• Mijn liefste Dochter (17)

    Anderhalf jaar, het voelt toch aan als een heuse mijlpaal. Officieel een peuter ook.

    Er is zo veel dat ik over jou kan vertellen dat ik niet goed weet waar te beginnen. Je bent nog altijd even goedlachs en vrolijk. Lachen en gieren met de broer. Die blije snoet als ik thuiskom van het werk. Maar je kan ook heel erg boos kijken en luidkeels protesteren als er iets niet gaat zoals jij het had gedacht. Je weet wat je wil, wanneer je het wil en hoe je het wil, laat dat duidelijk zijn. Maar tussen die woede-aanvallen door? Altijd lachen.

    Je bent een groepsdier. In de creche kan je niet snel genoeg bij de hoop zijn en ook in de speeltuin maak je vlot contact. Vanmorgen stapte je Broers klas binnen en na enkele minuten had je al een hoopje fans verzameld met juf Martine erbij. Je loopt rond in die klas alsof je nooit anders hebt gedaan, ook al ga je nog meer dan een jaar moeten wachten eer je zelf naar school mag. Als je 's avonds vertrekt uit de creche, zwaai je vrolijk da-dag aan iedereen.

    Net als broer kan je heel zelfstandig zijn. Jasje zelf gaan halen, klaar gaan staan aan de deur, je eigen ding doen met al het speelgoed. Maar je bent en blijft toch ook heel graag heel dicht bij mama. Als ik kook of opruim is het bijna altijd met jou op de arm. Je geeft de allerliefste knuffels die er zijn. Als ik thuis kom dan lef je je hoofdje tegen mij aan en drukt je hele lijfje zo dicht mogelijk. Dan smelt mijn hart gewoon helemaal. Mijn mooie lieve meid.

    Op vakantie bleef je wakker tot de grote mensen gingen slapen en dobberde je vrolijk rond in het zwembad. Op het strand begon je in de draagdoek op mijn rug maar al gauw ging je zelf stappen en verkende je het hele strand. Om na dat avontuur instant in slaap te vallen in de doek. In het restaurant kon je geen drie minuten blijven zitten en kon er steeds iemand achter je aan hossen, de hele avond lang. Best wel vermoeiend.

    Soms eet je dagenlang niets en dan ben ik best wel ongerust. Geen hap gaat er dan in. Tenzij die hap bestaat uit chocola. Ik denk dat ik nu pas ervaar wat mijn mama de eerste 20 jaar van mijn leven heeft gevoeld, nu ik zelf gezegend ben met een moeilijke eter. Benieuwd wat dat nog allemaal gaat geven.

    Echt veel praten doe je nog steeds niet. Op dat vlak word ik echt wel ongeduldig. Papa, soms al eens mama, tutje, occasioneel eens iets anders. We kijken uit naar de eerste echte woorden en zinnen. En kaka, dat zeg je soms ook, vooral als ik aan je pamper ruik, dan declameer je vol trots wat erin zit. Tot hilariteit van grote broer.

    Anderhalf jaar al ben je het zonnetje van ons huis. Tegenwoordig een onafscheidelijk duo met partner in crime Broer. Supergrappig, superlief en behoorlijk eigenwijs. Onze mooie meid.

    Kus,

    Je mama

  • Samenwerkende vennootschap

    Tegenwoordig hebben we thuis al eens een samenwerkende vennootschap. Ik was nog aan het werk, de wederhelft was aan het koken en Dochter en Zoon zaten samen in de berging. Daar staat het hondenvoer en alle brikjes melk en fruitsap en dat kan al eens reuzefijn speelgoed zijn.

    Toen plots de wasmachine begon te draaien ging de wederhelft toch maar eens kijken. Wat bleek? Ze hadden ALLE brikken melk, plantaardige melk en fruitsap (en dat zijn er wel wat) in de machine gestoken en het dan gepresteerd om die dus aan te zetten. En daar waren al onze brikken, vrolijk aan het ronddraaien.

    Toen de wederhelft boos was, waren ze toch een beetje onder de indruk en hebben ze alle natte brikken proper afgedroogd en weer op het rek gestapeld...

  • Grote verwezenlijkingen in de paasvakantie

    Tijdens de tweede week van de paasvakantie ging Zoon drie dagen logeren bij zijn oma en opa. De vorige vakantie is hij daar 1 nacht blijven slapen en dat verliep prima, dus nu zou hij 2 nachten blijven. Maar alleen als hij dat zelf helemaal zag zitten, anders zouden we hem na 1 nacht gaan ophalen om gewoon rustig thuis te komen slapen.

    Maar aan de telefoon na de eerste nacht met papa verkondigd Zoon zonder zweem van twijfel dat hij nog een nacht zou blijven slapen. En dus gingen we hem woensdagavond ophalen.

    Grote verwezenlijking 1: Zoon had tijdens deze vakantie bij oma leren fietsen op een gewone fiets, zonder steunwielen. Thuis heeft hij al een jaar een loopfiets en dat gaat zo goed dat we wel vermoedden dat een gewone fiets weinig problemen zou geven. Maar oma had er zich daadwerkelijk aangezet en overlopend van fierheid demonstreerde hij ons woensdagavond zijn pas verworven fietskunsten.

