Moss ons drukwerk gaan oppikken en ben er super, supercontent mee. Het is een uniek ontwerp geworden, helemaal ons ding, echt de max. Naast het kaartje heeft ze ook iets ontworpen qua doopsuiker en vanmorgen is de wederhelft nog achter de resterende doopsuikerbenodigdheden gegaan en alles is nu echt klaar, gewoon nog vullen.

Vandaag de 15e, dus 10 dagen nog tot de uitgerekende datum. Ik wil helemaal nog niet bevallen. Ik hou zo van die twee-eenheid, van ons kindje in mijn buik, dat intieme, dat helemaal en alleen mijn geheim. Ik ben zo ongelofelijk graag zwanger... Misschien was het ook wel de laatste keer, ik heb zo het gevoel dat ik van elke seconde moet genieten want met onze geschiedenis is het niet gezegd dat er ooit nog een tweede keer zal komen. Langs de andere kant word ik ook elke dag wat meer benieuwd naar de persoon in mijn buik, naar wie dat is en hoe hij/zij zal zijn en naar dat nieuwe leven. Het is allemaal zo raar. Afscheid nemen op het werk, alles verplicht moeten loslaten, meer dan drie maanden thuis zitten, ik moet echt nog aan het idee wennen. Ik ben er alvast niet voor gemaakt, voor dat thuiszitten, als ik denk aan moeders die 6 maanden thuis blijven krijg ik een lichte paniekaanval, ik mis de collega's en de buitenwereld nu al. Al zal ik wellicht wel anders piepen eens die baby er is...

Op 33 (bijna 34) weken kregen we nog eens een echo. Er is niet meer veel op te zien, mini is zo groot geworden. Volgens de gyn alles nog steeds prima, mooi gemiddeld van groei (knal op het 50e percentiel) en al 2.5 kilo zwaar. Daar schrok ik toch wel even van. Geen wonder dus dat de laatste weken alles echt wel zwaarder wordt, letterlijk en figuurlijk.

In het begin van de week een paar moeilijke dagen, mijn lijf wou niet meer mee, constante druk op mijn blaas, me steeds benauwd voelen, druk op mijn ribben,... maar ondertussen is alles weer back to normal. Ik ben veel sneller moe, dat wel. Donderdag een dagje vrij en na elke nuttige activiteit, vooral de stad in trekken of met de honden gaan wandelen, moest ik toch eventjes rusten en bekomen. Mijn buik is vrij omvangrijk en ik voel dat ik er precies wat naar begin te bewegen ook. Maar eigenlijk mag ik dus nog steeds niet klagen, stelregel is en blijft dat zo lang ik niet overdrijf, mijn lijf me niet echt hard straft, maar af en toe kan ik het overdrijven niet laten...

Maandagavond de infosessie 'arbeid en bevalling' gedaan in st Lucas. Ik vind het een beetje spijtig dat ondertussen blijkbaar alle verloskwartieren in het Gentse gemoderniseerd zijn met arbeidsbevallingskamers voorzien van baden en zachte kleurtjes en alles wat het minder akelig en klinisch maakt en sint lucas pas over twee jaar zo'n renovatie plant. Van de zes arbeidskamers die zij hebben is er maar eentje met een kleurtje tegen de muur en wat gedempt licht en een bad en waar je niet wordt weggehaald voor de bevalling zelf. En de verloskamer zag er al helemaal akelig uit. Ik ben echt nogal sfeergevoelig en hun ene huiselijke verloskamer sprak me duizend keer meer aan, zie mezelf gewoon veel moeilijker rustig blijven en relaxeren in zo'n klinisch witte kamer met traditioneel ziekenhuisbed. Maar grote kans dat het toch zal moeten aangezien de huiselijke kamer enkel voor mensen is die het gegarandeerd zonder epidurale doen en ik gewoon geen idee heb of ik dat kan/wil, ga het op het moment zelf wel zien.
Voor de rest geen klachten over sint lucas hoor, breng er nu al 2 jaar veel tijd door en niks dan positieve ervaringen, altijd fijne, bekwame dokters en lieve verpleegsters/vroedvrouwen en altijd goed verzorgd geweest, ik ben echt wel overtuigd van die kliniek. Het had alleen meegenomen geweest moest hun verloskwartier twee jaar vroeger gemoderniseerd geweest zijn. Nu ja, het zal het verschil wel niet maken zeker, die baby moet er gewoon uit, of het nu in een bad is, op een zitbal of in een ziekenhuisbed...

