• Fopspeentroubles

    Zoon is pas op 5 maanden aan de tut gegaan. En ondertussen is hij bijna 3 en echt tut-verslaafd. Om horendol van te worden. Langs de andere kant heeft hij er soms wel deugd van. Dus besloot ik Dochterlief een tutje aan te bieden moest ze er nood aan hebben. Maar ondanks een keer of 10 aanbieden bleef ze weigeren. Ok, het kind wil geen tut, des te beter eigenlijk.

    Na 4 maanden thuis ging ik weer aan de slag en kwam Dochterlief 4 dagen per week onder andermans hoede. En ondanks mijn vraag om fopspenen te vermijden kreeg ze toch geregeld een tutje aangeboden. En de laatste maanden vond ze dat ook wel fijn blijkbaar. Maar ondertussen was ze al dik 9 maanden oud en ik vond het nu gewoon te laat om nog met een tutje te beginnen, bijna 1 jaar oud, de moeite die Zoon heeft om het overdag zonder te doen, meer nadelen dan voordelen volgens mij in dit stadium.

    En dat ging zo prima tot 11 maanden. Had ze nood om te tutteren, dan gebruikte ze mama's borst wel. Ik kon daarmee leven, ook al betekende het op bepaalde nachten vrij weinig slaap. Kind in een sprongetje = kind urenlang aan de borst. So be it. Ze zijn maar 1 keer klein, nietwaar. En het kon enkel verbeteren nu.

    Tot daar onze ziekenhuisopname was. Na urenlang wenen in bed gaf de wederhelft een tutje en die is meegegaan naar de kliniek. En omdat ze daar zo zielig was en samenslapen geen optie (ik sliep wel bij haar maar op een uitklapbaar wiebelig bed en zij lag een meter verder aan de monitor in een hoog spijlenbed dus geen opties om ze liggend te voeden 's nachts) bleek, kreeg ze af en toe een tutje.

    Ondertussen zijn we anderhalve week verder en maakt de tut deel uit van de standaarduitrustig. Ik probeer te bewaken dat ze hem overdag zo weinig mogelijk krijgt, maar als ze moe is krijgt ze soms haar tutje. Voelt ze zich beter dan probeer ik die terug af te nemen. Want ze 'praat' gewoon veel minder met een tutje in de mond en ik vind dat eigenlijk niet positief. En het is ook geen zicht, ik ben ze gewend zonder te zien.

    Het enige voordeel is dat het de nachten aangenamer maakt. Ze wil de laatste twee weken minder goed in slaap vallen aan de borst en ze wakker in bed leggen en zelf in slaap laten vallen doen wij thuis eigenlijk niet. Dat zorgde ervoor dat ik soms anderhalf uur of langer bezig was met haar in slaap te krijgen en er echt geen seconde meer overbleef voor mezelf op een avond, vaak ging ik gewoon samen met Dochterlief naar bed. Nu lukt het om ze te voeden tot ze slaperig is en ze dan met tutje en knuffel in bed te leggen, SOMS. En dan heb ik voor het eerst in bijna een jaar een avond met de wederhelft. Ook wel waardevol.

    En toch voel ik me wat gefaald als mama dat er op de valreep van de eerste verjaardag nu toch een tutje is. Damn you RSV.

  • RSV II

    Gisteren mochten onze dochter (en ik) na 5 dagen en nachten eindelijk het ziekenhuis verlaten. Gelukkig was het nooit echt heel erg, maar het was toch een heel avontuur. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk we hebben als we gewoon ons leven van alledag leiden en hoe erg het moet zijn om niet zoals nu 5 dagen, maar weken, maanden opgesloten te zitten in die ziekenhuiswereld terwijl je vanachter glas buiten het echte leven ziet. Ziet hoe andere kinderen spelen, groeien, leren, hoe de wereld verderdraait en jij er half buitenvalt.

    Hoe kwamen we in het ziekenhuis terecht?

    Wel, woensdag was alles nog normaal. Dochterlief had een middagdut gedaan van 5 uur en dat was zeer abnormaal, maar verder leek er niet echt iets aan de hand. 's Nachts begon ze ineens te huilen en te wroeten maar ook dat is niet zo ongewoon, zo zijn er wel meer nachten geweest. Tot het me opviel dat ze heel kortademig was. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Niet genoeg om alles op te pakken en naar spoed te rijden, maar ik was er toch alles behalve gelukkig mee.

    's Morgens dus naar de huisarts, dat ging sneller dan naar de kinderarts. Gelukkig maar 1 iemand in de wachtzaal want ons meisje huilde de hele tijd. De huisarts was er niet gerust in, dacht aan een longontsteking en belde meteen naar het ziekenhuis. Onze kinderarts bleek naar Canada en haar vervanger was niet aanwezig maar we mochten toch direct vertrekken voor een opname. Slik.

