• Ziek

    Kleine twee maanden hebben we het zonder aerosol gedaan en Dochter zit aan de puffer. Zoon begon eerst te hoesten, zwaar te hoesten. Dat lijkt ondertussen gepasseerd, maar een dag nadat ook onze kleine meid begon te hoesten swingde de koorts de pan uit en hadden we een miezerig hoopje mens op schoot. En dus trok de wederhelft er maar mee naar de kinderarts. En wist die al voor ze goed en wel binnen was hoe laat het was, zo hard piept haar ademhaling. Met dank aan de RSV. Het wordt nog een lange winter vrees ik.

    Zoon is ook getroffen. Hij heeft nergens last van maar heeft de waterpokken, een dertigtal vlekjes. En dus zegden we het geplande verjaardagsfeestje af. Sneu... En hebben we over 2 weken waarschijnlijk ook een dochter met waterpokken.

  • Verdwijningen

    Een avond pure chaos, zoals ze hier eigenlijk altijd zijn. Zoon ligt net in bed. Dochter haar koorts moet gemeten, ze moet dringend aan de puffer, daarna aan de borst en in bed. Het loopt al tegen 20u45. Maar de thermometer en haar tutje zijn zoek.

    Uit pure wanhoop laat ik haar in haar blote poep lopen terwijl ik het warm krijgend van pure wanhoop zoek en graaf tussen de duplo, de kraan, de blokken, de boekjes, de pampers, de slofjes, de auto's en de knuffels. Met de wanhoop stijgt ook mijn stemvolume en verdwijnt gelijkmatig het laatste restje cool.

    De wederhelft komt helpen zoeken en besluit eens bij Zoon te gaan kijken. Hij komt de slaapkamer van Zoon in en die ligt breed grijnzend met de thermometer in bed. 'Ik heb de thermometer papa, had die in slaapzak gestoken'. 

  • Dochters reactie op groeimelk

    Dochter brengt Zoon elke avond zijn fles groeimelk. Ze is zo fier als ze die uit de microgolf mag halen en hem brengen in de zetel. Want onze meneer van 3 drinkt dus nog graag uit een flesje 's avonds voor het slapengaan. Er is een tijd geweest dat ze zelf ook honger kreeg als ze een flesje zag, maar de laatste maanden is dat eigenlijk niet meer het geval. Fles is voor broer, punt uit. Maandag besloot ze echter dat ze wou drinken. Ik zei eerst van neen, maar ze bleef volhouden en uiteindelijk gaf ik toe, wat kan het ook kwaad, een slokje groeimelk, ze is tenslotte 14,5 maanden oud. Ze dronk. Kuchte. En braakte. Ik denk niet dat ze nog snel groeimelk zal willen... Lang leve mummymilk!

  • Klankennest

    Zondagochtend dompelden de Dochter en ik ons nog eens onder in muziek bij Klankennest. Het was onze tweede sessie, we wisten dus al een beetje hoe het allemaal in zijn werk ging. Een vijftal mama's, papa's en kindjes tussen de 0 en de 18 maanden zaten op het podium rond de begeleidster. Een gans uur was muziek de enige taal. De begeleidster zong en bespeelde allerlei instrumentjes die perfect ook passen in de allerkleinste kinderhandjes. Ze zoekt ook actief de interactie op en de kindjes worden betrokken en geprikkeld om mee muziek te maken. Het is allemaal erg op niveau van de kleintjes, met steeds weerkerende melodieën en patronen.

    Dochterlief was in de groep de tweede oudste, maar met verre voorsprong de meest actieve. Ze had nochtans haar dagje niet, thuis was er weinig mee aan te vangen en ze zwierde van pure kwaadheid al eens met haar speelgoed. Maar tijdens de sessie ebde het peuterverzet langzaam weg en op het eind had ik een vermoeide maar volledig ontspannen en blije peuter.

    Na een tijdje acclimatiseren stapte ze vrolijk naar de begeleidster om daar de instrumentjes te gaan halen, ze bracht er zelfs eentje naar een iets ouder meisje dat het dan weer niet durfde aan te nemen, ze denderde de hele sessie vrolijk rond, de hele groep amuserend.

    Op het einde vroeg de herbergier van Herberg Macharius hoe oud ze was en merkte op dat het nogal een actieve is en dat dat beloofde voor later. Waarom ik antwoordde dat ze maar half zo actief is als broereman van 3...

    klankennest.jpg

  • Mijn liefste Dochter (13)

    Veertien maanden reeds drentel je vrolijk door ons leven. De eerlijkheid noopt me te vermelden dat dit drentelen nog maar een tweetal maanden is. Maar het lijkt al zoveel langer. Je bent een vrolijke, actieve peutermeid en ik kan me precies al niet goed meer herinneren hoe het was een kleine baby in huis te hebben. Zo snel gaat dat.

    Tegenwoordig wil je vooral alles doen wat broer doet. En die kan daar niet altijd mee lachen. Maken papa en broer een puzzel, dan kom je puzzelstukjes stelen, zelfs al heb je een eigen puzzel ter beschikking. Is broer aan het knutselen met plasticine, dan kom je die opeten. Wordt er een spelletje gespeeld dan verzamel je alle kaartjes van het spel zodat niets nog klopt. Allemaal met de grootst mogelijke glimlach. Samen muziek maken op xylofoontjes is de laatste dagen dé hit. Zo koddig om je daarbij als een grote meid op een stoeltje te zien zitten, samen aan tafel met broer, zo'n laag kindermodel waarbij ik bang ben dat je eraf gaat vallen en jij mijn angst nog uitdaagt door op dat stoeltje te gaan rechtstaan. 

