Eentje erbij?

Bij het afhalen van Zoon vanavond vertelt een van de verzorgsters nog eens dat ons kereltje toch wel van aandacht geniet, om het eufemistisch te stellen. Krijgen andere kindjes aandacht en hij even niet, dan maakt hij zich enorm kwaad. Tot het puntje van zijn neus, dat al sinds zijn tweede levensmaand ofzo nogal blauw ziet, helemaal paars is geworden. Paars van colère dus. Pak je hem dan op en geef je hem aandacht, dan krijg je direct een big smile, natuurlijk...

Het gaat goed in de creche. Hij drinkt zijn flesjes goed, nog steeds geen veelvraat maar meestal toch tussen de 120 en 180 ml. Ik meng nog steeds moedermelk met poedermelk, gisteren 2.5 schepjes poedermelk dus 70ml voor 90 ml moedermelk, we naderen de 50% poedermelk... Ben ergens best wel trots dat Zoon nu al meer dan 4 maanden borstvoeding krijgt!

Zowel van de creche als van de pediater hebben we groen licht om met groentenpap te starten maar het is precies voor mezelf een drempel. Weer een stapje verder. Weet nog niet goed wanneer we gaan starten. Maar pediater had gezegd op 16 weken en dan na 2 weken op controle ivm zijn medicatie tegen reflux dus als we niet snel starten haal ik dat niet en vallen we zonder medicatie.

Van de creche is helaas ook de eerste verkoudheid mee naar huis gekomen. We slapen amper nog 's nachts, Zoon ligt dan in zijn wieg naast ons bed te jammeren in zijn slaap regelmatig, Teerbeminde moet hem dan telkens in slaap wiegen/zingen en dan zijn we allemaal weer wakker. De zombiestaat neemt geleidelijk aan toe. Ook omdat we meestal allemaal al vanaf 6u opzijn en er 's avonds pas tegen middernacht inliggen. Neusje spoelen is trouwens aanleiding voor zware hysterie-aanvallen, hij slaat er paars van uit, iemand tips?

Op zijn vierde vermaand-dag trakteerden we zoon op twee spuitjes en een bezoekje aan Kind en Gezin. Bij de spuitjes was hij weer ongelofelijk flink, nog geen minuutje wenen. De dokter en de verpleegster vonden hem echt ongelofelijk braaf. Hij is wel bijna niet gegroeid en bijgekomen, amper 300 gram en anderhalve centrimeter, met zijn 4 maanden meet hij nu 61 cm en weegt hij 6 kilo. Geen wonder dus dat maatje 56 nog past, alhoewel maatje 62 nu ook al goed zit. Hij was gezakt van p45 naar p10, de curve waar hij bij zijn geboorte op zat maar na enkele weken al verliet om bij het gemiddelde aan te sluiten. Had het zelf ook al wel gevoeld, dat hij vrij licht bleef. Ben er niet echt gelukkig mee maar de dokter maakte er eigenlijk totaal geen punt van dus zal dan ook maar niet te ongerust zijn zeker.

Zoon is in elk geval beresterk. De arts van Kind en Gezin had hem op zijn rug gelegd en wou hen dan naar zit trekken aan zijn handjes en hij ging gewoon door en stond stevig op zijn voeten recht. Dokter schrok zich rot, dat had ze duidelijk niet verwacht. Zoon had dat truukje voor het eerst vorig weekend gedemonstreerd aan zijn meter... Dus als hij zo sterk en actief is zal hij wel gezond zijn zeker...?

Met drie ton lood in de schoenen vertrok ik vorige week naar mijn werk. Maar Zoon heeft het uitstekend gedaan in de creche. Ok, zijn eten bleef een probleem, eerste flesje niks gedronken, tweede een beetje en pas bij het derde alles op. En alles is slechts 90 ml (mix van 1/3e poedermelk en 2/3e afgekolfde melk). Maar slapen ging uitstekend en spelen ook en hij was de hele dag lief en vrolijk volgens de verzorgsters. Tweede dag ongeveer hetzelfde scenario, eerste eetbeurt een ramp en twee volgende redelijk. Derde dag was het dan aan de oma en ook daar geen klachten. Integendeel, na zijn tweede flesje had meneer nog een hongertje waardoor de oma maar ineens mijn hele reservevoorraad had aangeboden en Zoon die had opgedronken, nieuw record, 150 ml in een keer gedronken. En ook tijdens de volgende crechedag gingen er twee flesjes van 150 ml relatief vlotjes binnen. Met deze keer al anderhalve schep poedermelk in plaats van 1 schep, ik denk dat ik me maandag eens aan 2 schepjes ga wagen...

Ondertussen ben ik dus aan het kolven geslagen op het werk, iets wat ik absoluut niet wou maar aangezien het de enige manier blijkt te zijn om Zoon te laten eten in de creche doen we het met plezier. Al blijf ik hopen dat ik de hoeveelheid poedermelk zo rustig kan blijven opdrijven. Het blijft uitmeten, afhankelijk van hoe laat ik hem 's morgens borstvoeding geef weet ik hoe laat ik ten laatste terug moet zijn uit Brussel voor zijn voorlaatste voeding van de dag.

