• Haantje de voorste

    Een rustig meisje. Toen ik zwanger was van onze Dochter net toen Zoon zwaar aan het peuterpuberen was, wenste ik mij vooral een heel rustig meisje. Want twee zoals Zoon, dat leek me gewoon niet haalbaar. Tja.

    Bij de geboorte kondigde onze Dochter zich aan als een... rustig meisje. De eerste twee weken deed ze weinig meer dan slapen en eten. Wenen beperkte zich tot een kwartiertje tot een half uur op een dag. Verder leek ze altijd gelukkig en was alles prima voor haar. 

    In de weken en maanden nadien bleek echter dat ons meisje qua karakter toch weinig moet onderdoen voor grote broer. En gisteren noemde een verzorgster van de crèche haar een haantje de voorste...

    Ze zit als 13-maander dus tussen de peuters, voornamelijk kindjes van 18 maanden tot 2,5 jaar. Wat maakt dat ze dus simpelweg te jong is voor het merendeel van de activiteiten die ze daar doen. Maar ze zorgen altijd wel voor aangepast vermaak voor mevrouw. Zit de rest te knippen of te tekenen, dat krijgt zij een babypuzzel maar zit ze mee met de rest aan het tafeltje, bijvoorbeeld. 

    Ze stapt zelf ook altijd direct vastbesloten naar de groep. Dag en nacht verschil met Zoon, die toen hij overging van de babies naar de peuters zich het eerste jaar altijd afzijdig hield van de groep en resoluut ergens anders ging spelen, in zijn eigen hoekje, op zijn gemak.

    Toen we mevrouwtje gisteren gingen ophalen, kreeg ik spontaan een heel verslag dus van een verzorgster. Dat ze haar mamamelk zo flink had gedronken en dat ze de laatste tijd ook haar vaste voeding zo goed at (Dochter is een echt borstvoedingskindje en at tot voor kort redelijk kleine porties vaste voeding, wat trouwens prima is voor haar leeftijd) (niettemin is het fijn om horen dat ze stilaan ook de smaak te pakken heeft van vaste voeding). En dat ze dus een haantje de voorste is. Ze wou een kringdansje doen met de groep en vond onze Dochter daar te klein voor. Dus alle kindjes geven elkaar een hand in een kring. Maar mevrouw stapt resoluut op de groep af en steek haar handjes uit naar de andere kindjes, duidelijk makend dat zij ook ging meedoen.

    Ze zegt nog geen woord, maar ze kan prima duidelijk maken wat ze wil. En ze wil overal bij zijn...

  • Klein en onafhankelijk

    Enkele grappige situaties die zich de laatste dagen voordeden ten huize Zoon.

    Vorig weekend (ofzo) vermeldde de wederhelft terloops dat zijn baas met vakantie is. Maandagavond zijn Zoon en wederhelft samen thuis en plots vraagt Zoon heel serieus en totaal out of the blue "Is baas nog op vakantie, papa?".

    De juf mailt elke week eens met een update over de activiteiten in de klas en in een van die mails liet ze weten dat ouders die eraan denken om aan hun zoon of dochter te vragen om hun tutje mee te geven aan de Sint, de juf hierover kunnen tippen, zodat de Sint op zijn beurt dit dan kan vermelden als hij naar de klas komt. Ik had zelf al verschillende keren vertelt dat sommige kindjes die te groot geworden zijn voor hun tut, die meegeven aan de Sint. Toen ik dit nog eens toetste bij Zoon, zei hij direct 'Ik ga tutje niet meegeven mama, ik ben nog te klein'. 
    Hij wist ook te vertellen dat als je je tutje afgeeft, je dat in een ballon moet steken. Geen idee vanwaar dat nu weer komt maar ik moet zeggen dat wanneer hij met zo'n verhaal afkomt, dat meestal ook wel klopt.

