• Mijn liefste Dochter (22)

    Over minder dan een maand wordt je al 2. Tijd voor een brief dus.

    Afgelopen weekend waren we in Bellewaerde. Om heel eerlijk te zijn wou ik eerst thuis blijven en broer en papa alleen laten gaan, want het spijt me om het te zeggen maar jij bent redelijk hard niet te doen in pretparken. Andere kindjes van jouw leeftijd zitten heel stilletjes in hun wandelwagen met grote ogen te kijken. Jij pakt het een beetje anders aan. Je wil amper ooit zitten en stappen is ook niet goed, of een handje geven. Je loopt je neus achterna van de ene ontdekking naar de andere en de andere mensen kunnen maar zien dat ze dat dopje van 80cm (nét groot genoeg voor de eerste attracties!) niet omver lopen. Is het poortje van de attractie dicht dan laat je je op de grond vallen van kwaadheid en staan er andere mensen voor jou dan loop je die gewoon voorbij (moest je kunnen, wij vangen je telkens en dat neem je ons niet in dank af). Maar eens de buit binnen, de attractie veroverd, dan zit je heel groot en serieus te kijken en te genieten.

    In de crèche hebben ze je goed gedrild, want opruimen doe je graag en steeds al zingend (opruuuiiiimen, opruuuuimen horen we de hele dag). Net zoals de vaatwas uitladen. Het kuistalent van broer op deze leeftijd hebben we nog niet opgemerkt.

    Je wil jezelf aan- en uitkleden maar echt geweldig goed lukt dat nog niet. Als je kousen en schoenen aan hebt, speel je die steevast uit, 'teentjes' zeg je dan. Elke dag kom je met andere kousen uit de crèche dan je vertrokken bent... Je was verschrikkelijk trots op je nieuwe laarsjes trouwens en kiest zelf welke schoenen je wil dragen. En durf niet met een ander paar aan te komen. 

    Als je naar buiten wil, kom je zelf je jasje brengen (een trui noem je ook 'jasje'). Oh wee als er iemand naar buiten gaat en je mag niet mee. Echte peuterwoede-aanvallen met dramatisch op de grond vallen zijn dagelijkse koek. Al heb ik de indruk dat het al beter gaat dan een half jaar terug eigenlijk. Je wordt groter en kan meer benoemen.

    Alles, maar dan ook alles wat broer heeft of doet, wil jij ook. Jullie zijn 80% van de dag de allerbeste vrienden. Broer heft je overal op waar je niet aankan, jij brengt 's morgens zijn kleren of 's avonds zijn knuffel. Maar soms gunnen jullie de ander ook het licht in de ogen niet, bijv als er op mama's schoot gezeten moet worden, fruit gegeten,...

    Je begint meer en meer te spreken. Heelder zinnen waar we niets uit kunnen afleiden, maar de lijst met herkenbare woordjes wordt steeds langer. En duidelijker.

    En ondertussen mogen mama en papa al aan het plannen slaan voor dat grote verjaardagsfeest. En denken aan de eerste schooldag en van die dingen. 

    Dikke kus,

    Je mama

  • Daar is het potje weer

    Sinds enkele weken heeft de Dochter een fascinatie voor het potje. Ik heb nu geen tijd om echt te gaan trainen, maar er staat een potje in de living en in de badkamer en als ze erom vraagt dan mag ze erop. Ze declameert dan 'kaka' en begint haar kleren uit te trekken. Voor de rest laten we ze nog gewoon in pampers en ik vraag ze niet om op het potje te gaan, het is enkel op haar eigen vraag.

    Resultaat: 2 plasjes in het potje, 1 ernaast en veel pamper aan en uit doen (moet eens van die broekjes in haar maat halen). Wat ik eigenlijk een straf resultaat vind. Voor er zo totaal niet mee bezig te zijn.

    Maandag was oma aan het babysitten en dan was er zelfs meer dan pipi. Het was wel een gelukstreffer. Ze kondigt aan dat ze op het potje wil, na 2 of 3 keer proberen komt er niets. Pamper aan. Dan komt er blijkbaar wel iets en wil ze terug op het potje. En bij het uitdoen van de pamper rolt de inhoud toevallig netjes in het potje en was de Dochter ervan overtuigd dat ze dus kaka had gedaan in het potje. En reuzefier...