    Ook in de crèche wil je doen wat de rest doet, ook al ben je een kop kleiner en flink wat maandjes jonger, je knutselt en puzzelt vrolijk mee.

    Ook eten wil je meedoen met de rest. Je eet het best als je hetzelfde mag eten als wij en als je het dan nog zelf mag doen. Zelfgemaakte groentenpap alleen aan tafel wordt begroet op hoofdgeschud 'Neen mama dat is niet wat ik nu wil'. Als het dan toch moet, liever een préfabpotje dan de huisgemaakte kost... Maar eigenlijk wil je gewoon spaghetti of rijst zoals wij, dus. Of pannenkoek. Of fruit.

    Je bent nog altijd geobsedeerd door trappen. En frustreren we jouw wensen dan verander je van een vrolijke meid in een furie die zich op de grond laat vallen, alles wegkijlt wat we ter troost aanbieden en brult als een leeuw. Je kan je heel, heel, HEEL erg boos maken. Een donkere onweerswolk voor het zonnetje dat je anders altijd bent. Ook dat is onze favoriete dochter.

    Veertien maanden alweer. Zo groot en toch zo klein. Zo lief en zo mooi. Zo guitig. Zo jezelf.

    Dikke kus,

    Je mama

  • Zelf aankleden - droge nachten?

    Op een avond deze week trok Zoon naar boven, helemaal naar zijn kamer op de derde verdieping. 'Wat ga je doen Zoon?' 'Ik ga mijn superman aandoen'. Zijn superman is een H&M pijama. Eigenlijk lag er een Woody pijama klaar maar meneer draagt liever die van Superman of Angry Birds... 

    Enfin, meneer trekt naar boven en blijft minutenlang weg. Net als ik me begin af te vragen wat hij allemaal aan het uitvreten is, hoor ik gestommel op de trap. En verschijnt hij daar blinkend en apetrots in zijn pijama. Bloesje perfect goed aan (dat is nog het enige waar hij wat moeite mee heeft), alles picobello, hij heeft zelfs zijn kleren bij. 

    Ons ventje is behoorlijk onafhankelijk...

    En vanmorgen en ook reeds gisterenochtend was zijn nachtpamper, anders meestal bijna ontploffend van pipi, kurkdroog. Benieuwd hoe die evolutie verder zal gaan.

    Slapen gebeurt overigens wel nog steeds in een spijlenbedje. Zijn groot bed staat al een klein jaar klaar, volledig opgedekt, maar hij wil er niet in slapen... In ons groot bed wel, trouwens, alleen niet in het zijne.

     

  • Madame 100.000 Volt

    Dat onze Zoon een temperamentje heeft, is geen nieuws. Dat heeft hij trouwens niet van vreemden. Ik kan ook al eens serieus uit mijn sloffen schieten. Heel confronterend trouwens om bij je kind gedrag te zien waar je niet blij van wordt maar waarbij je in een spiegel lijkt te kijken...

    Nu onze Dochter 13,5 maand is, komt ook daar hoe langer hoe duidelijker een stevig eigen willetje naar voor. Of hoe bij ons de zogehete 'terrible two' begint kort na de eerste verjaardag...

    Voorlopig is het allemaal nog aandoenlijk, dat wel. Zo heeft mevrouw een obsessie met de trap. Ze wil persé zelf de trap op (lukt prima maar is uiteraard gevaarlijk) en af (lukt langs geen kanten. Zeker niet omdat ze de trap niet af wil kruipen, wat ze kan, maar stappen, waar haar benen hopeloos te kort voor zijn). Ziet ze ergens een open traphek, dan sprint (neem dit gerust letterlijk) ze erop af. En sprint ik haar voorbij om doorgaans vlak voor haar gezicht het traphek toe te smijten. Waarna zij zich woedend op de grond laat vallen en begint te krijsen. Niet huilen van verdriet, maar krijsen omdat haar wil werd gedwarsboomd en ze furieus is...

    Niets kan dan helpen, trouwens. Bied je dan een troostend tutje aan, dan smijt ze dit naar de andere kant van de kamer. Wil je haar oppakken om te troosten, dan spartelt ze als een vis op het droge tot je haar weer neerzet. En ze prompt weer op haar rug of buik ligt te brullen. Paars van woede. 

    Al vind ik het ook wel positief hoor, een kind met een duidelijke eigen mening. En duidelijk. En grappig. 

    Bijvoorbeeld 's nachts. Ze wordt wakker. Ze is haar tutje kwijt en ik geef het. Legt ze zich dan neer, dan slaapt ze verder. Maar gaat ze met haar tutje in toch rechtop in haar bedje zitten, dan wil ze drinken bij mama. En verhuist ze dus naar het grote bed naast mij. Denk ik dat ze genoeg heeft en geef ik opnieuw een tutje, met als bedoeling ze kort daarna weer in haar eigen bed te leggen. Tot hiertoe ging dat vlot (ze heeft natuurlijk nog maar 2 maanden een tut) maar sinds kort spuwt/zwiert ze die tut resoluut weg als het niet is wat ze in gedachten had. Mijn kleine furie...