    Vanmorgen wordt ik wakker omdat Luca, onze windhond, aan het janken is omdat ze haar brokken wil krijgen. Ik hoor in de kamer boven waar Zoon slaapt gestommel, het teken dat hij uit zijn babybed aan het springen is. Normaal komt hij dan naar onze kamer. Dit keer echter passeert hij de kamer en gaat naar beneden, naar de keuken. Ik hoor een stoel verschuiven en hoor wat later brokjes in de eetpot landen. Zoon had niets gevraagd en gewoon besloten dat hij de honden eten ging geven. 'Luca neuten, Luca eten geven' was zijn commentaar toen ik er even later naar vroeg.  
    Voor de zekerheid was ik gaan kijken, want honden eten geven klinkt simpeler dan het is. Er staan nl twee verschillende maatbekers klaar (een kleinere voor Luca, een grotere voor Figo) op een legplank in de keuken, de ton hondenvoer staat in de berging, de juiste beker voor de juiste hond,... Maar alles was perfect onder controle!

  • Aanloop naar derde verjaardag

    Zoon is al heel erg bezig met zijn verjaardag. En met de Sint. Van beide vraagt hij elke dag of het nu vandaag de dag is...

    Gisteren kreeg hij van de juf een boek mee om zijn feestje in de klas voor te bereiden. Op elke pagina een pictogram dat op een verjaardagsactiviteit duidt (dansen, zingen, ballonnen, nagellak, een ketting, een kroon, een traktatie meebrengen,...) en dan een groene of een rode smiley om aan te duiden of het kind dit wil, of niet. Zoon heeft bij alles een groene smiley geplakt. Het kan niet op blijkbaar. Bij de nagellak en de kusjes werd getwijfeld en eerst het rode ventje gekleefd, maar uiteindelijk wou hij die dingen toch ook. Dat wordt wat...

    Vanmorgen ging hij trots zijn boek afgeven aan zijn juf. Die hem meteen uitnodigde om mee te komen knutselen. De kindjes waren allemaal tanden aan het knippen van wit papier. Want Zoon wil een haaienkroon op zijn verjaardag. Dat had de juf nog nooit moeten maken. Wel een poezen-, lieveheersbeestjes- of spidermankroon. Maar een haai. Een nieuwe uitdaging voor de juf... Meneer had trouwens geen zin om mee te knutselen aan zijn kroon, hij ging liever wat spelen.

    Vrijdag kwam Zoon nochtans naar huis met het idee van een tijgerkroon, wat dan veranderde in een leeuwenkroon, tot de wederhelft het voorstel deed van de haai.

    Morgen gaat Zoon samen met oma cake bakken die we donderdag dan meebrengen naar school. En zondag dan het grote feest thuis. Waarna Sinterklaas alweer met rasse schreden nadert, nog iets waar hij héél erg mee bezig is...

  • Mijn liefste Dochter (12)

    Dertien maanden schijnt jouw zonnetje door ons huis, dus dacht ik, "tijd voor een lijstje"!

    Dit ben jij op dertien maanden:

    • 9 kilo en 71.5 cm. Je kwam de afgelopen maanden niets bij maar groeide wel meer dan 5 cm. Wat een drastische verandering geeft in je uiterlijk. Weg babyvet, weg mollige wangetjes, hallo smalle peuter!
    • Aantal tanden: 4. Oftewel 8 minder dan je broer op dezelfde leeftijd. Waar absoluut niks mis mee is, uiteraard. Maar het is voor ons gewoon grappig om die kleine gelijkenissen en verschillen in de verf te zetten.
    • Je favoriete activiteiten lopen vrij gelijk met die van je broer; ergens opklimmen, bijvoorbeeld. Je bent ronduit woedend als we het traphekje sluiten en je dus niet bij de trap kan. Vergeten we het, dan vinden we jou al gauw een verdieping hoger...
    • Dingen ergens in- en uitladen; de kast met plastic potjes in de keuken, de dozen vol speelgoed, mijn handtas,...
    • Papier kapot scheuren.
    • De afstandsbediening, iPad,gsm,... te pakken krijgen en op alle knopjes duwen. Met als gevolg dat de blue-rayspeler nu kapot is en broer geen Piet Piraat of Kulderzipken DVD's meer kan kijken.
    • zelf op de wheelybug klauteren EN ermee zachtjes rijden
      • ZELF eten. Wat nog niet echt goed lukt. Maar zeer beslist NEEN SCHUDDEN als we je willen voeren. En dus soms weinig eten... Bovendien wil je vooral eten wat wij eten en wanneer wij eten en niet zomaar een papje wanneer wij denken dat het tijd is voor jou om te eten. En heb je een voorkeur voor lekkere maar minder gezonde dingen zoals pannenkoek en yoghurt. Nu al...
      • Je hebt nog steeds een hekel aan aangekleed worden of op het verzorgingskussen moeten liggen.
      • Wanneer je een minder dagje hebt, maar eigenlijk best wel elke dag wanneer ik in de buurt ben, word je kwaad wanneer ik je op de grond zet als je daar geen zin in hebt en heb ik dus geleerd om bijna alles te doen met jou op de arm.
      • In de crèche drink je je melk nu uit een beker en eet je geen prak meer maar de peutermaaltijd.
    • Je doet nog maar 1 slaapje per dag in bed. Soms doe je nog een minidutje tussendoor in de draagdoek of de auto.
      • Je bent erg goed in het voorzichtig vastpakken en manipuleren van dingen met duim en wijsvinger, je bestudeert graag hoe iets werkt.

