• Nog 5 dagen en het crèchetijdperk eindigt. Wie heeft er mijn baby gestolen en vervangen door een bijna-kleuter??

    Na vandaag nog slechts vijf dagen en we trekken de deur van de crèche voor altijd achter ons dicht. We zijn met Zoon in maart 2012 gestart daar. Wat maakt dat we daar gedurende maar liefst 4.5 jaar elke week meerdere keren over de vloer kwamen. Dat het een deel van ons leven werd. 

    Het zal dus verdorie heel erg raar zijn om daar binnen twee weken voor het laatst de Dochter af te zetten. Voor het laatst die tocht van 1km die ik maakte in alle seizoenen, zo goed als altijd te voet, soms met een baby, dan met een peuter, een peuter en een newborn, een kleuter en een peuter,... Soms vrolijk, soms bezorgd, soms bij 35°, soms door de sneeuw of een storm. Diezelfde straten. Een stuk van de stad waar ik vanaf 1 september amper nog ga komen en dat nu zo vertrouwd is geworden.

    Niet dat we er niet aan toe zijn, natuurlijk. Dochter verkondigt regelmatig dat ze binnenkort naar school gaat. En de school is ondertussen een al even vertrouwde, veilige habitat geworden. Maar toch wordt het een emotioneel afscheid, dat voel ik nu al...

  • Uit de kindermond...

    Kindertaal kan zo geweldig grappig en schattig zijn, vooral dan die van je eigen kinderen neem ik aan. Toch kon ik het niet laten enkele van hun woordjes te delen...

    Dochter wordt bijna 3 en dé hit die al in de halve familie is overgenomen, was "laatje", op den duur zeiden we dat thuis allemaal. Inmiddels kan mevrouw heel mooi gearticuleerd chocolade zeggen hoor...

    Ook geweldig schattig vind ik het feit dat ze geen knuffels geeft maar nuffels.

    En een van de meest gehoorde kreten van een tijdje terug was Iejook! Al een idee wat ze hiermee bedoelde?

    ...

    Juist ja, de kreet van menig peuter, "ik ook"...

    Ze drinkt ook geen flesje maar een lesje. En haar pop is gewoon Baby.

    En zelfs zoon heeft zo nog enkele kleine eigenaardige woordjes. Servietjes blijven Zoviretjes. En iets is altijd van haar, nooit van hem, zoals "opa haar tuin" of "die meneer haar auto".

    Geweldig, toch, die kleine dingetjes.

  • Ja, we dragen nog steeds

    Op reis hadden we dit jaar geen buggy bij, geen plek meer in de auto en ook gewoon geen zin in. Zoon van 4.5 heeft alles gestapt en soms eens in de nek van papa of opa gezeten, Dochter van 2.5 heeft gestapt, op mijn arm of in de draagzak gezeten. Ik draag haar nog wekelijks en dat is nog altijd super...

    IMG_3648.JPG

     

    Het was makkelijk, zo geen - meestal toch lege - buggy moeten meezeulen, we hebben er geen seconde spijt van gehad. Een lege draagzak weegt niets en zit niet in de weg, een lege buggy voelt voor mij toch aan als een hele beperking van mijn vrijheid. En bovenstaande wandeling was gewoon ook niet mogelijk geweest met een buggy, natuurlijk.

    Is dat dan niet zwaar? Wel, eigenlijk niet. Ik draag van kort na de geboorte en je groeit daarin gewoon mee met je kind. Ze zal nu ergens tussen de 11 en de 12 kilo wegen en dat draag ik zonder dat echt te voelen of daar last van te hebben. Een ergonomische drager is wel essentieel, natuurlijk, met een chico of een babybjorn moet je hier niet aan beginnen. Maar zelfs grote winkels als dreambaby om maar iets te noemen hebben tegenwoordig een aantal ergonomische dragers en doeken in hun aanbod zitten. Het is allemaal weer iets minder exotisch geworden.

    Natuurlijk klaagt de peuter soms. Ze wil uiteraard zoveel mogelijk bewegingsvrijheid en in zo'n doek of drager zit ze natuurlijk vast. Maar ze is snel losgeklikt en eens ze zit, merk ik dat ze zich onmiddellijk helemaal ontspant. Ga ik wandelen rond de middag, dan moet ik zelfs oppassen dat ze niet gewoon na 3 minuten in slaap valt. De drager is voor haar nog altijd instant-geborgenheid.