• Cultuur voor kleintjes

    We vierden Dochterlief haar verjaardag met een familiefeestje de dag voor de grote dag. Op de grote dag zelf trok ik met haar naar Klankennest en plantten we haar boom in het Geboortebos.

    Cultuur, ik vind dat belangrijk, ook voor de hele kleintjes. Bij Klankennest werd er samen met haar en 4 andere kindjes tussen de 7 weken en de 2 jaar muziek gemaakt. Geweldig hoe dat altijd werkt, zoiets. Zet ik ze zelf voor een xylofoontje, dan is ze dat na 5 minuten beu, maar ga met zo'n kind naar theater of muziek dan zijn ze helemaal begeesterd, hoe klein ze ook zijn. Niet dat ze van mij geen Bumba mogen zien, maar af en toe mag het, neen moet het iets meer zijn. Iets dat hen prikkelt en helpt te ontplooien. Iets echt en niet van een klein of groot scherm. Iets dat gemaakt is ook zonder de bedoeling van koeken te verkopen of winst te maken. Iets dat hen uitdaagt en fascineert.

    Zoon trok met zijn klas naar De Koning zonder schoenen en was er helemaal weg van. Ik megacontent want stel je voor dat je een kind hebt dat niet geïnteresseerd is in cultuur, ik zou het persoonlijk niet fijn vinden. Maar hij heeft zich blijkbaar super geamuseerd en nu werken ze er in de klas verder rond. Nog eens een pluim voor zijn begeleidster M. 

    Ik ging dan ook met veel plezier Dochterlief inschrijven in dezelfde school. Ze mag pas over anderhalf jaar starten en wie weet houden we haar net als Zoon thuis tot 1 september 2015 maar ze is in elk geval al ingeschreven.

  • Mijn liefste Dochter (11)

    Liefde op het eerste gezicht, dat is wanneer de vroedvrouw na een bevalling die zo snel ging dat er zelfs geen dokter aan te pas is gekomen een bundeltje baby op je buik legt. Dat bundeltje, lieve Dochter, dat was jij. Je bent ondertussen geen kleine baby meer maar een stoere meid van 1 jaar en 1 dag oud maar die liefde, die alleen nog maar toegenomen.

    Jij zal je er wellicht niets van herinneren allemaal, van alles wat we het afgelopen jaar al samen hebben beleefd. Van die eerste kaars op die eerste taart waar je dan nog niets eens van mocht eten (maar wel een pannenkoek). Maar voor mij was die eerste verjaardag toch wel een emotioneel moment. Het einde van de baby-tijd.

    Het is een bijna onmogelijke opdracht om hier even op te sommen wat je het afgelopen jaar allemaal hebt geleerd en ontdekt en hoe hard je verandert bent. Drie keer zo zwaar geworden, 4 tandjes erbij, leren zitten, kruipen en sinds enkele dagen ook stappen. Van glimlachen naar schaterlachen. De eerste hapjes groenten en fruit maar bovenal toch nog vooral melk bij mama. De eerste keer naar de crèche, de eerste vakantie, de eerste keer in het zwembad, de eerste keer aan zee. En ga zo maar door.

    Tijdens dat eerste jaar leerden we elkaar goed kennen. Van bij het begin ben je een vrolijke meid die van zodra ze kon lachen (want dat doen babies niet van bij de geboorte, huilen daarentegen...) de hele dag door lacht. Geen wonder ook dat ze jou in de crèche zo graag zien. Of eender waar je gaat. Vrolijk, goed in je vel en vol guitigheid.

    Een vrolijke meid die het echter niet ontbreekt aan karakter. Je hebt graag dat de dingen gaan zoals jij ze in gedachten had. Zo niet kan je je behoorlijk kwaad maken. En huilen. Of hard IEIEIEIE doen tot onze oren er zeer van doen. Als we je niet vastriemen in de eetstoel zit jij sneller op tafel dan ik me kan omdraaien. Laten we thuis of in de crèche ergens een deur openstaan dan sprint je al kruipend weg, op avontuur. Je klimt overal op en dan nog liefst op onze lange trap.

    Als ik in je buurt ben, heb je beslist dat ik je niet ergens mag parkeren op de vloer of in het park maar dat je altijd en overal dichtbij me wil zijn. Dus heb ik geleerd alles, maar dan ook alles te doen met een baby op de arm of in de draagdoek. Al beslis je soms ook dat dit veel te saai is en dat je wil gaan spelen met papa of broer.

    Broer is je grote lichtende voorbeeld. Van dag 1 kijk je je ogen uit als hij in de buurt is. Hij is je grootste bron van vermaak maar soms ook van frustratie. De helft van de tijd onafscheidelijke beste vrienden, de andere helft botst het al eens. Papa en ik noemen jullie soms twee appels van dezelfde tak, zo gelijk en toch ook verschillend.

