• Voor het eerst: binnenspeeltuin

    Bij een binnenspeeltuin stelde ik me eigenlijk een heel klein beetje hel op aarde voor; schreeuwerige plastic speeltuigen, tientallen of honderden onuitstaanbare ettertjes van kinderen die een onhoudbaar aantal decibels produceren en ouders die temidden van dit alles lijdzaam toezien met aan tas slappe koffie terwijl overal chips, vettige frieten en curryworsten worden rondgedeeld aan veel te hoge prijzen.

    Ondanks dat horrorbeeld vond ik zondag toch dat we het eens moesten uittesten. Koud en nat weer en een peuter en kleuter die niet veel verder kwamen dan de i-Pad, de duplo en het speelhuisje in hun kamer, maar dan vooral nog de i-Pad. 5x Frozen is wel genoeg voor 1 dag. Ik wou er eigenlijk ook gewoon zelf 'es uit en ik wou dat de kinderen eens iets actief zouden kunnen doen. Veel meer dan tropisch zwembad en binnenspeeltuin kon ik echter niet als opties bedenken qua binnenspeeldingen, voor een museum zijn ze toch nog net iets te jong (vooral de Dochter dan).

    Gent bleek maar liefst 3 indoorspeelparadijzen te hebben, hoe kies je daar nu uit? We pikten er Pretland uit. En weet je, het viel eigenlijk superhard mee. De kinderen gingen quasi instant aan het spelen en broer en zus trokken spontaan en zonder ruziemaken 2 uur met elkaar op. En broer kwam zeker 3 keer zeggen hoe fantastisch hij het vond.

    Wat ik er zoal positief aan vond?

    • De zone voor babies, peuters en kleuters ligt mooi georganiseerd met alle ingangen rond 1 zithoekje voor de ouders zodat je je klein grut niet uit het oog kan verliezen. 
    • De speeltuigen waren superveilig, je kan ze echt gewoon hun ding laten gaan zonder er de hele tijd achteraan te moeten om blutsen en builen te vermijden.
    • Alles was net en uitnodigend.
    • De speelzone voor de kleinsten was prima van oppervlakte.
    • Eten en drinken was goedkoop. Ok, er is de nodige troep, maar een pannenkoek en een glas water en chocomelk daar kon ik nog prima mee leven.
    • Na een tijd wou broer de zone voor de grotere kinderen verkennen en die was ook geweldig. Sommige dingen kon de zus ook al prima in, voor enkele speelhoeken was ze echt klein en dan was het soms wel lastig om te verhinderen dat ze daar toch in zou duiken. Maar algemeen waren er genoeg andere verleidingen om ze dat weer snel te doen vergeten.
    • Mooie grote ruimte in de Galveston en ik ben dol op oude industriële sites.

    Wat er minder aan was

    • verdorie het was er om te bevriezen. En dat komt ook terug in reviews op het internet dus beste uitbaters, leg die verwarming eens aan!
    • het was de duurste van de 3 opties, ook volwassenen mogen 3.5€ betalen, wat dus 14 euro was voor ons 4, 19 euro met 5 drankbonnetjes bij. PlayBeach bv zou ons 4€ minder aan inkom hebben gekost.
    • en ja, zo'n ding is luid en ook best wel druk.
  • School of geen school

    De grilligheid van de katholieke kalender zorgt ervoor dat de instapdata waarop peuters naar school mogen, elk jaar nogal veranderen. Moest onze dochter bijvoorbeeld een jaar later op dezelfde dag geboren zijn, dan mocht ze reeds na Pasen instappen. Dit jaar is ze daar echter welgeteld 1 dag te jong voor. En mag ze dus pas naar school half mei. Met Zoon was het nog een pak erger, die mocht pas begin juni instappen. 1 maand naar school en dan weer naar de crèche, dat vonden we eigenlijk een absurd idee en toen hebben we er dus voor gekozen om hem maar op 1 september te laten starten. En nu stelt die keuze zich dus weer. 

    En opnieuw kies ik ervoor om die laatste instapdag te laten voor wat het is en onze meid in de crèche te houden tot september. Ze gaat dan wel eerder bijna 3 zijn dan 2,5, maar niemand zegt dat ze moeten starten op 2,5, enkel dat het mag vanaf dan. En in de andere landen starten ze meestal pas als ze 4 zijn, dus zo gek vind ik het niet om ze nog wat uit de school te houden. Het enige spijtige, is dat de Belgische crèches totaal niet voorzien zijn op oudere peuters. Ze zit al van haar eerste verjaardag in haar huidige leefgroep en het begint daar allemaal wat te klein en te saai voor haar te worden. Dat merk je heel goed wanneer we Zoon gaan afzetten in de klas, ze amuseert zich te pletter met het speelgoed in die klas, nochtans voorzien op 4 tot 6-jarigen. De laatste maanden in de crèche zullen dus wellicht niet de fijnste worden, ze mort bijna elke dag wel bij het afzetten 's ochtends.

