• Geen prinsesje

    Wij hebben geen prinsesje in huis. Onze meid is stoer. Vind ik op zich wel heel leuk. Maar dat ze zelfs nog meer zou durven dan Broer, wie had dat kunnen denken!

    Broer is vooral verlegen en dat weerhoudt hem soms om dingen te doen. Zus maakt dan weer ongestoord contact. Toch op haar voorwaarden. Ze is even verlegen als broer wanneer volwassenen haar ongewenst proberen oppakken of knuffelen. En gelijk heeft ze natuurlijk.

    Maar broer durfde bijvoorbeeld nooit in een springkasteel. Al die andere rondstuiterende kindjes... Dit weekend stond er op een festivalletje in de buurt een springkasteel en terwijl de wederhelft nog met Zoon aan het discussiëren was of hij wel of niet wou gaan spelen, ging Zussemie gewoon recht op haar doel af en dook dat ding in, tussen allemaal kinderen van 4 tot 6 jaar. En wanneer Zoon dat zag, trok hij er dan ook maar achteraan.

    Of neem nu eveneens dit weekend in Plopsaland. Zus zag broer op een attractie met de wederhelft en toen die terugkwamen, stapte zij vastbesloten naar de ingang van de attractie. Niet op zoek naar Broer, die had ze samen met de wederhelft de speeltuin in zien komen. Maar gewoon omdat zij ook op dat ding wou. Wat pas mag vanaf 1m en ze is nog maar net 79 cm...

    Of neem het ballenbad waarin ze een jongen van een dikke kop groter een stevige duw gaf omdat hij te dicht kwam of de speeltuin waar ze tegen andere kindjes begon te kijven als die iets deden wat haar niet aan staat.

    Nee, een fragiel prinsesje is het niet!

  • Klankennest met Zoon

    Met de Dochter ga ik regelmatig musiceren in het Klankennest. Zij is het concept helemaal gewend en voelt zich tijdens de sessies als een vis in het water. Afgelopen zondag was er eindelijk ook een sessie voor 3- en 4-jarigen en kon ik Zoon eindelijk ook eens van deze fijne muzieksessies voor kinderen laten proeven.

    Ik was een tikje bezorgd want onze meneer is best verlegen en staat tegenwoordig niet altijd open voor nieuwe dingen waar veel andere mensen aan te pas komen. Maar hij was ook wel nieuwsgierig en op voorwaarde dat mama altijd dichtbij bleef (uiteraard!) stemde hij ermee in.

    De sessies zijn steeds hetzelfde opgebouwd; zang, 1 muzikant (viool deze keer), geen gesproken woord maar liedjes en ritmes die aangeven wat er gebeurt. De kinderen krijgen muziekinstrumentjes aangereikt en mogen volop experimenteren en meedoen met de muziek. Er wordt al eens gezongen en gesprongen, gedanst en geklapt. Heel intuïtief allemaal en perfect aansluitend bij de belevingswereld van jonge kinderen. Het bewijs werd zondag geleverd, Zoon kent het concept helemaal niet maar was eigenlijk zonder enige uitleg direct helemaal mee.

    Hij had zich een veilig plekje gezocht aan de rand van de groep, dicht bij de viool. En als er iets van interactie nodig was, gebruikte hij mij als buffer. Prima toch. 

    Ik heb er zelf enorm van genoten. Zoon is nogal een papa's kindje en zo hadden we een exclusief momentje voor ons twee, terwijl zus, veel meer een mama's kindje rustig thuis lag te slapen. En zoals gezegd vind ik cultuur immens belangrijk voor kinderen. Gelukkig vinden ze dat op Zoons school bijvoorbeeld ook, zo trokken ze met die kleintjes vorige week al voor de tweede keer naar theater. Fantastisch toch. 

  • Mijn liefste Dochter (18)

    Vorige week was ik jouw mapje in de crèche aan het lezen. Grappig om daar veel dingen te zien terugkomen die we maar al te goed kennen maar ook nieuwe kanten aan jou te ontdekken. Zo stond er dat je je heel graag verkleedt en dan liefst nog in lange jurken. Toen papa je maandag kwam oppikken liep je er dan ook rond in een lange, roze prinsessenjurk. Er stond ook dat je graag gezien bent door de oudere kleuters en al eens gaat knuffelen. Dat je van alle activiteiten komt proeven en overal bij wil zijn. Dat je kwaad of triest bent als je eens niet mee kan doen met de groep. En dan je daar wél goed eet... Thuis is het op dat laatste vlak nog steeds erg wisselend; soms eet je goed maar vaker smeer je het in je haar of op de tafel uit.

    Heel vaak gaat het afscheid in de crèche trouwens supervlot. Zeker als de kindjes allemaal rond tafel zitten om te knutselen kan je niet snel genoeg een stoeltje veroveren en mee knippen en plakken. Je bent een van de kleintjes uit jouw peutergroep, maar staat met veel gemak je mannetje tussen de tweejarigen. Zo zag papa je onlangs een speelgoedje dat je wou hebben gewoon ruwhandig afpakken van een veel groter jongetje. Onbesuisd en onbevreesd.

