• Mijn liefste Dochter (23)

    Een tweetal weken geleden alweer vierden we je tweede verjaardag. Eerst vond je het maar niets, al die mensen in je huis. Maar toen kwamen de cadeautjes en kwam het helemaal goed...

    Mijn kleine meid is twee. Dat is toch even slikken. Geen baby meer in huis. Het lijkt nochtans gisteren allemaal... 

    Drie dingen die je typeren, lieve meid. Ten eerste ben je de vrolijkste peuter die ik ken. Je lacht zo goed als altijd. Lachen, zingen, dansen, zot doen. Je bent guitig in alles wat je doet. En zo wind je iedereen probleemloos rond je vinger.

    De enige momenten waarop je niet lacht, ben je boos. Heel, heel, HEEL erg boos. Vooral wanneer de dingen niet gaan zoals jij ze in gedachten had. Meestal omdat je iets anders wil dan wij, dat je het persé zelf wil doen en dat gaat niet door omstandigheden of wanneer je gebruskeerd wordt, bijvoorbeeld pamper omgedaan wanneer je daar nog geen zin in hebt of andere kleren moeten aandoen dan je wil, gaan slapen,... Want je weet wat je wil en wat je niet wil en je bent daar absoluut niet vanaf te brengen.

    Afgelopen weekend moest er weer eens iemand opmerken dat er serieus veel pit zit in jou. Jeps, dat weten we. 's Avonds is broer vaak moe en stilletjes en dan blijf jij doorgaan als een duracelkonijntje. Onvermoeibaar. Normaal doe je 's middags nog een flinke dut, maar zelfs zonder ben je onvermoeibaar. Energie voor tien zit er in jou.

    Energie, een eigen wil en tonnen levensvreugde, zo kunnen we jou dus gerust typeren.

    Moest ik iets kunnen veranderen, dan wellicht je eetgewoonten. Wanneer je er geen zin in hebt, dan eet je gewoon niks. Desnoods een hele dag lang. Toch niks gezond, want met chocolade, snoep en pudding kunnen we je altijd blij maken. Maar warm eten of een boterham zijn vaak gewoon speelgoed.

    Daarnaast staan echter de tienduizend dingen die me zo blij maken en ik nooit of te nimmer zou willen veranderen. Je vele lieve knuffels. Je grappige eigen taal. Je mooie krullen. De liedjes die je op elk moment kan beginnen zingen. De warmte van je lijfje als je 's nachts naast mij in bed belandt. Je grappen en grollen. Je enthousiasme in al wat je doet.

    Het is zalig om zien hoe je de wereld ontdekt. Hoe je je bewust bent van je eigen persoon en je eigen ideeën ten uitvoer wil brengen. Hoe je verandert van de kleine kangoeroe die op mijn arm/schoot/in de draagdoek woonde 20 uur per dag tot de stoere en onafhankelijke meid die zonder enige angst op ontdekkingstocht trekt. De wereld is jouw speeltuin. You rock, girl.

    Dikke kus,

    Je mama

  • Twee jaar borstvoeding

    Vorige maandag werd de Dochter 2. En ook ons borstvoedingsavontuur samen. Wel grappig, want de week ervoor was het Wereld Borstvoedingsweek en was er weer veel aandacht voor. Met de overheid die (eindelijk) de WHO-norm van 2 jaar overneemt (nu de kromme, borstvoedingsondermijnende adviezen van Kind en Gezin nog). Met kunstvoedingsmama's die al de aandacht voor borstvoeding als een persoonlijke aanval percipieerden en in de aanval gingen. Met Roeline die een schitterend weerwoord schreef. Ook op deze blog werden ervaringen gedeeld die de mijne hadden kunnen zijn, over hoe dat groeit, borstvoeding, en bijna niemand vertrekt met dat doel van 2 jaar in haar achterhoofd maar je daar gewoon enorm in groeit, gaandeweg.

    Deze blog gaat enkel over ons eigen verhaal en ik kan dus enkel onze eigen ervaringen delen. Ik zou daar met gemak een half boek over kunnen vullen, want zo mooi vind ik het. En zo gemakkelijk. En zo onmisbaar. Maar ik ga me beperken tot een heel klein stukje, goed wetende dat daarmee maar een fractie is gezegd.

    Toen onze Dochter geboren was, was mijn doel 6 maanden exclusief. Op 4 maanden ben ik gaan werken en werd het dus kolven, kolven, kolven. Dat geeft al eens stress ja. Soms was het schrapen om genoeg melk bij elkaar te krijgen, soms moest het snel snel voor of na een vergadering. En je loopt daar altijd door de gang, die rare met haar kolf. Maar evengoed gaf het een rustpunt in de drukke dagen en was ik elke dag tevreden wanneer het weer eens gelukt was. Want kunstvoeding of voor 6 maanden starten met vaste voeding waren eerlijk waar geen optie, dus het moest lukken. En het is gelukt. 