    In het ziekenhuis kregen we direct een kamer en na verloop van tijd kwam de kinderarts er eindelijk door. Elke minuut duurt te lang als je kindje zo ongelukkig is. De dokter was niet gelukkig met wat ze hoorde aan de longen maar kon meteen wel al een longontsteking uitsluiten. Ze wou een RSV-test, een bloedtest en eventueel nog een longfoto. Dochter vloog meteen aan de monitor en kreeg extra zuurstof en een eerste aerosol. Toen de dokter wat later nog 'es terugkwam, bleek het bloed goed en was de diagnose RSV. Ze besloot dat een infuus niet nodig was maar een longfoto wel. En dat we al zeker 1 nacht moesten blijven.

    Het was toch wel een schok en de tranen stonden regelmatig in mijn ogen te branden, dat geef ik toe. Maar de verpleegsters in het ziekenhuis vingen ons heel erg goed op. Fijne mensen daar in Sint Lucas.

    De eerste nacht was er weinig slaap. Dochterlief voelde zich na 2 aerosols en de extra zuurstof zo goed dat ze de zuurstof uit haar neus trok en keer op keer alle alarmen deed afgaan omdat ze stond te dansen en te springen of gewoon alles lostrok. Toen ze om 23u nog 'es kwamen kijken en ons meisje nog altijd stond te springen in haar bed kon de nachtverpleegster haar ogen niet geloven... Na die eerste dag was ze daar al meteen de mascotte van de afdeling geloof ik.

    Elke ochtend passeerde de arts en elke keer was het verdict 'nog een dag blijven'. Eerst omdat ze die eerste nacht nog zuurstof had moeten bijkrijgen, daarna omdat haar longen bleven piepen. Op maandag was onze kinderarts er weer in plaats van die van wacht en ze besloot een spuit cortisone te geven omdat de behandeling tot dan toe het probleem blijkbaar onvoldoende oploste. We werden er zelf ondertussen een beetje moedeloos van, elke dag hoop om naar huis te gaan en elke dag teleurgesteld worden, Zoons leven dat helemaal overhoop lag,... Gelukkig bleek de spuit haar werk te doen en mochten we dinsdagochtend eindelijk naar huis. Vrijdag op controle en eerder binnenkomen moest ons meisje plots koorts krijgen, want bovenop de RSV en de astmatische reactie die ze heeft gedaan dreigde nu ook een oorontsteking...

  • Mijn liefste Dochter (10)

    Nog slechts een maand en we vieren je eerste verjaardag, toch wel een mijlpaal voor ons allemaal. Want hoe ik het soms nog probeer te ontkennen, onze niet meer zo kleine meid is al bijna baby-af.

    Het peuter-dom loert om de hoek en dat merken we op tal van gebieden. Bijvoorbeeld aan hoe mobiel je bent. Vliegensvlug kruipen, stappen met steun, reeds twee stapjes alleen, alleen proberen de trap op te kruipen (en wij dan lopen om je te onderscheppen voor je zou kunnen vallen),... 

    We hebben geen baby meer in huis en een peuter die onafhankelijk van elkaar bestaan, maar een bijna-peuter en een bijna-kleuter die soms al eens samen spelen en vaak in elkaars buurt te vinden zijn. Broer is helemaal zot van zijn zus (het eerste waar hij op school over vertelde, was over jou) maar jij kan ook geen moment zonder je grote broer bestaan. Samen tekenen, samen boekje lezen, samen met de duplo of de blokjes spelen en ook elke dag wel eens samen ruzie maken. Soms krijg je het hard te verduren van de grote sterke broer, maar je trekt je goed uit de slag en mepte afgelopen maand zelfs al eens terug toen het je niet aanstond wat broer deed. Girl power!

    Wat je blijft typeren is je vrolijkheid. Altijd lachen, altijd spelen, altijd tevreden, zo omschrijft men jou in de crèche. En dat je daar al veel belangstelling hebt voor de peutergroep en je boterhammetje daar graag gaat opeten.

    Je kan al heel goed alleen spelen; rondkruipen tot aan de boekenkast, er zelf boekjes uithalen en daarin kijken, terug kruipen naar de blokjes. In de keuken moeten we je drommels goed in de gaten houden of je eet papiertjes op die je broer heeft laten vallen, prutst de ton hondenbrokken open en bedient jezelf daaruit, neemt dingen uit de vaatwasser als die open is blijven staan. En helemaal oppassen geblazen is het wanneer je in je eetstoel zit. Vastgeklikt of niet probeer je recht te staan en op tafel te kruipen. Nog voor de riemetjes helemaal op hun plaats zitten en ik ze dicht kan klikken ben je trouwens al van op je poep naar je knieën verschoven en zo zit je dan te eten.