    Ik had het nog totaal niet verwacht. Maar daar was het plots. De vraag van de crèche of je na de herfstvakantie al mocht overgaan naar de peutergroep. Want zij vonden dat je er klaar voor was. In de praktijk spendeerde je toch al de meeste tijd bij de peuters en werd je behoorlijk kwaad als je terug naar de babies moest. Ik had die vraag dus niet zien aankomen. Misschien omdat je pas enkele weken stapt? Alhoewel het nu lijkt alsof je nooit anders gedaan hebt. Het was dus even slikken, maar je papa en ik moesten toegeven dat je er inderdaad wel klaar voor leek te zijn. Ook al ben je nog zo'n klein meisje in vergelijking met die stoere peuterjongens van 2...
    De overgang verliep supervlot. Toch voor jou. Ik moest even wennen. Peuters spelen dus ook in de winter buiten. Terwijl ik je de eerste dagen al eens durfde brengen zonder jas en schoenen, totaal niet stilstaand bij het feit dat mijn kleine baby overdag buiten zou komen...

    Je stapt nog maar een maand, maar daar is niks van te merken. Je stapt zeker en stevig en begint de laatste tijd zelfs wat te dribbelen/lopen als het snel moet gaan. Tot voor kort liet je je dan vallen om te kruipen. Maar dat is dus ook al voltooid verleden tijd. 

    Echte woordjes zijn er nog niet, zelfs geen mama of papa. Maar je vertelt honderduit. Toch kijk ik stiekem echt uit naar dat eerste woordje...

    We gaan nog steeds graag samen op stap. Je ging mee met de klas van broer naar het bos en stal daar nu al het hart van zijn juf. Je ging mee naar de speeltuin in de Blaarmeersen en ging daar vakkundig aan het spelen alhoewel al die tuigen voor grotere kindjes gemaakt zijn en dat niet altijd zo evident was. Maar blaadjes uit het zand prutsen en proberen opeten is ook spelen, toch. Je ging met me mee naar de mamameet en was daar het meest zelfverzekerde kindje van alle stappers, die soms een jaar of meer ouder waren. Waar die binnen de twee meter van hun mama bleven en vaak rustig op schoot zaten, ging jij van bij het begin charmant lachend en rustig maar zeer vastbesloten en zeker van je stuk op ontdekking.

    Je bent en blijft een goedlachse, lieve meid. Maar meer en meer verschijnt er ook een ondeugend kantje. Je ontdekt volop je eigen ik en leert je staande houden met een wilde grote broer en 2 grote honden in huis. En dat gaat gewoon prima.

    Geen baby meer, dat is wel duidelijk. Maar nog altijd mijn zonnetje.

    Dikke kus,

    Je mama

  • Een peuter aan de borst - overwonnen hindernissen

    Toen ons meisjes vorige maand haar eerste verjaardag vierde, vierden we ook samen 1 jaar borstvoeding. Een fantastisch moment. 't Is ook de eerste keer dat ik een peuter aan de borst heb, aangezien Zoon gestopt is op 10 maanden. 

