Zieke kindjes

Met Zoon stonden we in de kerstvakantie bij de huisarts met een bronchitis (een bijzonder kwaadaardig beestje want hij hoest een dikke maand later nog steeds), dochter werd anderhalve week geveld. Heel geleidelijk aan, donderdag en vrijdag wat hoesten maar ze kon nog naar school, zondag koorts dus maandag naar de huisarts. We hielden haar de hele week thuis en ze ging aan de puffer. Maar donderdag stelde de oma vast dat ze toch serieus aan het verslechteren was, steeds hogere koorts en de hoest ging over in zware hoestbuien waar ze amper uit raakte. We sliepen al sinds dinsdag niet meer dan een uur aan een stuk 's nachts door die hoestbuien. Toen ze ook nog eens kortademig werd was de maat vol. Maandag zochten we de pediater op.

Die was eerst heel vrolijk maar zijn gezicht werd bijzonder ernstig toen hij naar haar longen luisterde. Het was niet goed. Hij vermoedde een longontsteking. We werden meteen doorgestuurd naar radiologie waar ze vrijwel meteen foto's namen van Dochters longetjes. De derde reeds in haar jonge leven. Ze was onnoemlijk flink moet ik zeggen, het is een harde en stoere meid.

Van daaruit ging het terug naar het bureau van de kinderarts. We mochten gewoon op de deur kloppen, hij had middagpauze, de kruimels van het broodje waren nog te zien... De longfoto's waren een stuk beter dan hij had verwacht. Niet goed, maar ook geen longontsteking. Antibiotica en aerosol 3 keer per dag en ze goed in de gaten houden. Bellen als de koorts vandaag nog aanwezig was. Vrijdag op controle komen.

De koorts was die dag zelf al gebroken en tegen zaterdag begon de aerosol ook wat verlichting te bieden, al bleven de slapeloze nachten aanhouden. Het eerste uur van de nacht viel meestal mee maar daarna verhuisden we haar meestal naar ons bed omdat we toch om de drie kwartier moesten troosten, water geven om te drinken,...

Omdat een mens maar enkele dagen sociaal verlof heeft om dit soort dingen op te vangen, is ze gisterenavond vertrokken naar de oma. Helaas woont die een eindje rijden en laten onze werkuren en de vele files en een Zoon die naar school moet niet toe om ze elke dag te halen en brengen. Mijn moederhart brak toen ze gisterenavond vertrok, haar koffertje vol medicatie dat ze perse zelf moest dragen. Al moet ik toegeven dat ik ook snakte naar enkele uren onafgebroken slaap. Ik merkte aan alles dat ik er compleet door begon te zitten, kon niks meer verdragen,...

Enfin. Ze is nu dus toevertrouwd aan de goede zorgen van de oma. Hopelijk komen we er nu zo verder door. Want helemaal gerust ben ik toch nog niet.

De commentaren zijn gesloten.