Eentje erbij?

Sinds de dag waarop ik wist dat jij in mijn buik zat, ben je één van de belangrijkste, zoniet het belangrijkste in mijn leven. Maar de afgelopen maand was dat nog meer dan anders het geval. Het was dan ook geen makkelijke maand voor mij. Maar ondermeer dankzij jou, mijn ondertussen alweer vijf maand oude kerel, bleef het leven draaglijk.

We gingen zo vaak we konden op bezoek bij oma Anny, de oma die jij je nooit zal herinneren. Veel kleertjes die je tegenwoordig draagt, heb je trouwens van haar gekregen. Oma was zo gek van jou, Zoon, dat kan je je niet voorstellen. Er is niks wat ze niet voor jou gedaan zou hebben. Maar daar kreeg ze helaas de tijd niet voor. Elk bezoekje werd ze wat zwakker. Want oma was heel erg ziek, weet je wel. De laatste weken kon ze je helaas al niet meer lang vasthouden, sterk woelwater als je bent was dat te vermoeiend. Toch heb je nog veel bij haar op schoot gezeten, heeft ze met jou gespeeld, naar jou gekeken. Elke keer als jij jouw hartenbrekende glimlach liet zien, smolt ze een beetje, die lieve oma. Op Paasmaandag zagen we haar samen voor het laatst. Vier dagen later is ze helaas gestorven. Veel te vroeg. Want jij had recht op twee lieve oma's, Zoon. Je zal het nu met ééntje moeten doen.

De nacht dat oma is gestorven, kon mama bovendien niet naar huis komen, mama moest bij opa blijven, die had erg veel verdriet, dat kan je je wel voorstellen. En zo waren wij voor het eerst een hele nacht van elkaar gescheiden. Volgens papa had je het daar erg lastig mee, maar je was niet alleen, ik deed ook geen oog dicht zo zonder jou. Je zal daar later smakelijk om lachen, dat je mama dichtbij je nodig had om te kunnen slapen, maar voor de komende maanden/jaren wil ik alvast geen nacht meer van jou gescheiden zijn.

En zo kwam het dat op de dag waarop je vijf maanden werd, we samen naar de uitvaart van jouw lieve oma gingen. Jij in de allermooiste kleertjes die je van haar hebt gekregen. Je hebt dat erg goed gedaan ook, trouwens, de hele dag ben je ontzettend flink geweest. Je keek wel een beetje vreemd op van al die huilende mensen, al dat verdriet dat je niet begreep, al die knuffels die je ineens kreeg van mensen die je niet goed kende.

Maar het leven staat niet stil. Oma mag er dan al niet meer zijn, in jou leeft ze verder. En na een maand waarin je niet echt veel bent gegroeid, lijkt het nu plots allemaal erg hard te gaan. Je eet je groentenpap met veel smaak, zo lang er maar genoeg wortel inzit. Je drinkt mamamelk en flesjesmelk. Je begint al zelfstandig rechtop te zitten als we je nog een klein beetje ondersteunen maar liever nog dan zitten sta je recht. Je klemt je dan vast aan eender wat je te pakken kan krijgen. En je bent ontzettend doelbewust geworden, je ziet soms al van ver dingen die je boeien en dan pak je die erg gericht vast. Grijpen kan je als de beste en het dan in je mondje steken ook. Het enige kleine puntje van kritiek is dat je na meer dan twee maanden doorslapen mij 's nachts weer om 4u durft te wekken voor een voeding, maar daar zal die groeispurt waardoor je uit je kleren barst wel iets mee te maken hebben, vermoed ik.

'Opvoeden is een groeiproces', zo heet het boek dat we cadeau kregen van je papa zijn werk toen papa daar aankondigde dat jij onderweg was. Je kan er niet vroeg genoeg aan beginnen, aan dat opvoeden, moet je gedacht hebben. En dus doe je elke dag je uiterste best om ons bij te brengen hoe het moet, een zoon als jij opvoeden.

In het begin verkeerden je papa en ik in de dwaze veronderstelling dat we gewoon onze zin konden doen, zoals in de tijden voor er van jou sprake is. Hilarisch, toch. Gelukkig heb je ons snel op het rechte pad gezet. Jij beslist wat je wil eten (moedermelk of flesjesmelk, puur natuur wint elke keer), hoeveel (de ene keer amper enkele slokjes en de volgende keer een hele portie in enkele teugen), hoe laat (soms slaap je een gat in de dag en de volgende keer wek je me nog eens midden in de nacht, zij het gelukkig zelden),...