Toen ik donderdag nieuwe zwangerschapsolie ging halen sprak de kassierster me aan op mijn buikje, dat het zo mooi is (ik fier) maar ook weer de vraag of het er twee zijn en of het al voor binnenkort is. Niet echt dus normaal gezien toch nog een maandje of anderhalf. Wel grappig, hoe andere vrouwen je daar zo op aanspreken en dan direct over hun eigen zwangerschap/kindjes beginnen. Precies of ik ben nu eindelijk toegetreden tot het geheime babygenootschap, haha...

Ondertussen zit onze vakantie er alweer op en ik ben onzettend blij dat ik ondanks het vele twijfelen en de scepsis hier en daar in de omgeving toch beslist hebt om op reis te gaan. Want het heeft zowel mij als mijn wederhelft ontzettend deugd gedaan.

Twee dagen voor het vertrek nog langs de gyn voor een snelle controle en die verklaarde mij zonder aarzel 'fit to fly'. Alles prima met de baby en met mij en ze vond het een uitstekend idee om er nog even tussenuit te knijpen.

Zaterdag dan na amper 3u30 slaap (ik slaap al maanden slecht maar dit was toch wel zeer weinig!) richting Charleroi en om 11u30 stonden we al aan onze bed and breakfast in Alberobello, Puglia, Italië. Het was daar 30° en na de maanden van grijs en koud was het echt een groot fysiek genot om die zon op mijn huid te voelen.

Ik wist niet goed hoe actief ik nog zou kunnen zijn, mijn wederhelft had al zeker 5 uitstappen gepland voor ons weekje ter plekke en ik had hem wat proberen afremmen; genieten was het hoofddoel en we zouden wel zien wat ik allemaal nog wel en niet meer kon. 
Maar tegen mijn eigen verwachting in zijn we op de laatste dag na alle dagen op pad geweest met onze grappige, knalrode Toyota Aygo. Ok, soms maar een halve dag en voor- of na de uitstap was er tijd voor siësta en tijdens de uitstap voor uitgebreid lekker gaan eten of een terrasje. Maar ik had weer energie voor tien en was niet stil te krijgen, ik verveelde me als we twee uur niks aan het doen waren :-)

Reizen en vliegen op 30 weken zwangerschap, als je je nog fit voelt kan ik het dus iedereen zeer hard aanbevelen. Nog eens tijd om als koppel te delen terwijl de mini toch al zeer aanwezig is, het is uniek. Nog een laatste keer samen dingen ontdekken die misschien niet altijd zo babyvriendelijk zijn, rustig, op ons eigen tempo uiteraard, maar toch, gewoon onze goesting doen en genieten van alle kleine dingen. Zoals de perfecte capucino bij het ontbijt, Italiaanse ijsjes en pasta's, fantastische oude stadjes, vriendelijke mensen, een nieuwe streek ontdekken, geen werkstress, geen verbouwstress, geen onrust of we wel op tijd klaar gaan raken met de babyvoorbereidingen, gewoon even een time-out puur voor en onder ons tweetjes.

De tweede dag wandelen we rond op een pleintje aan zo'n oud stadje (Locorotondo) wanneer er een oud mannetje op ons afkomt. Zoals de meeste mensen daar spreekt hij enkel Italiaans. Hij wijst op mijn buik en wil vanalles zeggen, maar we verstaan het niet goed. Maar uiteindelijk begrijpen we elkaar, het mannetje weet niet enkel het geslacht van onze baby, maar weet ook perfect hoe ver ik ben in de zwangerschap, ongelofelijk grappig en aandoenlijk!

Een dag heb ik het wat lastig gehad, een dag dat we de ganse dag op uitstap waren, drie verschillende dingen bezocht en halverwege begon ik plots onpasselijk te worden; zweten, hartkloppingen,... Maar met twintig minuutjes op een stoeltje te zitten is het overgetrokken en heb ik rustig de rest van ons 'programma' nog afgewerkt. Ik mag dus echt niet klagen over kwaaltjes. Ok, de helft van de tijd werd ik weer geplaagd door maagpijn en 's nachts veel slapen zat er niet in, maar om de een of andere reden geeft dat allemaal veel minder als je in het zonnige Italië zit, nu en dan eens een lastig moment maar dat weegt totaal niet door.

