• Zieke kindjes

    Met Zoon stonden we in de kerstvakantie bij de huisarts met een bronchitis (een bijzonder kwaadaardig beestje want hij hoest een dikke maand later nog steeds), dochter werd anderhalve week geveld. Heel geleidelijk aan, donderdag en vrijdag wat hoesten maar ze kon nog naar school, zondag koorts dus maandag naar de huisarts. We hielden haar de hele week thuis en ze ging aan de puffer. Maar donderdag stelde de oma vast dat ze toch serieus aan het verslechteren was, steeds hogere koorts en de hoest ging over in zware hoestbuien waar ze amper uit raakte. We sliepen al sinds dinsdag niet meer dan een uur aan een stuk 's nachts door die hoestbuien. Toen ze ook nog eens kortademig werd was de maat vol. Maandag zochten we de pediater op.

    Die was eerst heel vrolijk maar zijn gezicht werd bijzonder ernstig toen hij naar haar longen luisterde. Het was niet goed. Hij vermoedde een longontsteking. We werden meteen doorgestuurd naar radiologie waar ze vrijwel meteen foto's namen van Dochters longetjes. De derde reeds in haar jonge leven. Ze was onnoemlijk flink moet ik zeggen, het is een harde en stoere meid.

    Van daaruit ging het terug naar het bureau van de kinderarts. We mochten gewoon op de deur kloppen, hij had middagpauze, de kruimels van het broodje waren nog te zien... De longfoto's waren een stuk beter dan hij had verwacht. Niet goed, maar ook geen longontsteking. Antibiotica en aerosol 3 keer per dag en ze goed in de gaten houden. Bellen als de koorts vandaag nog aanwezig was. Vrijdag op controle komen.

    De koorts was die dag zelf al gebroken en tegen zaterdag begon de aerosol ook wat verlichting te bieden, al bleven de slapeloze nachten aanhouden. Het eerste uur van de nacht viel meestal mee maar daarna verhuisden we haar meestal naar ons bed omdat we toch om de drie kwartier moesten troosten, water geven om te drinken,...

    Omdat een mens maar enkele dagen sociaal verlof heeft om dit soort dingen op te vangen, is ze gisterenavond vertrokken naar de oma. Helaas woont die een eindje rijden en laten onze werkuren en de vele files en een Zoon die naar school moet niet toe om ze elke dag te halen en brengen. Mijn moederhart brak toen ze gisterenavond vertrok, haar koffertje vol medicatie dat ze perse zelf moest dragen. Al moet ik toegeven dat ik ook snakte naar enkele uren onafgebroken slaap. Ik merkte aan alles dat ik er compleet door begon te zitten, kon niks meer verdragen,...

    Enfin. Ze is nu dus toevertrouwd aan de goede zorgen van de oma. Hopelijk komen we er nu zo verder door. Want helemaal gerust ben ik toch nog niet.

  • Dochter slaapt in haar 'groot bed'

    In het begin toen ik mama werd, zocht ik heel erg naar houvast. Ik vroeg raad aan vrienden over wanneer een kind moet verhuizen van een spijlenbed naar een groot bed, wanneer je moet starten met potjestraining, wanneer ze mogen starten met groentenpap en wat er dan allemaal in moet, noem maar op. En in mijn omgeving verhuisden veel kindjes op twee jaar naar een groot bed. Nog altijd geen flauw idee waarom eigenlijk.

    Ondertussen heb ik al geleerd dat je dingen niet moet doen omdat het zo hoort, je ouders het ook zo deden of Kind en Gezin het zo zegt. En heb ik vooral geleerd naar mijn kinderen en mijn eigen gevoel te luisteren. De twee belangrijkste graadmeters die er bestaan. En natuurlijk ook literatuur te bekijken want we geloven in evidence based te werk gaan. Maar als het op opvoeden aankomt, weet je oergevoel het eigenlijk best.