    Als ik het moeilijk had, dan belde ik de eerste maanden met mijn vroedvrouw en nadien mailde ik met La Leche League. Want het gaat niet altijd van een leien dakje en ik heb weinig langvoedsters in mijn omgeving (meer en meer wel) dus je moet het soms zelf een beetje uitvinden. Maar de leidsters van LLL wisten altijd weer net de juiste toon te vinden en zorgden ervoor dat we doorgingen. Want ja, je hebt al eens een borstontsteking en vraagt je al eens af of er nog wel genoeg melk is en soms zit je gewoon keihard op je tandvlees. En dan is het meest gegeven advies nog altijd 'je moet aan jezelf denken en stoppen met borstvoeding'. Maar dat was geen optie.

    Dan haal je die 6 maanden grens en dan begint het eigenlijk allemaal vlotjes te lopen. Spijtig eigenlijk dat er dan zovelen stoppen, net wanneer de lust de last keihard begint te overstijgen... Je baby gaat wel eens door perioden dat de hele wereld interessanter is dan mama's borst, maar ook daar kom je door. De periode tussen 1 jaar en anderhalf jaar was eigenlijk een droom. Een kleine peuter die helemaal zelf kan bepalen wanneer ze wil drinken, die niet meer zo wispelturig is als een kleine baby of hyperafgeleide grote baby en wanneer er traantjes zijn, honger, stress, een gemiste vlucht, noem maar op, troost en eten en drinken is altijd voorradig. Je hebt gewoon twee jokers op zak die nooit teleurstellen...

    Tot anderhalf jaar ben ik mijn kolf blijven meeslepen naar het werk, wel afgebouwd van 3 keer naar 1 keer per dag. En al die tijd kreeg dochter mamamelk mee naar de creche. Ook al heb ik een superborstvoedingsvriendelijke cheche waar kinderen van +1 jaar aan de borst geen uitzondering zijn, toch moet je de verzorgsters soms even helpen. Basisregels zoals geen grote flessen, geen water voor 1 jaar, flesje geven voor de vaste voeding zorgen er mee voor dat je geen borstweigerende baby krijgt. Soms is het samen met de creche wat zoeken naar het beste schema, dat dan ook nog eens continu in beweging is.

    Ondertussen is mijn meisje twee. De laatste maanden zal ze zelf zelden of nooit vragen om aan de borst te drinken overdag. Dat is nu heel erg gelinkt aan slapen; ik voed voor en na het slapen, in het weekend ook voor het dutje, rustig op bed. En ze komt 's nachts ook nog om een (soms 2) nachtvoeding. Is dat echt nog honger, is dat mamahonger, het is mij al om het even, wil ze drinken dat drinkt ze. Ik ga 's nachts ook een beker water halen als ik dorst heb.

    Hoe lang gaan we nog door? Tot ze er genoeg van heeft :-) De speenleeftijd bij de mens ligt tussen de 2.5 en de 7 jaar. Wil een kindje daarvoor niet meer aan de borst, zoals mijn Zoon destijds, dan is het niet zichzelf spenen maar borstweigeren en kan het probleem in principe nog verholpen worden. Dit even terzijde, het is een veel voorkomend misverstand. Ik ga ervan uit dat Dochter zelf zal beslissen wanneer ze genoeg heeft van de borst, net zoals ze zelf wel zal aangeven wanneer ze wil verhuizen naar een eigen slaapkamer of bij broer op de kamer wil slapen. Want nu slaapt ze nog in een bedje dat tegen ons bed is aangeschoven. Dat voelt heel logisch en natuurlijk, trouwens.

    Ik kan dus alleen maar zeggen dat het niet onmogelijk is als drukbezette Westerse vrouw om 2 jaar borstvoeding te geven. Het is niet superzwaar ofzo, het vraagt alleen een kleine change of mind, een beetje de denkbeelden die je van je ouders hebt over (op)voeden van kinderen loslaten en een nieuwe weg erin zoeken. Loslaten en een ander kader omarmen. Maar dan gaat het eigenlijk vanzelf. Het is een groeiproces. En ook daarom dat ik dit schrijf. Zodat al de verloren gegane kennis die het ons Westerse vrouwen soms zo zwaar maakt en zoveel borstvoedingsperiodes doen mislukken, stukje bij beetje kan terugkeren. Dat voedende mama's weer een normaal zicht worden. En ben ik dan een deel van de borstvoedingsmaffia omdat ik daar voor uitkom? Check uw bed dan vannacht maar op die paardenkop ;-)

    24months.jpg