Eentje erbij?

Zoon is ondertussen 23 weken oud en krijgt nog steeds meer dan 60% borstvoeding. Zijn huidig schema is ongeveer 2 (vroege)ochtendvoedingen aan de borst, 's middags groentenpap, namiddag flesje poedermelk in de crèche en borstvoeding thuis, vroege avond flesje mamamelk  en late avond borstvoeding. En ik moet eerlijk toegeven dat ik geen klein beetje fier ben dat wij het samen al zo lang volhouden, die borstvoeding.

Want het is een hobbelig parcours geweest, dat hebben jullie hier wel kunnen lezen. Luie drinker, ontsteking en abces, onrustige drinker,... Het heeft een maand of drie geduurd eer het allemaal echt vlot begon te lopen. En dan was het tijd voor de crèche en dus om van een flesje te leren drinken. Wat opnieuw anderhalve maand heeft gekost en mij dwong om in plaats van af te bouwen zoals gepland te kolven op het werk.

Ik kan de keren niet meer tellen dat ik heb besloten om te stoppen of af te bouwen en daar ook daadwerkelijk mee begonnen ben om dan al gauw weer te stranden door omstandigheden. Ondertussen is de situatie veranderd, Zoon is gek van zijn groentenpap en eet porties van 125 à 250 gram en zijn flesjes gaan ook zeer vlot. Iets vlotter wanneer ik meng met mamamelk maar sinds een week krijgt hij pure poedermelk mee naar de opvang in plaats van de gewoonlijke mix en dat gaat. Ik zou nu dus in volle vrijheid kunnen besluiten om de borstvoeding af te bouwen en te gaan naar enkel 's morgens en 's avonds borstvoeding of zelfs helemaal niets meer. Maar daar heb ik nu plots helemaal geen zin meer in. Ik ben gehecht geraakt aan de borstvoeding. Het biedt niet enkel Zoon, maar ook mij troost in deze emotioneel turbulente periode. En zoals gezegd ben ik ontzettend fier dat ik niet alleen mijn voorgenomen drie maanden heb gehaald, maar al op vijf maanden zit.

Af en toe zijn er nog obstakels zoals een onrustige Zoon die eens weinig wil drinken of een zere plek, het blijft oppassen want dat abces ben ik nog steeds niet vergeten. Maar algeheel gezien geef ik nu na vijf maanden graag borstvoeding. Waar ik de eerste twee tot drie maanden zei van 'Dit nooit meer' en 'Ik kan het niemand aanraden', ben ik ondertussen echt overtuigd voorstander. Zoals het nu gaat, met ongeveer om de zes uur een voeding en tussendoor al eens groentenpap of een flesje, is het echt zalig. Mijn nieuw voornemen is dus om zeker tot Zoon zes maanden is zo door te gaan, met 1 keer te kolven op het werk (we komen van 2 keer) en dan zien we wel weer. Wie weet gaan we nog een tijd zo voort, wie weet laten we de voeding/kolfbeurt in de namiddag vallen. Maar voorlopig doen we dat niet want ik wil nu echt niet dat de productie stilvalt,  zoals gezegd kan ik er nu geen afscheid van nemen. En aangezien Zoon vijf maanden is en borstvoeding keihard gepromoot wordt tot zes maanden, waarom zou ik er dan ook afscheid van moeten nemen? Omdat kolven op het werk een beetje corvee is? Omdat het nu en dan lastig is als ik erop uit trek? Dat weegt allemaal niet op tegen de voordelen. Het zalige, intieme mama-babycontact. En ook wel het gemak, zeker nu Zoon minder goed doorslaapt de laatste maand is niks zo makkelijk dan midden in de nacht even aanleggen en dan allemaal rustig verderslapen dan beneden naar de keuken te moeten trekken en met flesjes in de weer te gaan. En het is gezond, het schijnt. En ik doe het graag. Heb echt het gevoel dat het iets extra toevoegt aan de mama-babyband en zou het voor geen geld ter wereld willen missen hebben.

Toen ik Zoon gisterenavond in de crèche ging ophalen stond er op de lijst waar de voedingen worden bijgehouden '12u30, 200 gram wortelpuree. Flink zo!!'. Het leek een beetje Zoons eerste rapportje, die 'flink zo' erbij. Maar het is dan ook ontzettend flink, toch. Zijn zesde dag groentenpap nog maar en al 200gram gegeten. Ik fier...