    Want Zoon wou op zijn twee jaar helemaal niet naar een groot bed en sliep tot zijn 3.5 in een spijlenbed. En tot zijn 2 op onze kamer trouwens. Dus toen de Dochter geboren werd bleef al de stress van tijdig een babykamer hebben achterwege, het schaap heeft trouwens nog altijd geen eigen kamer :-)

    Hoe gaat dat dan in zijn werk? Sinds haar geboorte slaapt ze bij mij, soms naast mij in bed maar heel vaak was een eigen wieg en later spijlenbed ook wel prima voor haar zo lang die maar naast mij stond. Zij bepaalt en ik volg haar tempo. Zo gaat alles vanzelf, zonder trainingen of veldslagen.

    Rond haar eerste verjaardag lukte het bijvoorbeeld om alleen in slaap te vallen (tot dan voedde ik haar in slaap). Al bleef het bedritueel tot zeker na de tweede verjaardag een langdurig en vermoeiend verhaal en bleef ik nog regelmatig bij haar tot ze in slaap viel. Het laatste jaar werd het allemaal wat simpeler en vlotter en kwam er echt routine in; pijama aan, tanden poetsen en dan 1 of meer verhaaltjes lezen en slapen. 

    Maar wanneer verhuist zo'n kind dan naar een eigen kamer? Of naar een groot bed? Hoe moet dat dan? Wel, ook dat geeft zij zelf aan. We bespraken zo'n dingen al eens met haar, dat ze ook bij broer op de kamer mocht gaan slapen of dat ze als ze groot genoeg was ook een eigen groot bed zou krijgen. In de zomer sliep ze tijdens een weekje vakantie aan zee in het reisbed bij de broer op de kamer in plaats van naast mij, op haar eigen aangeven. Toen dacht ik dat een eigen kamer er zat aan te komen. Maar eens terug thuis wou ze opnieuw bij mij slapen. Geen enkel probleem, teken dat ze er toch nog niet klaar voor was.

    Maar afgelopen kerstvakantie besloot ze dat ze graag een grote meisjes-bed wou en dat dat bed dan bij broer op de kamer moest. Prima. We bestelden eerst de lattenbodem en matras, gingen dan om een eigen nachtlampje en verbouwden tot slot het meegroei-spijlenbed dat nog voor broer was gekocht en zij nooit in had geslapen wegens nog in gebruik toen ze uit de wieg was gegroeid, om naar een eenpersoonsbed.

    En dan brak de eerste spannende nacht aan...

    En het gaat prima. Ze heeft nog geen ene keer aangegeven terug in haar kleine vertrouwde spijlenbed naast mij te willen slapen. De eerste twee avonden heeft ze wel héél lang liggen praten in bed, soms tot 23u, alhoewel broer na 20u30 telkens al lag te ronken. Het moet dus toch behoorlijk spannend zijn, die verhuis. En maandagochtend was ze wat in paniek toen ze wakker werd. Maar afgelopen nacht viel ze bijna meteen in slaap en sliep ze de nacht door zonder een enkel voorval. Toen ze naast mij sliep werd ze regelmatig wakker door een op de grond gevallen tutje, maar dankzij het bedhek vind ze die nu blijkbaar zelf makkelijk terug. En ze heeft me evenmin al gewekt omdat ze een slokje water wou, wat ook courant was tot vorige week (er staat wel een tuitbeker klaar naast haar bed).

    Het is niet alleen voor haar wennen. De eerste twee nachten heb ik de hele nacht liggen luisteren of alles wel ok was. En alhoewel het ergens bevrijdend is om na 5 jaar je slaapkamer weer voor jezelf als koppel te hebben (en voor de oude hond die er ook al 10 jaar slaapt en me ook geregeld slaap kost maar dat laten we even buiten beschouwing) moet ik toegeven dat ik het wel mis. De knusheid. De nabijheid. De geruststellende ademhaling. Maar ik ben ook onnoemlijk trots op de stappen die ze zo zelfzeker  en bewust zet en op hoe ze blinkt van fierheid nu ze een groot meisjes-bed heeft...

    grootbed.JPG