babbels

  • Uit de kindermond

    Gisteren liepen we (Zoon, Dochter en ikzelf) 's avonds van de naschoolse opvang naar huis. Komt Zoon out of the blue met een 'mag ik je iets vragen, mama?'.
    'Zeker vriendje, vraag maar'.
    'Mag kindje X op mijn volgend verjaardagsfeestje komen'
    'Je bent wel pas verjaard he, je volgend feestje gaat nog heel lang duren, dat weet je toch'
    'Ja ja, maar mag kindje X dan komen?'
    'Ja hoor, maar weet dat je niet alle kindjes zomaar kan uitnodigen he, je...'
    'Ik mag dan toch 5 kindjes uitnodigen als ik 5 jaar word'
    'Klopt, je mag 5 vriendjes uitnodigen en die mag je dan zelf kiezen'.
    'Ok, dan vraag ik kindjes X,Y en Z. Maar als Z een feestje geeft, dan ga ik niet gaan want die heeft een oudere broer en dat wil ik niet'.
    Kindje X is een uk van 2.5 die net gestart is in de instapklas en bij Zusje in de klas gaat zitten en tot voor kort ook bij haar in de leefgroep in de crèche zat. En Zoon is er compleet verliefd op heb ik de indruk, hij praat over niks anders meer...

    Vanochtend dan. Ik zet de dochter af in de crèche. We zijn laat en de peuters zitten allemaal al rond de knutseltafel. Er staat verf op tafel, is ze helemaal gek van. Dus ze gaat direct van mij weg en zoekt zich een vrij stoeltje en ik hoor ze niet meer (ze is nogal hard op mij gefocust en bij het afscheid kan ze kwaad reageren als ik wegga). Ik raak in de gang aan de klets met de kok en passeer dikke 5 minuten later weer in de knutselruimte. Zo onopgemerkt mogelijk, ik wil geen drama uitlokken na zo een vlot afscheid. Maar ohoh, ineens hoor ik dat bekende stemmetje 'Mama!' roepen. Maar het is een blije uitroep, geen kwade. Toch ben ik op mijn hoede, zou ze sebiet aan mijn been plakken en boos of triest worden? Maar neen. Ze zegt 'kusje' en wijst zo heel parmantig op haar wangetje. 
    *smelt*