's Avonds op bed lag ik regelmatig gewoon een half uur te genieten van het stampconcert van onze mini, mijn buik alle kanten op zien gaan, het zijn echt momenten die ik koester. Het is zo'n fijn gevoel, zwanger zijn en op vakantie kon ik er precies nog meer van genieten, omdat alle dagdagelijkse rompslomp was weggevallen. Qua eten ook geen problemen gehad, als zwangere veggie is dat niet altijd evident maar dat was een van de redenen waarom we Italië kozen en ik ben daarin ook niet teleurgesteld geweest.

Ik ben trouwens erg blij met de Belgische zwangerschapswinkels... De enige kleren ginder waren die op de wekelijkse kledijmarkt en de paar zwangere vrouwen die ik heb gezien waren allemaal gehuld in grijze, vormeloze zakken, ik denk dat Fragile daar nog wel wat winkels kan openen ;-)

Afgelopen woensdagochtend mochten we nog eens op controle bij de gyn, echotime!!! Eerst nog eens alles opmeten en bekijken en het zag er allemaal prima uit, onze mini weegt rond de 750gram en was zoals altijd zeer beweeglijk. Een andere gyn deze keer, de vaste is op reis en deze nam nog iets meer tijd om ons echt te laten meekijken en alles rustig aan te wijzen en uit te leggen. Zo zagen we nu ook duidelijk het gezichtje en net op dat moment deed onze mini zo superschattig zijn/haar mondje open, een kippenvel moment. Hartje nog eens horen kloppen, voetje zien rondtrappelen,... En dan ging de gyn op zoek naar het geslacht, 24,5 weken ver en zo lang hadden we al in spanning moeten zitten. De navelstreng zat nog steeds in de zeg maar via een kikvorsperspectief konden we dan toch stiekem kijken en was er geen twijfel meer.

Het was echt ongelofelijk genieten, deze echo, heb er dagen nadien nog van op wolkjes gelopen. De gyn stuurde me ineens door naar het labo voor de suikertest. Ze hadden daar op voorhand niks van gezegd dus was niet echt voorzien, moest nog naar het werk, maar beter nu ik er was dan later nog een keer moeten terugkomen, dus Teerbeminde naar Brussel en ik naar het labo, suikerdrankje op en dan buiten in het zonnetje een uurtje gaan zitten lezen. Dan de bloedprik, aan de verpleegster gemeld dat ik allergisch reageer op haar ontsmettingsgedoe maar ze had geen zin daar iets aan te doen (of kon dat niet) en nu zit ik dus weer met zo'n heerlijk jeukende rode vlek voor de rest van de week, maar kom, er zijn ergere dingen. Ben benieuwd naar het resultaat, had net een ongelofelijk zwaar en suikerrijk ontbijt op met drie stukken meloen, extra chocolate ontbijtgranen en een smoothie van banaan, blauwe bes en aardbei... Had dat suikerdrankje eigenlijk niet meer nodig denk ik...

Vrijdag dan dagje verlof en eens langs Dreambaby gegaan, de kaartjes van de geboortelijst waren net klaar en wilden sowiso eens alle spulletjes die we op de lijst hebben gezet, bekijken. Heel leuk, daar zeker anderhalf uur rondgestruind, paar dingetjes veranderd en nog wat kleertjes uitgezocht. De eerste, tot hiertoe ging dat moeilijk omdat ik het te vroeg vond en we het geslacht niet kenden. Online ook nog wat gerief besteld van Little Woody, de meest schattige kleertjes die je je kan voorstellen, met beestjes op uiteraard. Zaterdag in de Hema nog een paar stuks gekocht, volgend weekend eens alles overlopen en nog eens door de massa's leuke kleertjes gaan die we van de toekomstige meter te leen hebben gekregen maar heb nu wel een goed gevoel, onze mini gaat geen kou lijden...