Gisterenavond heb ik hem dan voor het eerst (op twee mislukte pogingen lang geleden na) zelf een flesje gegeven. Ook dat verliep vlotjes. Zoon is bijna 20 weken oud, eet zijn groentenpap en dus ga ik de borstvoeding stilletjesaan afbouwen. Hij heeft al anderhalve maand langer dan voorzien borstvoeding gekregen en we zijn nog (lang?) niet volledig gestopt, maar het moment om te gaan minderen lijkt me nu toch stilaan gekomen.

Gisterenavond werd Zoon ziek. Ineens kwam al zijn melk eruit. Die avond op enkele uren tijd minstens 5 keer gebraakt. En veel. En erg zuur ruikend. Al zijn kleren vol (kleren en drie pijama's), al mijn kleren vol, zijn lakens vol, de zetel, de vloer, alles. En wij natuurlijk doodongerust. Dokter van wacht gebeld maar die zag weinig acute problemen zo lang er geen koorts en slapte is. 's Nachts elk uur en dan elke twee uur mijn wekker gezet om hem te checken en braaf geslapen en niet meer gebraakt tot 5u30, dan gevoed en onmiddellijk alles er weer uit. Om 8u naar de huisarts maar geen koorts en niks te voelen aan het buikje dus niet ziek volgens hem, gewoon reflux. Ok, hij krijgt medicatie voor reflux al een tijdje maar hij heeft nog nooit zo'n gigantische hoeveelheden teruggegeven, nooit meer dan een minibeetje op een dag. Dus toch maar naar de crèche maar daar slapper dan anders, huileriger en niet goed willen eten en ook 1 keer massaal gebraakt. Geen idee dus wat we nu moeten doen want sinds die ene keer niet meer gebraakt en ook geen koorts meer. Ondertussen ik ongerust, vannacht geen oog dichtgedaan, zwaar op het werk, zelf wat ziekjes, Wederhelft ziek thuis maar die moet morgen weer werken,... Niet leuk!!!

Ik had nochtans oorspronkelijk goed nieuws te melden voor deze week, namelijk dat Zoon op maandag pure poedermelk heeft gedronken en dit zonder enig probleem. Hij was 's avonds onrustig aan de borst dus we vroegen ons af of hij niet genoeg melk meer binnenkreeg maar ik had geen moedermelk klaar om hem aangelengd met poeder te geven dus puur poedermelk geprobeerd en dat lukte zonder enig probleem. Ik kan dus op zich de borstvoeding beginnen afbouwen. Voorlopig doe ik toch nog een weekje door eer de afbouw start, kan er precies niet direct afscheid van nemen. Maar het aanlengen met poedermelk om hem te leren wennen aan de smaak heeft gewerkt want ook sinds maandag krijgt hij in de crèche 50% moedermelk en 50% poedermelk.

En een tweede historisch moment zou vandaag plaatsvinden, de eerste lepel groentenpap, maar gezien zijn toestand weet ik niet of dat doorgegaan is...

Het gaat goed in de creche. Hij drinkt zijn flesjes goed, nog steeds geen veelvraat maar meestal toch tussen de 120 en 180 ml. Ik meng nog steeds moedermelk met poedermelk, gisteren 2.5 schepjes poedermelk dus 70ml voor 90 ml moedermelk, we naderen de 50% poedermelk... Ben ergens best wel trots dat Zoon nu al meer dan 4 maanden borstvoeding krijgt!

Zowel van de creche als van de pediater hebben we groen licht om met groentenpap te starten maar het is precies voor mezelf een drempel. Weer een stapje verder. Weet nog niet goed wanneer we gaan starten. Maar pediater had gezegd op 16 weken en dan na 2 weken op controle ivm zijn medicatie tegen reflux dus als we niet snel starten haal ik dat niet en vallen we zonder medicatie.

Van de creche is helaas ook de eerste verkoudheid mee naar huis gekomen. We slapen amper nog 's nachts, Zoon ligt dan in zijn wieg naast ons bed te jammeren in zijn slaap regelmatig, Teerbeminde moet hem dan telkens in slaap wiegen/zingen en dan zijn we allemaal weer wakker. De zombiestaat neemt geleidelijk aan toe. Ook omdat we meestal allemaal al vanaf 6u opzijn en er 's avonds pas tegen middernacht inliggen. Neusje spoelen is trouwens aanleiding voor zware hysterie-aanvallen, hij slaat er paars van uit, iemand tips?

