• Vooravond van 1 september

    Morgen is het weer 1 september... Het is net niet zo spannend als vorig schooljaar, toen het de allereerste 1 september was ooit voor Zoon, maar ik ga het verdorie toch weer moeilijk hebben denk ik. Zoon zegt wel er zin in te hebben, maar ik voel dat hij toch ook onzeker en wat terughoudend is. Dat hij liever terug naar zijn oude juf zou gaan. Wat ik ook wel kan verstaan, want Martine is echt wereldklasse, een topjuf. Hopelijk valt de nieuwe juf ook mee want daar zal hij twee jaren bij slijten (graadklas). En eigenlijk wil hij nog veel liever gewoon veilig bij oma en opa gaan heb ik het gevoel. Maar dat kan dus niet. Hopelijk loopt de aanpassing dus wat los en gaat hij weer graag naar school. Op dat vlak was vorig schooljaar er trouwens een van ups en downs. Na 1 of 2 dagen aanpassen ging hij zo graag naar school dat hij triestig was in de vakantie en het weekend, tot aan kerst. Tussen kerst en pasen zat hij heel slecht in zijn vel, zonder dat we weten waarom. En na pasen ging het weer pakken beter. 't Is wat, die kleintjes...

    Op school beginnen ze met een picnic, benieuwd wat dat gaat geven. Het zal voor die kleintjes wel weer heel overdonderend zijn allemaal maar hopelijk toch ook gewoon een beetje leuk. Helaas is zijn beste vriendje van school veranderd, dat maakt het allemaal nog een tikje lastiger voor Zoon. Dat waren echt twee partners in crime. Hij zal een nieuw evenwicht moeten zoeken in een klas van 24 waar er maar 5 andere kindjes van zijn klas van vorig jaar zullen zitten. Hopelijk zit daar een nieuwe beste vriend bij...

  • Mijn liefste Dochter (21)

    Twee maanden nog en je bent al twee. Je broer en andere kleuters noemen je vaak nog een baby. Maar dat ben je al lang niet meer. Je babbelt honderd uit, ook al begrijpen we nog steeds maar een tiental woorden. Dat worden er wel regelmatig meer, dat wel. Je rent vrolijk rond en weigert pertinent om een handje te geven op straat. Wat resulteert in het feit dat je papa en ik je moeten dragen want als je zelf stapt ren je gegarandeerd de verkeerde kant uit. Wat dan weer resulteert in een krijsende, heel boze peutermeid. Want je wil stappen, je wil rondrennen, je wil alles ontdekken en je bent nergens bang voor of onder de indruk van. Met de storm enkele weken terug was het raam van onze slaapkamer open en je viel rustig in slaap met donder en bliksem, niks aan de hand. Vreemde mensen op straat, ook niks aan de hand, je doet gewoon je ding.

    De afgelopen dagen is je grote broer uit gaan logeren bij oma en opa en dan mis je hem. Elke keer na een dutje of uitstapje ga je in ons huis op zoek. Gelukkig kan je 's avonds met hem spreken via de iPad. Broer doet zijn uitleg, jij luistert en zwaait en babbelt ook een beetje of begint helemaal gek te doen. Geweldig om zien. Je bent heel erg verzot op je broer. Al wat hij doet, wil je ook doen. Zelfs al is zijn loopfiets hopeloos te groot, toch zet je die helm op en zal je proberen, tot je er letterlijk bij neervalt. Je moet eten wat hij eet, kijken wat hij kijkt, spelen wat hij speelt. En daar is broer het niet altijd mee eens...

    Om die iPad is het vaak ook wel een beetje ruzie. Vraag me niet hoe je het doet maar je hebt geen moeite met spelletjes die eigenlijk voor 4-jarigen zijn gemaakt, je probeert te Facetimen of je druk doende op mijn Facebook. en 'ai pet' hoort zeker bij je nog relatief beperkte woordenschat...

    'Ik ben twee en ik zeg neen' hoor je vaak. Dat klopt niet. Ten eerste zeg je niet letterlijk nee maar schud je wel driftig van nee met je hoofd. Ten tweede doe je dat ondertussen al een jaar. Al verbetert het er niet op. Alles moet 100% op jouw manier gebeuren en voor het minste begin te je protesteren. Je kan ook heel, heel, heel erg kwaad kijken. Een klein beetje een drama-queen wel, jij...

    Je haar is al flink gegroeid, zeker achteraan, maar door de vele grote krullen lijkt het een pak korter. Het is ook vrij licht van kleur, zeker als ik met mezelf vergelijk. Ik ben zo benieuwd hoe dat verder zal evolueren.

    Bijna twee. Het definitieve afscheid van de crèche begint stilaan te lonken. We hebben al een boekentas en naamlabeltjes voor in je kleren, we weten al wie je klasgenootjes gaan zijn. Maar toch ben ik blij dat de crèchetijd nog even mag duren. Dat je nog rustig klein kan blijven. Elke dag een beetje minder klein, maar toch. 

    Dikke kus,

    Je mama