    Elke fase is anders en heeft zo zijn charmes, dat is zo met alles wat kinderen betreft en dus ook met borstvoeding. Omdat er in onze westerse maatschappij zo goed als geen borstvoedingscultuur meer bestaat die van moeder op kind wordt overgedragen, was het soms zoeken. Ik kreeg zelf flesvoeding en heb in mijn jonge jaren nooit een kind aan de borst gezien. En ook nu nog wordt borstvoeding vaak met schroom benaderd. Maar dat is een ander verhaal.

    Wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat borstvoeding hier bij ons vaak een steile leercurve kent met de nodige problemen. Op onze tot hiertoe 1 jaar en 10 maanden overwonnen we 2 borstontstekingen, 1 abces, tal van verstopte melkkanaaltjes, 2 keer spruw en 1 melkblaar.

    Gelukkig zijn de mooie momenten van puur genieten een miljoen keer talrijker dan die problemen, maar ik haal ze aan omdat je elk probleem kan overwinnen met de juiste begeleiding. Maar vertrouw dan op borstvoedingsspecialisten. Niet op de huisarts. Die gaven helaas bijna elke keer verkeerd advies. Woensdag nog toen de lieve arts bij Kind en Gezin aanbood om even naar mijn superpijnlijke tepel keek en niet zag dat het een melkblaar was, dat heb ik zelf uitgevist en behandeld. Zelfs vroedvrouwen geven nog te vaak fout advies, zoals de tijd tussen voedingen rekken, nachtvoedingen laten vallen, noem maar op. Ik zocht en vond deskundig advies bij La Leche League, die overigens een fantastische groep hebben op Facebook waar je dag en nacht je vragen in de groep kan gooien. Ook mijn vroedvrouw van Solidariteit voor het Gezin stond me met raad en daad bij. En de laatste tijd vind ik ook veel info en steun bij Mamaditi.

    Er is nog zoveel onwetendheid, er zijn nog zoveel hardnekkige fabels. Zoals dat werken en borstvoeding niet samengaan. Doen we hier nochtans al 9 maanden. Dat kinderen moeten doorslapen, dat je ze niet mag voeden om ze te troosten, dat ze maar een zeer beperkt aantal zeer grote voedingen meer mogen krijgen op een bepaalde leeftijd, dat ze cariës krijgen van nachtvoedingen, dat er vanaf een bepaalde leeftijd geen voedzame stoffen meer in moedermelk zouden zitten, dat borstvoeding te vermoeiend is, dat je bepaalde dingen niet meer zou mogen eten,... Zoveel gedoe over iets dat zo normaal en evident zou moeten zijn. Eigenlijk zou ik dit hier nooit moeten schrijven hebben omdat gewoon iedereen zijn kind zelf voedt tot het aan de natuurlijke speenleeftijd is gekomen en zelf beslist van te stoppen (en die leeftijd ligt dus niet op 3 maanden wanneer de meesten hier stoppen maar tussen de 2 en de 7 jaar).

  • Overstap naar de peutergroep

    Weer een overgangsmoment: Dochter is vandaag gestart in de peutergroep! Zoon was 1 jaar en 11 dagen,  zij 1 jaar en 22 dagen. Ook al was ze 2 maanden later beginnen stappen, ze gaan dus op ongeveer hetzelfde moment over. Ik denk dat de gemiddelde overstapleeftijd eerder rond de 15 à 16 maanden zit. Maar dat is aan mijn kinderen dus niet besteed, Dochterlief zeurt de laatste weken zo hard aan de deur naar de peutergroep dat ze er in de praktijk nu al regelmatig bij zat. 

    Omdat ik borstvoeding zoals jullie weten essentieel vind, krijgt ze wel nog steeds haar 3 flesjes mee naar de crèche. Ook al gaat ze nu voor de rest met de peuters mee-eten. Die extra melk mogen ze zeker nog enkele maanden blijven geven, tenzij ze zelf beslist overdag geen melk meer te drinken. Het is in Vlaanderen weinig gezien maar met ons 1 jaar borstvoeding zitten we nog altijd 'maar ' aan de helft van de WHO-norm.

    Wow, geen babies meer. Wellicht nooit meer. Maar een peuter en een kleuter. Pfieuw...