• Babies Caroline en Mama

    In de klas van de Dochter heeft een kindje er vorige week een zusje bijgekregen. Sindsdien laat de Dochter ons vaak aan haar 'dikke buik' (haar woorden! ze steekt dat buikje dan zo ver naar voor als ze kan) voelen. Er zitten twee babies in en ze gaan Caroline en Mama heten. 

  • Zindelijkheid. Hoera!

    Sinds een week na haar derde verjaardag is onze meid (eindelijk) zindelijk. Oef. Op zich is zindelijk op drie jaar zeker niet vroeg of speciaal, maar blij dat we er allemaal mee zijn...

    Toen ze op haar anderhalf ofzo al op het potje ging zitten dachten wij allemaal dat het easy peasy zou zijn. Maar niets bleek minder waar. Ze schepte er een hels genoegen in om naast dat potje te plassen. Ze vond rondlopen met een natte slip of een “ei in haar broek”, toch de motivatie om van de meeste kinderen om droog te worden, totaal niet erg. We noemden haar al lachend een “vuile prei” en ze beschouwde dat als een geuzennaam.

    Uiteindelijk duurde het tot 2 maanden voor haar 3e verjaardag eer de meeste plasjes in het potje eindigden en is ze gestart op school terwijl ze systematisch elke grote boodschap in haar slip deed. Maar het plassen ging wel goed en we waren daar al gewoon heel blij mee. En op den duur wen je er ook echt aan, om elke dag vuile slipjes en/of broekjes te moeten wassen en er bij uitstapjes rekening mee te houden dat 'het' altijd kan gebeuren. Toch was het een beetje balen eens ze naar school ging. Pas op, onze meid is allesbehalve dom en dus leerde ze na 2 weken om haar grote boodschap op te sparen tot na schooltijd. Dat was op zich wel een praktische oplossing, liever dat ik de viezigheid moet opkuisen dan de juf. Het was echter niet zo'n waterdichtplan op de dagen dat ze naar de naschoolse opvang moest. En al helemaal niet toen de begeleider daar de vieze slipjes gewoon in de vuilbak gooide...

    Maar je went dus aan alles. En plots stopten de ongelukjes. Van de ene dag op de andere. De ene dag nog een kakabroekje op weg van de opvang naar huis en nadien niets meer. Je kan je niet voorstellen hoe blij we daarmee zijn. Ondertussen is het al bijna een maand en eigenlijk kan ik het soms nog altijd niet geloven...

    Maar ze lijkt écht vertrokken. We maakten ondertussen al 2 daguitstappen en ook daar geen enkel probleem. Integendeel. Geen plotse dringende pipi na drie kwartier aanschuiven in Plopsaland, ze kan prima aangeven wanneer het tijd is om naar het toilet te gaan en zelfs ruim op tijd. Zalig als je anders gewend bent...

    Oh ja, zindelijkheidstraining, ik geloof daar eigenlijk niet in. Plots komt het en dan doen ze alsof het nooit anders is geweest. Dan is het verworven. Maar of je nu kwaad bent of zingt en danst bij elk succes, of je nu stickers geeft of knuffels, of je nu roept of bidt, het helpt allemaal niets. Natuurlijk komt die zindelijkheid ook niet uit de lucht gevallen. Als ouder boden wij het potje en het toilet aan, herinnerden haar eraan, zetten haar soms toch op het potje ook al wou ze eigenlijk liever niet maar was het al twee uur geleden en praten we vooral ook veel over op het potje gaan en waarom kaka in de broek voor niemand leuk is. Voor de rest hebben we het op den duur gewoon to-taal losgelaten. Geen stress meer, niet panikeren, gewoon ervan uitgaan dat het wel zal lukken als zij er klaar voor is. Wat ook bleek.

  • Eerste keer rollercoaster(tje) voor de Dochter!

    Op 1 november trokken we nog eens naar Plopsaland De Panne. Toen ik ervan sprak tegen de Dochter van net 3 enkele dagen op voorhand, vroeg ze elke avond bij het slapengaan trouw of we nu morgen naar Plopsaland gingen. Om maar te zeggen, ze zijn er allebei wild van.

    Het "probleem" met die dingen is wanneer niet allebei de kinderen op dezelfde attracties kunnen. Gelukkig telt Plopsa heel veel attracties waar ook de hele kleintjes op kunnen en die Zoon van bijna 5 ook nog wel kan pruimen; de ballonnetjes, de bootjes van Kaatje en van Plop, de draaimolen zelfs, het ballenbad, de speeltuintjes,...

    Maar toch zijn er bij kleine kinderen dan altijd heel wat dingen waar de ene op kan en de andere niet. En in het begin beseft nr 2 dat totaal niet en ligt die als baby toch het merendeel van de tijd te slapen, maar de laatste keren kon mevrouw zich behoorlijk kwaad maken als ze ergens te klein voor bleek. Gelukkig overschreed ze toen de kaap van 86cm waardoor er weer heel wat toffe attracties mogelijk werden en konden we in plaats van gewoon in een speeltuin te wachten terwijl broer aan het aanschuiven was bij de Draak, de boomstammetjes of de Splash ook echt leuke dingen gaan doen.

    Maar een van de hoogtepunten van de dag voor ons allemaal is altijd de kleine rollercoaster Victors Race en daarvoor moet je 90cm zijn. En dat duurde bij onze jongste dus tot na haar derde verjaardag...

    plopsaland

    Er stond en enorme file aan het ding en de meneer van het park aan de attractie was echt onnoemlijk traag (zelf alle beugels sluiten en heel heel heel traag werken) waardoor we maar liefst 45' hebben moeten aanschuiven en dat bang zijnde dat de Dochter toch geweigerd zou worden omdat ze echt maar net aan die 90cm kwam. Maar oef, ze mocht erin en wat heeft ze het uitgegierd van plezier. Ze was to-taal niet bang en het eerste wat ze zei nadien was of we volgende keer in Plopsaland zeker opnieuw in de raket van Victor zouden gaan. 

    Trouwens, het was ook haar eerste echte daguitstap en eerste keer in Plopsa zonder luier. En dat heeft ze echt met verve gedaan. Ik was een beetje benauwd dat ze na 40 minuten aanschuiven ineens dringend zou moeten plassen of iets dergelijks, maar dat is niet gebeurd.