Zoon heeft echt een sprongetje gemaakt in zijn ontwikkeling. Na enkele weken van weinig nieuwe truukjes zien we nu vanalles nieuws of sterk verbeterd. Vorige week kon hij korte tijd een speeltje vasthouden als je zijn vingertjes errond plooide, nu grijpt hij er zelf bewust naar en steekt het dan... in zijn mondje. Op zijn buik liggen kan hij al minuten lang voor er protest komt.

Zoon is tegenwoordig enorm fysiek ingesteld, een echt ventje. Zijn laatste truukje sinds een dag of twee is op zijn rug zich met zijn beetjes vooruit duwen als een omgekeerde regenworm. Of op zijn verzorgingskussen zijn billen in de lucht steken en beginnen spartelen als de nieuwe luier om moet. En wanneer hij op je schoot zit zich langzaam maar zeker naar de vloer toe manoeuvreren, niet zich laten zakken, maar echt bewust naar beneden toe bewegen. Rechtop zitten kan hij trouwens ongelofelijk goed.

Kleren draagt hij nog steeds maatje 56 al heeft hij vandaag een 62 aan van broek en qua maaltijden zitten we nu stabiel op 6 per dag. Benieuwd wat de komende week weer zal brengen.

Na drie weken elke dag een  flesje aangeboden te hebben, eerst met afgekolfde melk en dan met Omneo poedermelk, staan we nergens. De afgekolfde melk ging uiteindelijk redelijk, de eerste 3 à 4 keer Omneo ging redelijk, een keer 95ml en de andere keren rond de 50ml en dan ineens was het compleet gedaan. Zoon weigert weer elke vorm van flesjedrinken. Gisteren halve dag wennen in de crèche, flesje Omne meegegeven en hij heeft er niks van gedronken. Verzorgsters dachten dat hij het niet kende, zuigen van een flesje, dat hij niet wist wat hij ermee moest doen. Hij weet het echter maar al te goed, hij wil gewoon niet.

In plaats van zoals gepland borstvoeding af te bouwen om te kunnen gaan werken dus als een gek beginnen venkelthee drinken en kolven om de productie die al serieus aan het terugvallen was weer op te krikken want het ziet ernaar uit dat afgekolfde melk de enige manier is die nog een spankel hoop geeft dat Zoon van een flesje wil drinken. Morgen moet hij een ganse dag naar de crèche en ik kan niet stoppen met wenen. Kolven levert voorlopig weinig op. Paniek want ga nooit genoeg hebben om mee te geven.

Gisterenavond kunstmelk en moedermelk gemixt en dat leverde toch 50 gedronken ml op, voor andere babies wellicht alarmerend weinig maar voor Zoon een grote prestatie.

Op de koop toe is hij ook al enkele dagen wat verstopt (1 kakpamper per dag of per 2 dagen) (door de Ranitidine???) en ligt mijn moeder dus zowat op sterven, ze heeft nog maar enkele weken te gaan. Mijn huis is een puinhoop, ik ben een puinhoop, morgen eerste werkdag met een Zoon die niet wil eten behalve van de borst, ik ben redelijk ten einde raad. Het lijkt alsof ik op korte tijd en mijn Zoon aan de crèche moet afgeven en mijn mama definitief moet afgeven.

Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.

7 weken zwanger + wonen in Gent = dringend een crèche zoeken. Wachten tot de veilige 12-weken echo raadt iedereen af, wegens eindeloze wachtlijsten bij de crèches. Dus begon ik de dagen voor onze vorige echo met het oplijsten van de alternatieven in de buurt.

Er zijn drie crèches van de stad in de buurt, degelijke voorzieningen met sociale tarieven, maar daarvoor moet je eerst bellen naar Tinkelbel. Daar een tiental minuutjes vragen beantwoorden, voorkeuren doorgeven en nu is het wachten op een brief die vermoedelijk 4 MAANDEN voor de opvangdatum zal komen. In concreto: begin november zekerheid over een plaatsje in de stadscrèche, eind november bevallen. Persoonlijk vind ik dat een beetje te krap, wetende dat de wachtlijsten in de privé oplopen tot een jaar en meer. Met andere woorden dwingt de stad je om in de privé rond te bellen, je op wachtlijsten te laten zetten en dure waarborgen neer te tellen die je kwijt bent moest er wonder boven wonder toch een plekje voor je kind zijn.

We besloten dus hier niet op te wachten en verder te kijken. Ondanks de vele horrorverhalen, blijkt er plaats te zijn in de eerste crèche die ik heb gecontacteerd. Vanmorgen hadden we al een afspraak voor een bezoek, en dat viel erg goed mee. De Biotoop ligt op wandelafstand, is kleinschalig genoeg, bio en veggie (voor mij persoonlijk als vegetariër een enorme plus) en de sfeer, inrichting en de medewerkers konden ons vanmorgen echt wel overtuigen. Het enige wat mij momenteel nog tegenhoudt is, gezien mijn geschiedenis met miserie in het verleden het zware voorschot. Ik zou graag minstens de 9-weken echo afwachten om dat bedrag neer te tellen. En natuurlijk hangt er aan een biocrèche een zeer stevig prijskaartje van 30€ per dag, of net niet 50% duurder dan de rest. Maar dat heb ik er eigenlijk wel voor over. Hopen dus dat we daar ons plekje binnenkort kunnen reserveren en al de stress en miserie die ik bij zo veel koppels in de omgeving zie, ons bespaard blijft.