Daarom ook dat we tijdens jouw eerste dag in de crèche nogal ongerust waren. Drinken uit een papfles was duidelijk je ding niet en nu zou je wel moeten. En dutjes doen overdag daar deed jij niet aan. En dus belde ik elke paar uur om te horen of je nog niet van honger was omgekomen en of je het wel kon redden, tussen al die veel grotere kindjes daar. Maar op het einde van die eerste dag bleek natuurlijk dat we nodeloos overbezorgd waren geweest. Veel eten doe je nog altijd niet maar wanneer je honger hebt eet je tot je genoeg hebt, wanneer je moe bent doe je een dutje en vooral geniet je van de aandacht van de verzorgsters en van de grotere kindjes. Ik breng je 's morgens naar de crèche en laat je achter met een grote smile op je gezichtje en 's avonds treft papa je daar aan druk spelend en nog steeds met een smile. Want daar in die crèche, daar gebeuren pas interessante dingen. We hebben de indruk dat je enorm geniet van al de drukte en de activiteit daar. En 's avonds ben je moe en gelukkig.

Alleen die vieze beestjes die je elke keer mee naar huis brengt, die mag je van ons al zo lief ginder laten. Want op een maand tijd zijn we hier allemaal al flink ziek geweest, zoon. Je begon met een klein buikgriepje voor jou waar ik 5 dagen van de wereld door was, gevolgd door een fikse verkoudheid die mij keelpijn bezorgde, ondertussen nog een ander virusje waar papa enkele dagen van de kaart mee was en dit weekend waren we allerdrie geveld door een tweede buikgriep. En een tweede verkoudheid.

Vier maanden ben je ons nu al aan het trainen in het ouderschap en in die vier maanden zijn niet alleen wij, maar ben je zelf ook ontzettend hard veranderd. Weet je nog hoe ik vroeger jouw speelgoed voor je ogen moest wapperen omdat je het zelf nog niet goed kon vasthouden. Dat lijkt al een vorig leven. Nu heb je altijd wel iets te pakken; mijn vel, je speeltjes, Figo de hond zijn oor, papa zijn eten. En alles wat je kan pakken, verdwijnt in je mondje. Nu ja, bijna alles. Figo de hond hield zijn oor liever voor zichzelf, dat moet je begrijpen. Maar je proeft volop van het leven en dat kan uiteraard niemand je kwalijk nemen. Laat die eerste lente nu maar komen, we zijn er klaar voor!

Vandaag is het je 'vermaanddag' weer. Drie maanden geleden mocht ik jou voor het eerst in mijn armen houden. Op die drie maanden tijd ben je verdubbeld in gewicht en zowat 10 cm gegroeid. Zo snel ga je nooit nog in je leven groeien en maar goed ook want je zou hier al gauw niet meer door de deur raken vrees ik. In elk geval ben je lang niet meer de kleine, fragiele baby van bij de geboorte en dat maakt dat papa en ik al wat meer met jou durven zwieren in de plaats van je vast te houden alsof je door elke verkeerde beweging zou kunnen breken.

Je hebt veel fans. Niet alleen wij, die je elke dag bezig zien en van week tot week zien veranderen, maar ook bijvoorbeeld je oma die nu al uitkijkt naar de dagen die zij op jou zal passen als mama en papa moeten gaan werken. En je meter en tante die nu al luidop dromen van de momenten dat je bij hen zal komen logeren, ze kunnen echt niet wachten. Maar ik kan wel nog wat wachten, ik ben er nog lang niet klaar voor om jou al een ganse nacht te moeten missen.

We hebben nu drie maanden bijna onafgebroken samen doorgebracht. Je papa zorgt geregeld eens een uur of twee voor jou terwijl ik even weg ben, maar daarbuiten zijn we altijd samen. Volgende week komt daar echter een einde aan. Volgende week moet ik weer gaan werken en ga jij dus naar de creche. Het is een leuke creche die we met veel zorg voor jou hebben uitgekozen, maar niettemin een gigantische stap voor ons allemaal. Net nu jij duidelijk laat zien dat je ons verkiest boven alle andere mensen ter wereld (tot hiertoe liet je je vrolijk van arm tot arm ronddragen en was iedereen je vriend maar sinds enkele dagen protesteer je al eens als iemand anders je vasthoudt en ben je liefst bij ons) en nu je je meer en meer bewust wordt van de wereld rondom jou, net nu je je handjes begint te ontdekken, net nu je elke dag bijna nieuwe dingen leert en kan, moeten we jou overdag achterlaten bij andere mensen. Ik heb het er best moeilijk mee, valt het op...?

