• Nieuwe ergonomische draagzak

    Mijn liefde voor het dragen van mijn kinderen is geen geheim. Ik heb thuis een aantal draagdoeken en dochterlief wordt op haar 21 maanden nog meerdere keren per week gedragen. Ik zweer erbij. Nu ze groter is wordt ook al eens de plooibuggy gebruikt, dat moet ik er eerlijkheidshalve wel bij vertellen, maar het dragen heeft zeker nog een rol.

    Maar omdat onze meid ondertussen ook graag stapt en het knopen op de rug wel een minuutje tijd vraagt maar vooral ook omdat ik zin had in iets nieuws, heb ik enkele weken terug nog deze parel aangeschaft.

    flip erna.jpgDe Kokadi (mijn favoriet merk!) Flip Erna Im Wunderland. Kokadi doeken en dragers zijn vaak lastig te krijgen en deze was al maanden niet leverbaar maar toen hij ineens weer te krijgen was, kon ik me niet inhouden.

    Ik had wel nog een baby-drager, de ergo baby carrier. Hierin heb ik Zoon gedragen. Ik vond hem echter niet zo mooi meer en vooral, Dochter heeft er nooit of te nimmer in gewild. Altijd direct huilen. Gelukkig vond ik een koper de dag nadat ik de mooie Erna draagzak had besteld en hoef ik me dus niet te schuldig te voelen. Bovendien was de ergo te klein geworden, ergo baby heeft geen peuterversie. En is dit wel een toddler-versie. Meer had ik niet nodig om mezelf te overtuigen.

    Natuurlijk moest Dochter er nu wel in willen zitten. Want ja, zo'n peuter laat zich niet zomaar overal inheisen.

    Tijdens de eerste wandeling viel ze echter al in slaap. Helemaal comfy en gelukkig. En ik driedubbel gelukkig. En hierin zwier ik ze op 2 seconden op mijn rug. Happy happy happy.

    Wat er anders is aan deze drager? Ten eerste is hij van draagdoekstof. Het is allemaal heel persoonlijk natuurlijk, maar ik vind dat gewoon fijner aanvoelen dan de standaard dragers die van canvas zijn gemaakt. Dat ik al een jaar verliefd ben op dit motief is ook mooi meegenomen natuurlijk. 

    Daarnaast is dit dus een peuterversie en is hij door middel van een verstelbare klittensluiting ook nog eens afstelbaar. Een ergonomische drager geeft knie-tot-knie ondersteuning maar kinderen groeien. Deze kan je dus een beetje instellen op maar van je kind.

    Tot slot past deze vrouwen en mannen van maat 34 tot 48. De ergo kon ik soms precies niet klein genoeg afstellen en slobberde wat, wat het dragen minder comfortabel maakt.

    Ik voel dus gewoon niet dat ik met 10 kilo peutermeid op weg ben.

    Zweer ik mijn doekjes nu af? Absoluut niet. Een draagdoek blijft vind ik nog altijd een stuk fijner zitten. Omdat die echt altijd tot op de millimeter juist afgesteld is. En meegroeit van de geboorte tot ... Een doek is nooit te klein of te groot. Toch wordt in de praktijk nu vooral deze heerlijke drager gebruikt merk ik. Gewoon omdat het zo makkelijk gaat...

  • Een peuter aan de borst

    In Vlaanderen wordt tegenwoordig wel vaak gestart met borstvoeding, maar stopt de overgrote meerderheid eens ze weer aan het werk gaan. Ze durven of willen niet kolven op het werk want voor hen heeft er ook niemand dat gedaan. Of aan vier maanden hadden ze ineens geen melk genoeg meer. Hoe vaak je dat niet hoort. Dit niet genoeg hebben, om maar 1 van de dingen die fout kunnen gaan, had zo goed als altijd perfect voorkomen kunnen worden. Maar tot op de dag van vandaag wordt goed bedoeld verschrikkelijk fout advies gegeven.

    Een vriendin van me is bijvoorbeeld 2 weken geleden bevallen en haar zoontje clustert, lees, wil zo goed als de hele dag aan de borst. Perfect normaal babygedrag en zeer goed om een stevige basis te leggen voor zowel hechting als productie, maar ze krijgt te pas en te onpas het advies dat er minstens 3 uur tussen elke voeding moet zitten. Als je dat toepast kom je gegarandeerd aan te weinig voedingen en valt het spel op 4 maanden of desnoods ietsje later stil. Zeker als er enkele maanden later het advies volgt dat de nachtvoedingen nu wel gestopt mogen worden want het kindje heeft dat niet meer nodig, mensen van hun omgeving commentaar krijgen dat ze hun kindje gaan verwennen enzovoort enzoverder. Het IS ook niet makkelijk natuurlijk, een baby die om het anderhalf uur enkele slokjes wil. En onze ouders die nu al dat advies geven hebben het zelf ook helemaal anders aangepakt en zijn dan ook ongerust. 