    Thuis wil je vooral doen wat grote broer doet, wat niet altijd door die broer in kwestie zo geweldig hard wordt geapprecieerd. Je tekent enorm graag, niet alleen op papier maar even goed op je armen en benen of op onze tafel. Je stempelt je tong bovenal graag paars of blauw. Je laadt graag alle spullen in en uit kasten of gaat aan de haal met mijn enkel geld en klantenkaarten. Niet zo handig, die van de apotheek is al een tijdje kwijt ondertussen... Je bent ook erg goed in blokjes in de juiste vormen stoppen en sleept al eens een boek aan om samen te lezen.

    Daarnaast spendeer je nog altijd de nodige uren op mijn arm of in de draagdoek. Als ik thuis ben, verlies je me niet graag uit het zicht. Koken, boterhammen smeren en fruit schillen met 1 hand heeft al lang geen geheimen meer voor mij. 

    Het is opvallend en grappig hoe je aanhankelijkheid en onafhankelijkheid zonder moeite combineert. Je bent een grote knuffel en zoals gezegd eis je vaak je plaats in mijn armen (luidkeels) op. Maar toen we vorig weekend gingen picniccen in een heel grote speeltuin liep je soms verder weg dan je broer, ging je staan tateren met andere mama's en kindjes en klom je onvervaard bovenop speeltuigen waar je op jouw leeftijd nog helemaal niet op hoort te klauteren. Van niets en niemand bang.

    Ook in de nacht bouw je trouwens graag nog een knuffelmoment in. Ik ben het ondertussen al lang gewend, maar ik heb toch eens proberen becijferen hoe lang je ondertussen kan 'doorslapen' en het antwoord is tussen de 4 en de 6 uurtjes. Dan is het tijd om eens te komen mamatanken waarna je doorgaans wel weer verderslaapt in je eigen bedje. Maar zoals gezegd is dat echt helemaal niet erg. Zeker na de zoveelste lange werkdag waarin ik je amper heb gezien is dat moment van contact hernieuwen me eigenlijk wel goud waard.

    Qua babbelen laat je me gewoon verder op mijn honger zitten. Je praat honderduit maar behalve een vijftal woorden verstaan we je niet vrees ik. Tutje is het meest gebruikte woord (jep, je bent behoorlijk tutverslaafd), gevolgd door papa en mama, open, de naam van je broer en helpen.

    Benieuwd wat er de komende weken weer allemaal zal veranderen.

    Dikke knuffel,

    Je mama

     

  • (niet) Doorslapen

    "Hallo, mijn naam is K en ik ben de mama van een niet-doorslapende dochter". Misschien moet ik eens een soortement AA oprichten voor nachtelijke ouders want doorslapen en vooral het gebrek eraan is toch nog wel een taboe. Of beter gezegd, de verwachting dat babies al heel jong wél doorslapen ligt in onze maatschappij torenhoog. Makkelijk natuurlijk voor de drukke tweeverdiener, koters die 12 uur aan een stuk doortukken. Nog een uitvloeisel van onze vrij harde aanpak van kleine kindjes (nog nooit van een tante of oma gehoord dat laten wenen goed is voor de longetjes en dat je je kind schandalig verwent door het zoveel op te pakken en te knuffelen?) waarbij een baby in een strakke structuur gewrongen moet worden want anders gaat die daar misbruik van maken.

    Enfin, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat mijn beminde dochter van bijna 19 maanden niet doorslaapt en dat ik daar in se ook geen enkel probleem mee heb. Ondanks de onderbroken nachten voel ik me doorgaans relatief goed. Doorgaans dus. De laatste weken heb ik precies last van voorjaarsmoeheid en ben ik een wandelende zombie. Geen wonder dat ik verslaafd ben aan The Walking Dead.

    Afgelopen nacht was weer geen hoogvlieger met niet alleen 2 in plaats van 1 nachtvoeding maar daartussen vooral een onrustig woelende dochter, een zagende hond en mijn verstopte neus die me nu al een maand parten speelt, wat iets zegt over mijn weerstand vermoed ik. Enfin, veel dingen die er samen voor zorgden dat het aantal Zzzzzs afgelopen nacht zwaar beperkt was en bovendien slecht van kwaliteit.

    En dan wil ik daarover eens zagen, hier, op Facebook, eens even gehoord worden en als het even kan een virtueel hart onder de riem. Vooral geen 'goedbedoelde raad' over verwennen en het kind haar voeding ontzeggen of erger nog stoppen met borstvoeding en een goeie dikke fles geven. Gelukkig komen mensen daar ook niet mee want ze kennen mijn koppigheid en overtuiging wellicht. Op dat vlak geen klagen.

    Ik wil gewoon even erkenning voor het feit dat het zwaar kan zijn, jonge mama van twee die ook werkt. Zwaar, maar ook ontzettend mooi. Zelfs de slechte nachten. Want als dat kleine lijfje vannacht lag te wiemelen of gisterenavond enkel in slaap wou vallen helemaal tegen mij aan gewurmd, dan is dat ergens toch ook genieten. Van de genegenheid, geborgenheid, de innige band, het feit dat je eigen kinderen toch de meest fantastische personen zijn in deze wereld en dat je hart gewoon overstroomt van al die liefde. En ergens dus best blij is met extra uren om ervan te genieten.