• Dochterlief wil naar school

    Nog net geen anderhalf is ze, maar ze wil precies al naar school. Vanochtend brachten we broer. Normaal zit ze in de draagdoek en kan ze dus niet rondstappen in de klas, maar vandaag nam ik de buggy, speciaal zodat mevrouw eens kon stappen in de klas van grote broer.

    resultaat?  Mevrouw gaat zonder enige vorm van twijfel op een stoeltje zitten dicht bij de juf, kruipt op de tafel totdat ze aan de stiften kan en krijgt meteen een blad papier toegeschoven door een klasgenoot van Zoon. En terwijl mevrouwtje perfect op haar gemak haar eerste tekening in haar schoolcarrière maakt, klampt Zoon zich verlegen aan mij vast en weet hij zichzelf geen houding te geven. Typisch Zoon, als ik hem afzet 's morgens is hij altijd heel besluiteloos, maar volgens zijn juf duurt dat zelden langer dan 10 minuutjes.

    Daarnet moesten we dan naar de apotheek hier op de hoek van de straat en ik besluit eens te voet te gaan, het is maar 100meter. Resultaat, mevrouw is furieus wanneer we terug thuis zijn. Ze wil nog op stap en staat 5 minuten te brullen en te trekken aan de voordeur... Zo klaar voor de grote wereld...

  • Mijn liefste Dochter (16)

    Een kleine anekdote van de afgelopen maand. Samen met broer in het speelhuisje ravotten is één van je favoriete activiteiten. Dat gaat er niet altijd zo zachtzinnig aan toe. Broer wil dat je bepaalde dingen doet of niet doet en kan zijn wensen al eens aardig wat fysieke kracht bijzetten. Maar je laat je daarbij meestal niet onbetuigd en probeert gewoon even hard jouw zinnetje door te drijven. Maar ik dwaal af. Vorig weekend was je bovenop het speelhuisje gekropen maar in plaats van de glijbaan naar beneden te nemen, sprong je er gewoon af. Je zeilde met ware doodsverachting door de lucht om onder luid gelach op je buik te landen op de zitzak. Bewust, met opzet. Zelfs broer schrok zich een hoedje!

    Het moet dus niet verbazen dat we je al eens van de crèche thuiskrijgen met serieuze schrammen en builen waarvan niemand weet hoe je ze hebt opgelopen omdat je blijkbaar nooit huilt als je valt...

    Je hebt twee favoriete activiteiten de laatste weken; rondrijden op je wheely bug bijtje en alles doen wat broer doet. En je hebt twee modussen, de lieve, vrolijke altijd lachende Dochter zoals we die al zeventien maanden kennen en de peuterpuber die ontzettend woedend en dwars kan zijn als ze haar zinnetje niet krijgt en met dingen gooit of zich krijsend op de grond laat vallen. Alles of niets. 

    Ook de buitenwereld is tegenwoordig in twee categorieën onder te brengen; de mensen die je wekelijks ziet en bij wie je vraagt om op de arm te mogen zitten en al de rest, van wie je je wegstopt.

    Je zette afgelopen maand je eerste stapjes alleen aan zee, op het strand. Eerst zat je naar goede gewoonte in de draagdoek, observerend hoe broer schelpjes aan het zoeken was. Het was een zonnige dag en na een kwartier kijken besloot je dat je mee wilde doen. Dus hop de draagdoek uit, jasje en schoenen aan en daar ging je, volop mee schelpjes rapend en in het zakje van broer gaan brengen. Je genoot zichtbaar van elk moment.

    Ook in de winkel ben je niet meer bij te houden. Tegenwoordig doet papa de boodschappen en hos ik de hele Colruyt door die jij en broer al gierend van het lachen onveilig maken. Iedereen kijkt vertederd naar jouw kleine maar oh zo snelle pasjes.

    Echt praten is er nog niet bij, maar je zegt 'tutje' en iets dat op de naam van je broer lijkt. En vanmorgen dacht ik dat je 'daar' (da!) zei toen je me wees op al je knuffels en tutjes die op een hoopje naast je bedje lagen. Je kan blokken in een vormenstoof stoppen en helpt de vaatwas uit te laden.

    Alleen de nachten, die zijn de laatste week niet zo happy. De gebruikelijke nachtvoeding van een uur of 2 's nachts heeft plaats gemaakt voor 2 nachtvoedingen en enkele wakkere momenten daar tussenin. De 17 maanden sprong is een feit veronderstel ik. Soms eis je drinken, soms net niet, soms wil je je tutje, soms wordt je boos als ik je dat probeer te geven, soms wil je gewoon dicht bij mama slapen,... Het kan wat zoeken zijn en dat is midden in de nacht niet altijd zo fijn. Maar we kennen dit en weten dus ook dat het een fase is.

    Geen fase vrees ik echter is het feit dat je sinds enkele weken in plaats van vrij snel te slapen eerst nog een hele tijd ligt te spelen in je bedje. Broer heeft dat volgehouden tot hij naar school is beginnen gaan, ik zet me dus een beetje schrap op dat vlak...

    17 maanden, oftewel bijna anderhalf jaar! Mijn stoere peutermeid!