    Op weg van oma naar huis viel hij compleet uitgeput van drie dagen buiten spelen als een baksteen in slaap. Hij werd zelfs niet wakker van het omkleden. En dus besloot ik van hem niet in zijn vertrouwde babybed te leggen, maar in zijn eenpersoonsbed dat daar al meer dan een jaar staat te blinken, compleet ongebruikt. Ik was wat bang dat hij midden in de nacht zou wakker worden en in paniek zou zijn zo in een ander bed, maar dat is niet gebeurd. Integendeel, sindsdien heeft hij elke nacht in zijn 'groot' bed geslapen. De eerste nachten nog onder lichte aanmoediging maar ondertussen is het een evidentie geworden. En daar ben ik ook wel blij mee. Niet dat hij persé uit dat spijlenbedje moest gewoon omdat het zo hoort op zijn leeftijd, maar het werd toch wel echt krap. En nu kan zijn goede matras eindelijk naar zus, die in een tweedehands bedje slaapt aangezien we dachten dat het maar voor enkele weken of maanden zou zijn...

     

  • Moedervlekken

    Hoe zit dat eigenlijk met moedervlekken? Mijn kindjes zijn geboren zonder enig vlekje, Zoons wijnvlek op de buik die intussen weer verdwenen is buiten beschouwing gelaten. Zoon heeft nog steeds geen moedervlekken, maar bij Dochterlief staat er ineens 1 op haar kuit. Ineens. Poef. Zo raar zeg!

  • 18 maanden borstvoeding

    18months.jpgNet zoals Mona bereikten we onlangs de mijlpaal van anderhalf jaar borstvoeding. Ik ben daar toch wel een klein beetje fier op eerlijk gezegd. Ons verhaal begon in oktober 2013, zoals bij de meesten, met een mini-baby die nergens beter kon zijn dan aan mama's borst of slapend op mijn borst. 8, 10, 12 voedingen per dag. Niet enkel om te eten, maar ook als troost, tegen de krampjes, om te kunnen slapen, om dicht bij mama te kunnen zijn na een lange dag van elkaar gescheiden geweest te zijn eens Dochterlief op 4 maanden startte in de creche. Zij in de creche, dat betekende ik aan het kolven. Drie keer per dag tot ze ik denk een jaar oud was. Ondertussen verandere mijn mini-mensje langzaam in een grotere baby. Grotere babies durven al eens afgeleid zijn aan de borst, tandarts spelen bij mama, hun vingers in je neus steken of gewoon veel te afgeleid zijn om te willen drinken. Dat is vaak zo tussen de 6 maanden en het jaar. Toch denk ik dat we ook in die tijd nog makkelijk aan 8 voedingen per dag kwamen. Wat ook absoluut nodig is om je productie op peil te houden, die wordt pas tegen het jaar stabieler. Op 6 maanden kwam er vaste voeding bij maar borstvoeding bleef de hoofdzaak. Pas na een jaar kwam er water bij als drinken en dan nog maar sporadisch.

    En zo had ik een peuter aan de borst. Een peuter die graag zelf bepaalt wanneer en hoe ze drinkt en bij wie een voeding vaak maar drie minuutjes duurt. Toch blijft het een moment van bonding. En ook een gemak. Ideaal tijdens het opstijgen van het vliegtuig. Vlucht geannuleerd en geen eten bij, geen zicht op waar we die nacht gaan slapen? Geen probleem, de borsten zijn altijd en overal mee en bieden al de troost en het vertrouwde, in eender welke omstandigheid. Ook na de leeftijd van 1 jaar blijft borstvoeding een belangrijke stroom van antistoffen en alle noodzakelijke voedingsstoffen.

    Tegen 15 maanden begon dochter een beetje af te bouwen. De porties vaste voeding werden op haar vraag groter en het aantal voedingen bij mama viel terug op een stuk of 5, 6 gespreid over 24u. Langzaam aan vallen de voedingen vooral in de ochtend, nacht en avond en vraagt ze er overdag nog amper naar. Maar ook nu blijft het een veilig moment, een gegeven in de steeds veranderende wereld van een peutermeisje.

    Op zich ligt de natuurlijke speenleeftijd tussen de 2 en de 7 jaar, maar ik heb geen idee hoe lang ons verhaal nog gaat duren. 4 dagen per week 11 uur van elkaar gescheiden zijn bemoeilijkt de zaak toch een beetje heb ik de indruk. Ik heb beslist om op deze mijlpaal het kolven op het werk te stoppen en dus ook te stoppen met mamamelk mee te geven naar de creche. Sinds een week lust ze nu ook groeimelk, het heeft enkele maanden geduurd maar nu aanvaard ze het wel. En nu ben ik er dus geruster in om het kolven te laten vallen. Anderhalf lijkt me daarvoor een mooi moment. Ik zou heel graag nog een heel eind doorvoeden 's avonds en 's morgens, maar we zien wel hoe dat gaat, zoals in alles op dit vlak ligt de beslissen bij de Dochter.