    Dat eerste jaar hebben we al goed doorgesparteld samen. De krampjes en huiluurtjes, de slapeloze nachten, de ziekenhuisopname. Maar ook de vele uren onafscheidelijk samen. Knus dicht bij elkaar slapen, op stap, avonturen beleven of gewoon relaxen in de zetel. Het zijn die uren die me zo kostbaar zijn.

    Ondertussen zijn de eerste dozen babykleding al opgeborgen, hoor je al bij de grotere kindjes uit je groep in de crèche en deze week ga ik je al inschrijven op school. Je zet je eerste stapjes, letterlijk, maar ook figuurlijk, van baby naar peuter, kleine maar zekere stappen richting onafhankelijkheid. Als ons vrolijk zonnetje in huis.

    Bedankt voor die eerste jaar samen, mijn allerliefste kleine Muis. Het is magisch om een dochter als jou te mogen hebben.

    Dikke kus,

    Je mama

     

  • Lieve Zoon (23)

    Het is bijna een jaar geleden dat ik je nog eens een brief schreef. Maar nu je een maand naar school gaat is er toch weer veel te vertellen, eigenlijk.

    De grootste verandering is die van creche naar school. Ook al voelden we aan dat je er klaar voor was, toch was het een grote stap. Die allereerste dag stonden jij, papa en ik allemaal een beetje onder de indruk op de speelplaats te kijken naar de juffen die een dansje deden en Hilde die iedereen welkom heette. Zoveel nieuwe gezichten. Die eerste dag koste het ons enkele traantjes maar eigenlijk deed je vanaf de eerste dag alles goed. Geen pipi-ongelukjes, flink je boterhammetjes eten elke middag, op de speelplaats soms nog een beetje onder de indruk maar je hield je wel staande. En op amper enkele weken tijd veranderde je van een verlegen stil ventje dat alles nog moest leren kennen naar een kleine man uit de eerste kleuterklas die niet alleen blaakt van het zelfvertrouwen en die begeleidster Martine verafgoodt (net zoals turnjuf Maya) maar ook elke dag staat te trappelen om nieuwe dingen te ontdekken en ons elke dag met verstomming doet staan door de dingen die je al hebt geleerd.

    En zo viel het hele huishouden hier op enkele weken tijd ongemerkt in een heel nieuwe plooi. En lijkt het nu alsof het nooit anders is geweest. Het lijkt ondenkbaar dat je twee maanden geleden nog tussen de ukjes in de creche rondhoste.

    De lijst met dingen die je op je bijna 3 jaar al kan is best wel lang, vind ik zelf. Je staat zelf op en komt naar onze kamer zeggen dat je wakker bent. Je kleedt jezelf alleen aan (enkel bij het aantrekken van de t-shirt is er hulp vereist). Je kijkt rustig tv terwijl ik in de badkamer of met Zusje bezig ben. Je stapt flink van en naar school en van en naar de opvang. Je zet zelf Shaun the Sheep aan op de iPad. Je zingt en springt en maakt koprollen. Je helpt papa koken. Je hebt eetlust als een wolf. Je fietst naar de speeltuin terwijl ik achter je aan hol. Je kent elke dag meer woorden en begrippen en kan het prima uitleggen. Je weet al perfect hoe de week in elkaar zit (2 dagen school en opvang, 1 dag oma en dan 2 dagen school maar zonder naschoolse opvang). Je vertelt over de dingen die je die dag hebt gedaan op school. Je bent helemaal in je nopjes als klaspop Jules komt logeren. Je speelt met zusje al ben je kwaad als ze aan jouw Duplo komt. Jullie zijn twee handen op 1 buik die elkaar niet kunnen missen maar evengoed het mekaar ook graag 'es moeilijk maken.Je bent geobsedeerd door kranen (het bouwwerf soort, niet die waar water uitkomt). Je gaat dolgraag spelen en in de tuin werken bij oma en opa. 

    De school doet je goed. Je weigert er te slapen, dat hadden we ook zo verwacht en dat maakt dat je 's avonds al om 20u in plaats van om 22u moe bent. Gaan slapen is geen spel meer, je bent precies wel blij als je wat rust vindt na een drukke dag. Algemeen zit je beter in je vel. Je wordt meer fysiek en mentaal uitgedaagd en kan je energie beter kwijt. Verwarrende of vervelende gevoelens kan je beter uiten nu. Je zit goed in je vel en dat merken we aan alles. Elke dag is weer leuk en spannend en moeilijke momentjes kunnen we nu makkelijker de baas. De peuterpuberteit ligt precies achter ons nu de 3 in het vizier komt.

    De peuter verdween en een nieuwe schoolgaande Zoon kwam in de plaats. Weer een nieuw hoofdstuk en dat moest ik toch 'es even vertellen. 