  • Roze voor jongens

    De stagiaire in Zoons klas vroeg om deze week de kindjes telkens te kleden of een accessoire mee te geven in de kleur van de dag; roze op maandag, geel op dinsdag, blauw op woensdag, rood op donderdag en groen op vrijdag. En dus trok Zoon heel gemotiveerd een fushia Kaatje t-shirt aan op maandag, dat meteen geweldig geprezen werd door zijn juf. En zijn juf is zijn god. Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat Zoon gisterenavond stellig verkondigde dat hij zijn roze T-shirt zo graag aandeed dat hij die vanaf nu altijd ging aanhouden. Ook als hij vuil zou worden.

    Waarop ik gewoon 'ok' heb gezegd want na schooltijd is het gezoonte moe en is het niet het moment om discussies aan te gaan. En omdat ik ervan uit ga dat na enkele dagen de voorliefde voor het roze t-shirt vanzelf wel weer zal afnemen. Maar hij heeft hem vandaag in elk geval al weer aangetrokken.

    En eigenlijk wil ik ook niet genderbevestigend opvoeden, zo van roze is voor meisjes en auto's zijn voor jongens. Ik moedig Zoon aan om fleurige kleren te dragen want dat is mooi en Dochter mag gerust met de talrijke auto's spelen die we gekregen hebben (want ik koop zelf ook geen genderbevestigend speelgoed).

    Maar tegelijk is een klein stemmetje in mijn achterhoofd bang, een stemmetje dat vreest voor pestgedrag, want kinderen zijn snoeihard en de oordelen van de maatschappij worden er al vroeg ingehamerd.

    Nog jongetjes die in het roze rondlopen?

  • Melk?

    Ik heb het al een aantal keren gezegd zeker, dat die kinderen van mij gezegend zijn met een stevig eigen willetje. Naar het schijnt bestaan er kindjes die meegaand zijn? Nooit wat van gemerkt bij ons thuis... Niet dat dat erg is. Totaal niet. Het zorgt alleen al eens voor (al dan niet grappige) situaties.

    Zo lust Dochterlief enkel en alleen mamamelk. Ze is nu net geen 17 maanden en dat is op zich prima voor mij, ik heb geen plannen om te stoppen met borstvoeding. Ze drinkt ook wel water en ze zou ook heelder dagen fruitsap willen drinken maar laatste dat sta ik dan weer niet toe. Maar welke vorm van melk ik haar ook voorschotel, ze moet er niet van weten. Ik probeerde al groeimelk, soya groeimelk en amandelmelk. De soja groeimelk was het grootste succes, daar dronk ze een halve beker van. De beker met amandelmelk nam ze gisteren in haar handjes en zette ze gedecideerd zelf in de koelkast. Duidelijke statement toch. Waarna ze een beker water vroeg (allez, 'vroeg', praten doet mevrouw niet maar ze kan haar zin wel duidelijk maken).

    Na 13 maanden kolven op het werk is de fun daar stilletjes van af aan het gaan, dus het zou handig zijn moest ze iets van plantaardige of koemelk drinken op momenten dat ik er niet ben. Maar ik ga het ook niet door haar strotje rammen. Ik geloof er wel in dat kinderen prima zelf kunnen aangeven wat ze nodig hebben. Het extra 'werk' nemen we er dan maar voor lief bij.

  • En dan besef je dan je laatste baby een heuse peuter is geworden

    20u15. Ik leg de Dochter in bed volgens het vaste ritueel. Pijama aan, nog wat spelen, broer naar boven en dan ook zij slaapzakje in, mamamelk drinken op het grote bed en ze dan doorschuiven naar haar eigen bedje. De laatste maanden slaapt ze dan vrij makkelijk. 

    Gisterenavond hield ze echter groot kabaal. Waarvan ik behoorlijk wat stress kreeg. En besloot dat mijn baby mij nodig heeft. Ik kom de slaapkamer binnen, waar de Dochter rechtop in haar bed staat te roepen. Wanneer ze mij ziet, werpt ze zich vliegensvlug op haar buik en draait haar hoofd weg van de deur. Weg van mij. 'Ik slaap mama' lijkt ze te zeggen (want spreken doet ze nog niet).

    Ik moet er even van bekomen.

    Even schetsen misschien, maar bij de Dochter hebben we nooit aan 'slaaptraining' gedaan. Ik geloof in Attachment Parenting en dat kinderen een ouder nodig hebben om in slaap te vallen. Dus bleef ik bij haar tot ze sliep. Rond haar eerste verjaardag gaf ze dan aan dat ze zelf in slaap kon raken. Heel vaak loopt dat prima, maar er zijn nachten dat ze onrustig is en ik dus veel naar boven storm omdat ze huilt. Tot voor kort had ze mij dan nodig. Ik haalde haar uit bed, nam haar bij mij in bed, liet ze nog eens drinken en zo werd ze langzaam aan rustig en viel ze zonder huilen in slaap. 

    Maar gisteren reageerde ze precies eerder betrapt en keerde ze zich weg van mij. Had ze mij niet nodig. Maakte ze mij voor de zoveelste keer duidelijk dat ze een echte peuter is en geen kleine baby meer. En daar moest ik echt van bekomen...