• Mijn liefste Dochter (19)

    Twintig maanden ben je al de fijnste dochter die ik me kon inbeelden. De juf van broer vraagt al wanneer je ook naar haar klas mag komen. En dat je zoveel lacht. Ze is nu al helemaal gek van jou.

    Ondertussen heb je geleerd om als een grote meid de trap af te komen. Op ging al lang heel goed maar nu begint af ook te lukken. Stap voor stap met 1 handje op de leuning en 1 handje in mijn hand. Helemaal alleen vertrouw ik het nog net niet.

    Echt een grote meid dus. Je speelt veel alleen of samen met broer, zonder dat je ons daarbij heel de tijd nodig hebt. Je kan je vrouwtje makkelijk staan. Alleen ben je soms een te grote durf-al en vind ik je bovenop de commodekast of aan het proberen door de trapleuning te kruipen.

    Bij het afzetten in de creche stort je je meteen in de groep en in activiteiten. Nog een zwaai en dan kan ik vertrekken. Maar kom ik je 's avonds ophalen, dan moet je precies toch die verloren mama-tijd compenseren en plak je letterlijk de hele avond aan mij. En doe ik dus alles samen met jou. Eens zo gezellig.

    Ondertussen communiceer je de hele tijd maar het is ons nog niet allemaal zo duidelijk. Tutje en open, dat begrijpen we goed. Maar soms wil je iets en snappen wij niet wat en dat is voor beide partijen al eens frustrerend.

    In de speeltuin ga je vlotjes contact leggen met andere mensen en kindjes en deelt jouw of hun speelgoed, al naargelang. Alleen als andere kindjes denken dat je een kleine baby bent en je te veel willen ronddragen en bemoederen, dan sla je op de vlucht. Je bepaalt liever zelf het spel.

    De eerste slechte gewoontes zijn zowaar de kop opgedoken. 's Avonds eis je dat je tv mag kijken, je vraagt luid de hele tijd om 'Kaatje' of je brengt me de afstandsbediening. En in de keuken loop je steevast naar het mandje met de laatste chocolade paaseitjes en klaagt tot je er 1 krijgt.

    Mijn grote peutermeid. Mijn stoere waaghals. Mijn lachebekje. Mijn knuffelmie.

    Dikke kus,

    Je mama