    Toch weegt dat nadeel niet op voor mij. Hier de andere redenen waarom ik deze keuze maak:

    • ze is nog niet zindelijk. Volgens ons kan ze het perfect, maar ze heeft er nog geen zin in. En ik heb geen zin om er druk op te zetten. Veel kans dat we volgende maand nog eens een poging doen, maar lukt het niet dan laten we het gewoon weer enkele weken rusten. Geen druk.
    • naar school = ook naar de buitenschoolse opvang. Ze moeten daar te voet naartoe en ons mevrouwtje is een gevaar in het verkeer; ze wil geen handje geven en gaat waar ze zelf wil gaan. De opvang is ook best overweldigend voor de hele kleintjes. Alhoewel de kleuters in een aparte leefgroep zitten en dus niet samen met de 8 of 10-jarigen, zijn voor een 2.5-jarigen zelfs 4-jarigen al een beetje reuzen en bullebakken. In de opvang geldt nog meer dan in de school het recht van de sterkste. De kleintjes lopen daar wat verloren. Zoon is nu 4,5 en vindt er goed zijn weg, maar zelfs hij lijkt in die omgeving soms zo klein en kwetsbaar. Bovendien zijn het heel lange dagen met best wel wat stressmomenten waar de crèche veel rustiger en huiselijker is.
    • het moet verwarrend zijn op die leeftijd; 6 weken naar de school, enkele lange weekends en pedagogische studiedagen en dan toch weer naar de crèche voor de zomervakantie. Constant aanpassen.
    • In haar toekomstige klas zitten op dit moment 22 kindjes. Half mei komen er misschien nog bij. Op 1 september start ze in een (graad)klas met 12 kindjes. Dus veel kleiner, veiliger en meer aandacht van de begeleidster.
    • Ze is niet de meest talige. Over enkele maanden gaat ze beter kunnen duidelijk maken wat ze wil, wat ze voelt, grenzen kunnen aangeven, gevoelens benoemen. Op dit moment spreekt ze echt nog in 2 en 3-woord zinnen met veel haar op.
  • Tegengestelde visies rond opvoeden

    Hoe gaan jullie om met visies die botsen met jullie eigen overtuigingen rond opvoeden en dan vooral in de creche of op school? Ik merk dat ik het daar hoe langer hoe moeilijker mee heb eigenlijk. Maar tot hiertoe heb ik er niets mee gedaan. 

    Bijvoorbeeld, vanmorgen was er een peuter die in de creche onbewaakt aan het spelen was in een andere ruimte dan de andere kindjes (verantwoordelijkheid van de begeleiders lijkt me dan) en die had een stoel op de tafel gezet en zat daarop. Begeleidster reageert door hem in de strafstoel te zetten 'want hij weet dat dat niet mag'. Dat stoot me zo tegen de borst he. Ten eerste geloof ik absoluut niet in time-out of strafstoeltjes. Zeker niet omdat die peuter echt niet inzag dat hij ook maar iets fout had gedaan, dat zag je gewoon aan zijn gezichtje. Die vond dat gewoon leuk. Mijn kinderen vinden zo'n dingen ook de max. En hoe moet die weten dat dat niet mag? De vraag lijkt me veeleer waarom het niet mag. Heeft iemand ooit al eens de moeite genomen om dat ventje uit te leggen WAAROM hij dat beter niet doet? En dan nog, zo'n uitleg als 'je kan je pijn doen' lijkt me nog heel erg abstract voor zo'n ventje van op en al 2 jaar. Ik begrijp ook wel dat in die setting de veiligheid van alle kinderen voorop gesteld wordt en ze zo'n gedrag dus zeker niet gaan aanmoedigen. maar zo zonder boe of bah de strafstoel in, pffff, dan keert mijn maag zich eerlijk gezegd toch om.

    In het verlengde nog deze link die ik deze week las over waarom je een kind nooit mag dwingen om sorry te zeggen.

  • Doet die dat altijd meneer?

    Dit verhaal heb ik niet zelf meegemaakt maar is me verteld door de wederhelft...

    De wederhelft en zoon gaan frietjes halen tijdens ons vakantietje aan zee. In de frituur vraagt de uitbater plots "Doet die dat altijd, meneer?". Waarop de wederhelft naast zich kijkt en ziet dat onze Zoon de vitrine waarin al de frituursnacks liggen uitgestald, aan het aflikken is. Als bij een reusachtige slak is er al een heus slijmspoor te zien.