Op zijn vierde vermaand-dag trakteerden we zoon op twee spuitjes en een bezoekje aan Kind en Gezin. Bij de spuitjes was hij weer ongelofelijk flink, nog geen minuutje wenen. De dokter en de verpleegster vonden hem echt ongelofelijk braaf. Hij is wel bijna niet gegroeid en bijgekomen, amper 300 gram en anderhalve centrimeter, met zijn 4 maanden meet hij nu 61 cm en weegt hij 6 kilo. Geen wonder dus dat maatje 56 nog past, alhoewel maatje 62 nu ook al goed zit. Hij was gezakt van p45 naar p10, de curve waar hij bij zijn geboorte op zat maar na enkele weken al verliet om bij het gemiddelde aan te sluiten. Had het zelf ook al wel gevoeld, dat hij vrij licht bleef. Ben er niet echt gelukkig mee maar de dokter maakte er eigenlijk totaal geen punt van dus zal dan ook maar niet te ongerust zijn zeker.

Zoon is in elk geval beresterk. De arts van Kind en Gezin had hem op zijn rug gelegd en wou hen dan naar zit trekken aan zijn handjes en hij ging gewoon door en stond stevig op zijn voeten recht. Dokter schrok zich rot, dat had ze duidelijk niet verwacht. Zoon had dat truukje voor het eerst vorig weekend gedemonstreerd aan zijn meter... Dus als hij zo sterk en actief is zal hij wel gezond zijn zeker...?

Na drie weken elke dag een  flesje aangeboden te hebben, eerst met afgekolfde melk en dan met Omneo poedermelk, staan we nergens. De afgekolfde melk ging uiteindelijk redelijk, de eerste 3 à 4 keer Omneo ging redelijk, een keer 95ml en de andere keren rond de 50ml en dan ineens was het compleet gedaan. Zoon weigert weer elke vorm van flesjedrinken. Gisteren halve dag wennen in de crèche, flesje Omne meegegeven en hij heeft er niks van gedronken. Verzorgsters dachten dat hij het niet kende, zuigen van een flesje, dat hij niet wist wat hij ermee moest doen. Hij weet het echter maar al te goed, hij wil gewoon niet.

In plaats van zoals gepland borstvoeding af te bouwen om te kunnen gaan werken dus als een gek beginnen venkelthee drinken en kolven om de productie die al serieus aan het terugvallen was weer op te krikken want het ziet ernaar uit dat afgekolfde melk de enige manier is die nog een spankel hoop geeft dat Zoon van een flesje wil drinken. Morgen moet hij een ganse dag naar de crèche en ik kan niet stoppen met wenen. Kolven levert voorlopig weinig op. Paniek want ga nooit genoeg hebben om mee te geven.

Gisterenavond kunstmelk en moedermelk gemixt en dat leverde toch 50 gedronken ml op, voor andere babies wellicht alarmerend weinig maar voor Zoon een grote prestatie.

Op de koop toe is hij ook al enkele dagen wat verstopt (1 kakpamper per dag of per 2 dagen) (door de Ranitidine???) en ligt mijn moeder dus zowat op sterven, ze heeft nog maar enkele weken te gaan. Mijn huis is een puinhoop, ik ben een puinhoop, morgen eerste werkdag met een Zoon die niet wil eten behalve van de borst, ik ben redelijk ten einde raad. Het lijkt alsof ik op korte tijd en mijn Zoon aan de crèche moet afgeven en mijn mama definitief moet afgeven.

Gisterenavond er eens alleen op uitgetrokken, had het broodnodig. Alles klaargezet voor vader en Zoon en dan 2.5 uurtjes weg. De hoop koesterend dat als ik terugkwam Zoon braaf van het flesje gedronken zou hebben. Om helaas in realiteit naar de chaos terug te keren; Zoon die op al die tijd amper 30 ml binnenheeft en blijkbaar op een half uur slapen na vooral veel gebruld en gekrijst heeft. Chaos alom.