Niet dat we eraan twijfelen dat je dat fantastisch goed gaat doen. Je houdt zo van entertainment, van activiteit, van spelletjes en dingen om naar te kijken. Ook andere kindjes en mensen fascineren jou. Volgens mij ga je je dus rot amuseren in de creche en is het gewoon mama die overbezorgd is. Terwijl ik altijd gezegd heb noooooooooit overbezorgd te zullen zijn, wat een grap!

Soms is mama triest, deze weken. Want het gaat niet goed met oma, met mijn eigen mama. Ik besef nu al dat jij je haar nooit zal herinneren. Ze is nochtans misschien wel je grootste fan en suporter. Ze doet niets liever dan met jou spelen en je knuffelen en vasthouden en ze is zonder twijfel een van de beste oma's ter wereld. Wat het natuurlijk dubbel zo erg maakt dat jij je dit allemaal niet zal herinneren. Maar ik zal dat doen, voor jou, en alvast veel foto's maken van jullie beiden.

Je ziet het zoon, het is een uitdagende tijd. Elke week verander je zo veel, elke week leer je nieuwe dingen, heb je nieuwe voorkeuren. En wij maar proberen uitzoeken wat het nu is dat je wil en waar je ongelukkig van wordt. Maar je begint ook meer en meer je eigen ritme van slapen en spelen te vinden, je babbelt graag, je lacht soms ganse dagen. We hebben al een ongelofelijk traject afgelegd die afgelopen drie maanden en staan eigenlijk wel te trappelen om de wereld verder te verkennen, wij,

Wat gaat de tijd snel sinds jij er bent. Het lijkt wel alsof je hier altijd al geweest bent, ik kan me het leven zonder jou amper nog voorstellen. Twee maanden ben je ondertussen en op die twee maanden tijd ben je al erg veranderd. Als ik naar je eerste fotootjes kijk van in het ziekenhuis schrik ik; hoe groot en stevig ben je nu al. Maar nog altijd even mooi.

Je lijkt van uiterlijk op je papa zeggen ze allemaal, maar ik herken toch ook veel van mij in jou. Zo ben je snel verveeld, alles wil je zien, overal wil je bijzijn, stilliggen en slapen is niet aan jou besteed. En dat is behoorlijk grappig voor mij, want als ik dan loop te morren dat je me geen rustig moment gunt besef ik plots dat ik zelf ook niet stil kan zitten maar constant dingen wil doen en overal naartoe wil, dat ik me even snel verveel als jij. We genieten dan ook beiden het meest van de actieve momenten, de wandelingen waabij jij in de draagdoek op mijn buik hangt en we zo lekker knus op stap gaan met de hondjes. Ideaal als papa er dan ook nog bij is, dan is ons gekke gezinnetje compleet. Iets anders wat we beiden leuk vinden is jou in bad stoppen. Je pletst dan met je voetjes en houdt lange conversaties met de verwarmingsketel die boven je badje staat. Je bent al bijna te groot geworden voor dat badje, zeker als je je met je voetjes afzet en zo met je hoofdje tegen de rand zeilt als ik je niet stevig genoeg vastklem.

Ook samen spelen doen we graag. We kunnen allebei niet wachten tot je nog sterker wordt en zelf naar je speeltjes zal beginnen grijpen. Je papa en ik zien elke dag hoe je meer wil, hoe je het zelf wil kunnen maar nog niet kan omdat je nu eenmaal pas twee maanden oud bent. Dus bewegen wij de speeltjes en kijk jij ernaar, terwijl je met je handjes en beentjes wappert.

Wat ben jij toch een geweldige zoon. Het beste wat je papa en mij is kunnen overkomen. Je bent grappig en lief en ook wel veeleisend, je laat duidelijk horen hoe je het wil, hoe je wil gedragen worden en hoe je wil zitten en vooral hoe niet. En wij sloven ons uit om het je naar de zin te maken. Ik kan niet wachten op de volgende dagen, weken, maanden, jaren met jou.