Zondag was het dan bollebuikdag, nog eens afgesproken met de medezwangere vriendin en veel bijgebabbeld, superleuk, hebben echt coole foto's met onze twee buikjes op. Heb wel het gevoel dat ik me overzet heb dit weekend, vier dagen lang enorm druk bezig geweest, veel rondgelopen, veel geregeld en veel gedoe (ook wel veel superleuke momenten dus) en vandaag voel ik me niet zo goed, buik trekt bij het minste tegen, supermoe ook, probeer me dus rustig te houden maar ben er de mens eigenlijk niet naar vrees ik!

Afgelopen donderdag was het eindelijk tijd voor de 20-weken echo. Na twee echoloze maanden keek ik hier enorm naar uit. Hopende dat alles prima in orde zou zijn met de baby en dat we nu eindelijk ook het geslacht zouden ontdekken.

De gynaecoloog werkte snel en efficiënt, zelf herkende ik de helft van de tijd de lichaamsdelen niet eer ze alweer van het scherm flitsten (wat een verschil met de vorige echo's, toen je echt een kindje op het scherm zag, nu was het meer een Picasso met allerlei lichaamsvormen omdat de baby te groot geworden is om in beeld te passen), maar de commentaar van de dokter terwijl ze werkte was bemoedigend; afmetingen hoofd en romp mooi gemiddeld, hartje met vier kamers, twee onderscheiden hersenhelften, gesloten ruggegraat, blaas, geen klompvoetjes of hazelip, placenta op de juiste plaats en een grote plas vruchtwater. Niets op aan te merken dus.

Al snel bleek ook dat het een dochter is. Of toch niet? In de helft van de echo begon de gyn plots te twijfelen. "Wacht eens even!" De navelstreng zat echter een goed beeld in de weg en net op dat moment besloot onze superbeweeglijk nageslacht eens een dutje te doen. Bij de 12-weken echo heeft de dokter tien minuten geduld moeten oefenen om de nekplooi te kunnen meten maar daar had ze nu duidelijk geen zin in, helaas dus, we weten nog altijd niet of onze erfgenaam een jongen of een meisje is! Oftewel hij/zij is al even koppig als de ouders en blijft hardnekkig weigeren om mee te werken met de echo's. Typisch...

Het kon de opluchting dat alles in orde is en het plezier van eindelijk ons kindje nog eens te zien toch niet vergallen. Ok, toen ik het woord 'dochter' hoorde merkte ik dat ik me daar meteen op in begon te stellen en toen kwam alles weer op losse schroeven te staan, maar er zijn natuurlijk (veel) ergere dingen mogelijk, dus...

Hopen maar dat we over een maand bij de controle weer een echo krijgen en mini dan zijn/haar benen eens van mekaar haalt...

Hoe snel gaat dat toch allemaal, 20 weken, de helft! Ondertussen laat het buikje zich niet meer negeren (ik pas officieel enkel nog in zwangerschapskleding, de laatste broek die nog goed zat past niet meer) en krijgt een mens dus al eens felecitaties, heel fijn. De mensen stellen steevast twee vragen, ten eerste of ik het al voel en ten tweede of ik al weet 'wat het is'.

Op die eerste vraag antwoordde ik tot voor enkele dagen meestal 'ik weet het niet'. Ik weet nochtans nog goed waar en wanneer ik de baby voor het eerst voelde, op 21 juni, tijdens de kick off meeting van mijn internationaal project. Twee dagen van druk vergaderen en plots was 'ie daar. Maar ik kon precies niet zeker zijn dat dit de baby was en niet iets veel minder idyllisch als pakweg mijn darmen. Ik kon het soms wel denken zo puur voor mezelf, maar naar de buitenwereld toe kreeg ik het niet gezegd, ik bleef de eeuwige twijfelaar, wat voel ik nu, is het nu de baby of niet,...
Maar de bewegingen werden langzaam aan opvallender en kwamen steeds frequenter voor en ondertussen kan ik ze wel goed onderscheiden. Het was echt een puur mentale switch die ik een dag of twee, drie geleden pas heb gemaakt; ik VOEL mijn baby bewegen! Maar eigenlijk begon ik het dus al die 17e zwangerschapsweek te voelen...

Op die tweede vraag kon ik niet antwoorden, in tegenstelling tot velen kregen we geen 16-weken echo en hebben we dus geen flauw idee van het gesclacht van dat wezentje in mijn buik.