    Dikke kus,

    Je mama

     

     

  • Borstvoedingsfotoshoot

    Zaterdag trokken we naar Boobs 'n Burps Gent voor een gratis borstvoedingsfotoshoot. Ik had er lichtelijk zenuwen voor want Dochterlief is al bijna 1 en drinkt iets onrustiger aan de borst dan de doorsnee boreling. Maar samen met mij arriveerden nog twee mama's met kindjes van een jaar oud en toen zag ik het eigenlijk wel zitten.

    Na een kwartiertje wachten was het aan ons. Ik had geluk, Dochterlief wou meteen drinken, al deed ze haar uiterste best om ondertussen ook de fotografe in de gaten te houden. Drinken en poseren tegelijk, het kan. Zoon kwam er ook bij en we sloten af met een familiefoto.

    Benieuwd welke foto de fotografe eruit zal kiezen. We krijgen er eentje gratis. Als er nog mooie bijzijn, bestel ik er nog enkele bij.

    Ik droomde al lang van professionele foto's van de kindjes en wou dit dus absoluut doen. Bij Boobs 'n Burps organiseren ze dit regelmatig. Je kan er terecht van zwangere vrouw tot en met kleuter aan de borst. Doen!

  • Lieve kleine handjes in de nacht

    Vannacht werd ik wakker van een lief, zacht klein handje dat mijn vingers vasthield. Ik smolt ter plekke van ontroering. Hoe lief kan je aangeven dat je zin hebt in een nachtvoeding...

    Op andere nachten word ik wakker van gewoel in het bedje dat naast het mijne staat of van zacht protest als mevrouwtje honger heeft en wil komen drinken. Nachtvoedingen zijn hier echt geen beproeving. In onze huidige maatschappij geldt het als iets dat een kind doet tot het een kilo of 6 weegt en dan mag je als ouder eisen dat je weer een volledige nacht ongestoord kan slapen en dien je je kind geen voeding meer te geven en desnoods aan gecontroleerd laten huilen te doen.

    Wat een onzin. Als jij 's nachts dorst heb, drink je toch ook een glas water? Als je je even rot voelt krul je je toch ook gewoon op dicht bij je geliefde? 

    Bij Zoon volgde ik Kind en Gezin en de omgeving wat tot veel frustratie langs beide kanten heeft gezorgd. Ik dacht dat kinderen alleen in een bedje hoorden te slapen. Maar drinken heeft hij ook altijd gekregen als hij erom vroeg. Dat weigeren ging echt tegen al mijn gevoelens in.

    Ondertussen is onze Dochter bijna 1 en sinds een weekje ofzo kan ze 's avonds en 's middags alleen in slaap vallen in haar bedje. Tot nu toe viel ze in slaap terwijl ze aan de borst lag. Toch hier thuis, ik ben geen thuisblijfmama en op mijn 4 werkdagen kon ze dus wel zonder borst in slaap vallen, bijv door te wiegen, over haar rugje te wrijven of ermee te gaan wandelen. En nu lukt het hier thuis ook. Net zoals ze nu minder frequent begint wakker te worden 's nachts. Onzin dus dat je een kind 'verwent' of iets 'gewoon maakt' door toe te geven aan hun natuurlijke verlangen naar geborgenheid. Babies in een aparte kamer in een bedje leggen en op de klok voeden bestaat enkel hier in het Westen en dan nog maar de laatste 100 jaar. Babies horen niet door te slapen, het is zelfs slecht voor hun hersenontwikkeling. Laten huilen zorgt voor pieken van stresshormoon in het bloed die dagen later nog meetbaar zijn en opnieuw nefast zijn voor de ontwikkeling. Zijn wij dan allemaal gehandicapt omdat onze ouders ons zo hebben opgevoed? Gelukkig niet. Een kind beschikt over behoorlijk wat veerkracht. Maar kan het beter? Absoluut.

    Net zoals de misvatting dat je geen borstvoeding kan geven als je gaat werken. Ik ben 4 dagen per week 11 uur van mijn kinderen gescheiden en toch heeft mijn Dochter nog geen druppel kunstvoeding gekregen. Is het lastig? Soms. Meestal niet. Maar toen ik na mijn vergadering in Amsterdam naar een kolflokaaltje moest vragen vorige week moest ik even een mentale drempel over, dat geef ik toe. Maar is het doenbaar? Absoluut. En voor mij na bijna een jaar even vanzelfsprekend als ademen.

    Ik denk dat strenge structuurmama's soms niet weten wat ze missen. Die intieme momenten. Het ritme van je kind volgen. Die vingertjes die zich zachtjes om de mijne wikkelden. Die blik in haar ogen. Haar zachtjes voelen indommelen met haar lijfje tegen het mijne aan.