    Enfin. Een hele inleiding dus maar al wat ik wou zeggen is dat Dochterlief en ik twee weken geleden alweer 21 maanden bezig zijn. Om maar te zeggen dat dit dus geen mirakel is. Ik werk 4/5e op anderhalf uur van huis, zij gaat naar de crèche, ik ben dus zeker geen thuisblijfmama die alle tijd en ruimte heeft. Maar het gaat. Mits de juiste informatie en begeleiding. Ik heb zelf ook veel geleerd uit mijn vorige ervaringen met Zoon (waar ik wel meer op de klok keek en me liet leiden door Kind en Gezin en consoorten en het verhaal voortijdig is gestrand na 10 maanden). Maar ook veel gelezen bijvoorbeeld op de Facebookgroep van La Leche League en door wanneer ik twijfelde ook contact op te nemen met een medewerker van LLL voor persoonlijke raad en tips, of eens een bemoedigend woord. Want ik ken onder mijn vrienden ook niemand die langer dan een jaar borstvoeding heeft gegeven dus moet het zelf ook allemaal wat uitvinden.

    Maar het kan dus. En wij vinden het fijn. En er is niks mis mee. En het is geen onmogelijke opgave voor een werkende, druk bezette mama. Dat wou ik gewoon even kwijt. En laat ons hopen dat dit ooit weer de gewoonste zaak van de wereld wordt.

  • Mijn liefste Dochter (20)

    Vanmorgen was het tijd om naar de crèche te vertrekken. Je stond op de salontafel te spelen (een bekend zicht). Ik ging naar je toe en gespte onze nieuwe draagzak om. En je klauterde meteen van de tafel op mijn rug. Alles vastgespen en klaar. Zalig. Dit was de eerste keer dat je zelf aan boord klom. Dragen is nog steeds genieten voor ons allebei. Zelfs al trek je al eens aan mijn haar en gier je het dan uit van het lachen. Soms streel je ook mijn arm. Of ik raak vertederd als je nog eens in slaap valt tijdens het dragen (tegenwoordig eerder uitzonderlijk) en je hoofdje tegen me aan vlijt.

    Want je bent een knuffelmeid en ik geniet daar werkelijk eindeloos van. Soms neem je in je kleine handjes mijn hoofd vast en druk je me heerlijk tegen je aan, bijvoorbeeld als ik je 's avonds in je bedje leg. Of je geeft me een "nu laat ik je nooit meer los" berenknuffel als ik je kom ophalen na het werk. Dat kleine lijfje zo dicht mogelijk tegen mij aan. Ik raak vertederd tot op het bot.

    Toch ben je ook een heel onafhankelijk klein ding. Als je alleen stapt ga je doodleuk keer op keer een compleet andere kant op dan de rest van het gezin. Of dat nu in de winkel of op reis is, als wij links gaan dan ga jij naar rechts. Op een sneltempo. En zonder dat daar een duidelijke reden voor is. Je stuift er vandoor, precies gewoon voor het plezier van het lopen op zich. "Ieieieieieieie, ik loop, ik loop",... lijk je te denken.

    Je woordenschat is nog steeds niet heel uitgebreid maar wel stilaan aan het groeien. En we hoorden deze week voor het eerst een twee-woord-zin. Meest gehoorde woorden zijn tutje, de naam van je broer, Kaatje en Bumba, open (op de riem van je eetstoel of je slaapzak of alles wat je vrijheid belemmert vooral), op en klaar en laaaaaaatje als je een stuk chocolade eist... Want je hebt het voor zoetigheid. Gewoon eten smeer je graag al eens in je haar of je maakt er een mix van in je waterbeker, maar chocola, koek of ijs gaat er altijd in. Je breekt het kot af als je geen "laatje" krijgt en weet het lekkers direct te vinden.

    Wat doe je zo nog allemaal graag op 21 maanden? Je verkleden (vikinghelm en piratenhaak of prinsessenjurk, allemaal goed), met de blokjes torens bouwen, broer zijn tut afpakken (groot gelijk, hij is er te groot voor), met broer ravotten tout court, rondcrossen, overal op klimmen, de kasten uitladen, in het water plonzen. Op reis wierp je je met ware doodsverachting het diepe zwembad in om dan meteen met opzet je hoofd onder water te stoppen en een liter water binnen te krijgen. Want broer stak ook zijn hoofd onder water...

    Ook op reis vloog je 's morgens meteen naar de tv met de gevleugelde woorden 'Bumba' om er dan nauwelijks naar te kijken maar wel luid te protesteren als iemand iets anders wou aanzetten.

    's Nachts wordt je meestal nog wel minstens 1 keer wakker. Soms om te drinken, soms gewoon om te komen knuffelen. Zeker op reis bleef je dan vaak de rest van de nacht gewoon in het grote bed liggen. Genieten! Voor je in slaap valt 's avonds durf je wel al eens een uurtje zingen en spelen. Net zoals je broer destijds.

    21 maanden alweer. Een grote meid. We ontvingen vorige week al de brief van de school met instructies over je eerste schooldag die normaal in mei zal zijn. Maar misschien wachten we ook wel gewoon tot september, dat zien we wel weer. Maar die brief was gewoon de zoveelste confrontatie met hoe groot je alweer geworden bent...

    Dikke knuffel,

    Je mama