Zaterdag was een goeie dag en heeft hij 90ml Omneo gedronken maar dat blijft tot hiertoe de enige keer, alle dagen sindsdien is het veel gedoe en bijna niet willen drinken. Nochtans zou ik ondertussen niet enkel 's avonds maar ook overdag 1 borstvoeding moeten vervangen door poedermelk om toch een klein beetje te kunnen afbouwen eer ik moet gaan werken en daar in Brussel ganser dagen met pijnlijke stuwing zit en ondertussen kwade telefoons krijg uit de creche dat Zoon in hongerstaking is gegaan en ze overgaan tot dwangvoederen op de goede oude foie gras methode... Huidige stand van zaken: 5 borstvoedingen en 1 flesjesvoeding die vooral geweigerd wordt...

Gisteren weer bij Kind en Gezin. Zoon blijft mooi zijn curve volgen, zit voor alles zo'n beetje tussen p40 en p50. Dokter tevreden. Hij heeft ook zijn tweede vaccinatie gekregen, wat weer gepaard ging met boosheid, een knalrood gezichtje en gekrijs maar hij liet zich ook wel zeer snel troosten. Het duurde wel weer allemaal heel lang, meer dan een uur eer we daar buiten waren en eindelijk konden gaan eten thuis. Na de vaccinatie viel Zoon in een diepe slaap waardoor hij zijn voedingsuur oversloeg en pas een uur later (vier uur na zijn vorige voeding) wilde eten. Gisteren daardoor in totaal slechts vijf voedingen waar we meestal zeker zes en ook geregeld nog eens zeven voedingen hebben per dag.

De Ranitidine lijkt te werken. Vooral de eerste dagen waren zeer goed, terwijl de medicatie dan nog niet kon werken, maar kom. Sinds het weekend is hij weer iets onrustiger bij het drinken (aanhappen en loslaten, veel stampen met beentjes en zwaaien met armpjes) maar geen hysterische gekrijs van de pijn. Enkel daarnet weer een huilbui tijdens het voeden. Ik ben gematigd positief en ben benieuwd wat het oordeel van de pediater morgen zal zijn.

Hopelijk mogen we dan morgenavond ook starten met kunstvoeding, want op 1 maart ga ik opnieuw werken en ik geef nu nog altijd voltijds borstvoeding (de regioverpleegkundige schrikt telkens als ik er ben dat ik nog borstvoeding heef met het hele abcesverhaal, ben ik wel klein beetje trots) dus we hebben nog een lange afbouwweg te gaan, vrees een beetje dat het niet op tijd zal lukken maar we zien wel. Het zal vermoedelijk wel nog enkele weken duren eer hij zijn flesjes vlot wil drinken maar we gaan proberen er rustig onder te blijven en niks te forceren.

Volgende week alvast een eerste wenmoment in de creche, allemaal samen. De week erop dan een uur of twee dat Zoon alleen naar de creche gaat om te wennen en dan donderdag zijn allereerste ganse dag. Ben maar wat blij dat ik vrijdag dan thuis ben met 4/5e ouderschapsverlof zodat hij in die eerste week maar 1 volledige dag hoeft te gaan, het arme kereltje...

Af en toe hebben we eens een erg moeilijke dag waarop Zoon ontroostbaar is, maar we hebben tegenwoordig meer goeie dagen dan slechte. Of aanvaardbare dagen. Deze week gaat het alleen in zijn wieg slapen overdag geweldig goed, hij speelt meestal nog enkele minuten en valt dan braaf en zonder te veel gedoe in slaap. Als hij wakker is, is hij supervrolijk. Hij tettert de ganse tijd en lacht elke keer als hij mij ziet. We houder heelder conversaties onder ons tweetjes. En voor de rest steekt hij zijn armpjes nu al echt gericht uit naar de speelgoedjes, zonder al echt te grijpen, al zie je wel dat hij zich enorm concentreert en echt probeert. Soms gaan zijn vingers al een beetje open en vaak raakt hij met zijn vuistje de speeltjes al.

Hij wordt zich ook erg bewust van zijn omgeving. Hij kijkt rond, bij Kind en Gezin naar de andere kindjes, thuis naar de honden. Gisteren was hij voor het eerst duidelijk bang. Luca stond naast zijn relax te blaffen en wild te doen en je zag plots zijn gezichtje betrekken en aanstalten maken om te wenen. Tot dan toe nog nooit zo duidelijk een oorzakelijk verband gezien tussen iets extern dat hem doet schrikken en huilen. Maar hij liet zich ook weer snel troosten, de grote kerel.