Ondertussen is er weer veel gebeurd, we gingen een weekje op reis, een dag naar een festival (waar ik voor het allereerst het 'beschermingsinstinct' voelde opsteken, ik stond in de mensenmassa en werd helemaal emo en panisch van de breekbaarheid, het gevaar dat er iets zou kunnen gebeuren met dit jonge leven, nooit eerder zo gescand op ontsnappingsmogelijkheden, erg vreemd), het buikje groeit vlijtig alhoewel ik tot mijn opluchting nog geen 2 kilo bijgekomen ben,...

Hetgeen me momenteel frustreert is dat ik door werk en verbouwing/verhuis geen tijd heb gehad om er de afgelopen weken echt bewust mee bezig te zijn. Er mag eens werk gemaakt van geboortelijsten en babykamers maar ik raak er allemaal niet wijs uit. Wat heb je nodig, wat is luxe, waar kan je dingen goedkoop aankopen, hoe zit het allemaal, ik zit vooral met héél veel vragen.
Bijvoorbeeld, om er maar 1 te noemen, het schijnt dat zo'n baby de eerste maanden een wieg liever heeft dan een bedje. En om geen grote kosten te doen laten veel mensen hem dan slapen in de draagmand/reiswieg van de kinderwagen. Maar volgens anderen zou dat gevaarlijk zijn. Hoe zit dat nu juist, waar kan ik die kleine de eerste paar maanden te slapen leggen, I don't have a clue.

Maar hetgeen ik nu vooral mee bezig ben, mentaal dan toch, is de 20-weken echo die morgen gepland staat. De vorige echo is alweer twee maanden geleden, de baby was toen 5.6 cm en zal dus enkele keren in grootte verdubbeld zijn ondertussen. De grote, structurele echo, de grote controle. Tal van artikelen in Humo en andere tijdschriften over afwijkingen en babies die stierven in deze periode hebben me de stuipen op het lijf gejaagd, laten we hopen dat na al de shit die we de laatste maanden hebben doorgemaakt op dit vlak toch alles goed blijft gaan...

Het was spannend aftellen tot de 12-weken echo, die gepland stond op 12 weken min 1 dag (om het simpel te houden). In tegenstelling tot de vorige controles waar ik 's morgens of kort na de middag bij de dokter mocht, was het nu wachten tot na 16u. Handig voor Teerbeminde, die zo geen extra verlof moest voorzien. Ik had sowiso de ganse dag vrij genomen, voelde me erg moe en had nood aan wat me-time.

De gynaecoloog had gelukkig weinig vertraging, eerst nog een heel gedoe bij de vroedvrouw zoals gewoonlijk (wegen, bloeddruk, boekje K&G invullen,...).

De gyn stelde ons meteen weer gerust, de echo zag er mooi uit, prutske was weer verdubbeld in omvang en mat al 5.6 cm, we zagen en hoorden het hartje flink kloppen. Terwijl de dokter op zoek ging naar de nekplooi kregen we flitsen te zien van handjes en voetjes en zelfs al van de blaas. Dit was de eerste keer dat we ons kindje zo zagen bewegen, een heel bijzonder gevoel.

De zoektocht naar de nekplooi bleek een uitdaging voor de dokter, die er kramp van kreeg en ik bijna ook. Wat een geduw en gesleur op mijn buik. Wat een geruststelling ook om te merken dat ons nageslacht al minstens even koppig en eigenwijs is als de ouder, hij wou zich niet laten zien. Na tien minuten spartelen kreeg de dokter dan toch eindelijk een zicht op de neklplooi en die zag er uitstekend uit. Mooi smal.

Samen met de resultaten van de bloedanalyses gaf dit een erg geruststellend beeld qua screening op Down. Ook de rest van mijn bloed bleek goed, nog altijd niet immuun voor toxoplasmose helaas maar voldoende ijzer en B12, wat als vegetariër toch een aandachtspunt is.

Na een tweewekelijkse echo zal het nu flink wennen zijn, pas over twee maanden mag ik weer naar de gynaecoloog voor de grote, structurele 20-weken echo en pas over een maand mag ik op controle bij de vroedvrouw. Ondertussen is mijn buikje 's avonds enorm dik maar ook overdag knellen de meeste broeken al behoorlijk,  niet altijd even comfortabel. En ik die dacht tot 5 maanden in mijn gewone kleren te zullen passen...