    Wederhelft vraagt aan ons gebroed waarom die dat eigenlijk doet en om ermee te stoppen, waarop kleine meneer zegt dat het zo lekker koud is aan zijn tong. En dan verwoed de hele ruit begint te boenen met een zakdoek. Wat de friturist precies niet echt zware vooruitgang vindt.

    Ik heb hier zo hard mee moeten lachen, ik krijg nog de slappe lach terwijl ik het typ eigenlijk...

  • Nachtvoedingen

    Ik meldde hier in januari al eens dat de Dochter 6 opeenvolgende nachten geen nachtvoeding had gevraagd. Ik was er dus redelijk gerust in dat het tijdperk van doorslapen aangebroken was. Edoch... Toen sloeg de griep toe en waren de nachtvoedingen back in full force, op de ergste dagen zelfs in duo...

    Vlak voor we naar zee vertrokken vorige week was er dan een oorontsteking, iets wat blijkbaar bij mevrouw gepaard ging met grote dorst. En toen verkoos ze al eens 's nachts de waterbeker boven de borst. Ik wist niet zo heel goed wat ik daarvan moest denken, gezien vanuit mijn standpunt de waterbeker aanreiken niet veel minder vermoeiend is dan ze even aanleggen, het enige verschil is dat water drinken in haar eigen bedje kan. Maar toen de ontsteking verdween, verdween even later ook de nachtelijke vraag om water en verkoos ze weer trouw de borst.

    En vandaag viel het me ineens op dat ze precies weer enkele nachten niets gevraagd heeft en wanneer ik mijn appje bekijk (voor de geïnteresseerden, ik gebruik nog steeds Sprout om voedingen maar ook vooral ziekte en medicatie in bij te houden) blijkt het om 6 opeenvolgende nachten te gaan... Benieuwd dus waar dit naar gaat leiden.

    Een peuter aan de borst is trouwens sowiso een grillig verhaal. Zo verkeerde ik de afgelopen weken onder de indruk dat ze de ochtendvoeding op eigen initiatief heeft geschrapt. Maar soms vraagt ze die dan weer wel. 

    Hoeveel ze op binnen 6 dagen 2.5 jarige leeftijd nog aan de borst drinkt? Tussen de 1 en de 3 keer per 24 uur. De afgelopen weken had ik daarbij het gevoel dat ze dus aan het afbouwen was om binnenkort te stoppen, maar nu begin ik daar opnieuw aan te twijfelen en zou het me eigenlijk ook niet verbazen als ze vlotjes blijft doordrinken... Heel heel af en toe vraagt ze zelfs eens overdag. Maar dat duurt dan maar 5 seconden. Het is precies meer even connecteren dan echt voeding vragen. Soulfood zullen we maar zeggen :-)

     

  • Allerlaatste keer Kind en Gezin; afscheid van een tijdperk

    Eind vorige maand mocht ik met de Dochter voor de allerlaatste keer naar Kind en Gezin. Daarmee sloten we een eerste stukje van het peutertijdperk af. Eens we de deuren van de crèche voor de laatste keer achter ons dichttrekken in augustus zal dat hoofdstuk definitief afgesloten zijn...

    Kind en Gezin dus. Ik was heel blij met deze ondersteuning. Zeker tijdens mijn eerste kraamtijd bij Zoon, toen ik toch wel ontzettend onzeker was. Niet dat ze mij zoveel nieuws konden leren, maar ik gebruikte sommige van hun brochures toch wel wat als houvast en ze waren altijd heel vriendelijk en ondersteunend. Het was ook gewoon geruststellend om te weten dat ze er zijn en dat ze de groei en bloei van mijn babietjes van nabij opvolgden.

    Bij Dochterlief was ikzelf een pak meer ingelezen en ook vooral pakken minder onzeker. Op sociale media kom ik wekelijks kemels tegen die door Kind en Gezin worden geschoten; compleet foute en schadelijke adviezen rond borstvoeding komen echt nog veel te veel voor. Toch kan ik mijn eigen kleine consultatiebureau weinig tot niets verwijten. Toen de verpleegster bij het afsluiten van ons gesprekje vroeg of mijn bijna 2.5-jarige nog steeds de borst krijgt en ik daar bevestigend op antwoordde, had ze niets dan lof.

    De Dochter werd nog eens gemeten en gewogen en bleek nog steeds helemaal onder de curve te bengelen, ze moest een toren bouwen van blokjes, in een boekje lezen en tegen een bal trappen en dan zat het erop. Na 4.5 jaar hier regelmatig over de vloer te komen. Best een emotioneel moment, zij het minder dan ik had verwacht.

    Bedankt, lieve madammen daar aan de Koepoortkaai!