    Daar zijn de potjes dus weer. Ze waren nu al enkele maanden uit het zicht verdwenen, nu Zoon gewoon op het toilet gaat zoals iedereen...

  • Babysit

    Over een maand wordt onze jongste twee en we hebben nog nooit beroep gedaan op een betaalde babysit. Voila, het is eruit. Resultaat is dat wij als koppel zeer weinig buiten komen (ik alleen dat valt nog enigszins mee). Tot hiertoe hebben enkel de grootouders en twee vriendinnen (de meters) gebabysit.

    Dat is wel degelijk een bewuste keuze van vooral mijn kant, attachment parenting gewijs wil ik dat mijn kinderen niet te veel door vreemden worden opgevangen, dat gebeurt al genoeg zoals het is met crèche en school en opvang en blijven slapen is al helemaal een no go tenzij we er zelf ook gaan slapen, maar ik merk dat de tijd rijp is om opnieuw ook terug een koppel te zijn naast twee mensen die een huis en de zorg voor twee kinderen en twee honden delen. Het is meer dan tijd zou ik zelfs zeggen.

    Dus ging ik een tijdje geleden aan de slag en na véél over en weer gemail zou onze babysit de komende week al meteen drie keer komen. Maandag gaan we naar Beirut. De oma komt de kindjes van school en crèche halen en stopt ze in bed, maar omdat die dan niet tot middernacht moet blijven en daarna nog helemaal naar huis rijden komt de babysit dan. Omdat ik vind dat we elkaar toch eerst maar moeten leren kennen komt ze vrijdag ook al. En donderdag is het dan leefgroepvergadering op school en ik vind het wel goed dat zowel ik als de wederhelft daarbij zijn alhoewel dat natuurlijk niet strikt noodzakelijk is, dus dan komt ze ook. Meteen een vuurdoop voor ons allemaal...

  • 1 september

    Met wat lood in de schoenen stapte Zoon gisterochtend mee naar school. Hij zei nog eens dat hij terug bij zijn juf van vorig jaar in de klas wou. Zijn gezichtje betrok helemaal toen ik hem duidelijk probeerde te maken dat dit echt niet kon. En dat Martine inderdaad wel de meest geweldige juf ooit was maar dat Saskia misschien toch ook wel een beetje een toffe zou kunnen zijn. 

    Al gauw kwamen we in de complete chaos terecht. Schoolpicnic; breng eten en drinken mee voor jezelf en anderen en zoek de begeleider op de speelplaats of in de tuin voor een gezellige kennismaking, dat waren de instructies. De directrice begroette Zoon supervriendelijk maar hij kroop letterlijk achter mij weg. We vonden zijn begeleidster direct maar die ging de andere kant op? We stonden dus een tijdje te draaien en onwennig te zijn eer zijn juf terug opdook en we ons picnic-dekentje konden spreiden. De paar vriendjes van vorig jaar die in Zoons klas gaan zitten waren snel gevonden en de juf kwam direct nog eens hallo zeggen maar Zoon weigerde te eten of tegen wie dan ook een woord te zeggen. Ons groepje zat ook een beetje ongelukkig tegen een box van de muziekinstallatie aan en niemand was echt verstaanbaar...

    En toen mochten we naar de klassen. De helft van de kindjes ging meteen aan het spelen, Zoon en nog een paar anderen doolden wat rond. Hij was wel zeer enthousiast over het speelgoed. Toen kwam de juf hem halen, ze moet aangevoeld hebben dat het wat stroef ging en ze tilde hem op voor een rondleiding. Zoon zat daar goed en wou bij haar op de arm blijven en dat was voor mij wat het signaal om ervanonder te muizen, het was ook al kwart na negen ondertussen.

    Ik was heel benieuwd om hem 's avonds te gaan halen. Maar hij stelde me direct zelf gerust, "Na de middag was ik vrolijk geweest mama", zei hij heel gemeend. En de juf kwam dat direct bevestigen, beetje een aarzelende start maar gaandeweg heel enthousiast en blij. Oef.