    In je handen klappen, zwaaien en dadada zeggen zijn je favoriete communicatiestrategieën.

    Gelukkig voor je sentimentele mama zijn er ook nog tal van momenten waarop je klein bent en me nodig hebt. Bijvoorbeeld als je moe bent of als ik een hele dag ben gaan werken. Eens je me in het vizier hebt wil je enkel nog op de arm zitten. Ik ben ondertussen ontzettend bedreven geworden in het doen van allerlei huishoudelijke taken met een baby (excuseer, bijna-peuter) op de arm. En ook 's nachts kom je volop mama-tanken.

    Nog een maand slechts en daar is die eerste verjaardagstaart al... Gaan we al wat oefenen om het eerste kaarsje uit te blazen samen?

    Dikke kus

    Je mama 

  • En dit was 1 september

    Alhoewel ik nogal een laatkomer ben, stond ik te vroeg aan de schoolpoort. Tijd om de andere ouders te bekijken, tattoos, wilde haardossen, jep, het beeld van de school dat ik had als vrij alternatief lijkt te kloppen... Fijn.

    Een beetje te laat (marteling voor de bezorgde mama) ging de schoolpoort dan open en stoof ik naar Zoons klasje, alwaar ik de eerste was, samen met de mama van een ander instappertje. De begeleidster kon me al direct geruststellen, de tranen 's morgens bij het afscheid waren direct gedroogd en hij had het supergoed gedaan. OEF. Vijfentwintig ton lood viel op dat moment van mijn schouders.... Had toch een hele dag in spanning gezeten.

    Zoon had al zijn eten flink opgegeten, veel verteld over zijn zus en flink gespeeld. Die namiddag kregen we van de begeleidster al meteen de eerste foto's doorgemaild. Op de helft staat hij wat sip, verlegen zei hij zelf maar naarmate de dag vorderde begon zijn brede smile op te duiken. Er was een kindje jarig dus ze hadden al pannenkoeken gekregen, vond hij geweldig natuurlijk.

    Honden samen uitgelaten, hem wat laten eten maar hij kon niet wachten, hij moest meteen zus gaan halen in de creche. En aangezien hij nu een grote jongen is die 's middags niet meer slaapt (mag op school maar zoals verwacht wou hij niet) en die naar de grote school gaat, mocht hij met de loopfiets gaan en ik holde erachteraan.

    En vanmorgen ging het afscheid zelfs zonder 1 traantje. Eerst nog 10 minuutjes samen gespeeld in zijn klas en dan mocht ik vertrekken van hem en speelde hij rustig verder. Fier...

    De sfeer op school is trouwens echt superrelax. Geen luide doordringende schoolbel maar zo'n echt belletje dat je binnen amper hoort. Toen ik om kwart voor 9 vertrok was nog maar de helft van zijn klas aanwezig (ouders mogen blijven spelen tot 9u en blijkbaar interpreteert iedereen dat als 'afzetten tussen 8u30 en 9u). Elke dag persoonlijk contact met de begeleidster in de klas, direct de foto's in de mail. Het is ook een kleine school, amper 24 leerlingen per leerjaar en dit telkens opgesplitst in twee graadklassen. Heel overzichtelijk dus, op mijn kleine dorpsschool zaten zeker dubbel zoveel kinderen. Ik voel me er als een vis in het water en Zoon lijkt er ook wel graag te zijn...

  • De eerste schooldag

    Zus afgezet in de creche en dan naar huis geracet om allemaal samen Zoon te begeleiden naar de grote school. Aan de poort werden alle kindjes verwelkomd door de directrice die verkleed als kapitein op een ladder stond en dan was er een klein showtje met alle juffen die verkleed waren als grappige vliegbeestjes. Heel leuk, maar zoals verwacht teveel drukte en teveel andere onbekende kindjes voor Zoon, die trillend als een espenbladje op papa's arm zat. Toen moest ik de tranen al verbijten.

    Hij leek opgelucht toen we de klas in mochten. Die wist hij precies nog zijn van ons wenmoment, hij sleepte papa bijna binnen en we waren als een van de eersten in de klas. Daar begon hij meteen te spelen op voorwaarde dat we in zijn gezichtsveld bleven.

    Een eerste moeilijk moment als papa vertrok maar hij speelde snel vrolijk verder. Toen ik aankondigde dat ik ook weg zou gaan tegen 9u was het eerst ok. Hij zei 'jaja' en gaf me een knuffel en wuifde eens. Tot ik effectief probeerde de klas te verlaten. Toen plakte hij ineens luid huilend en mama roepend aan mijn been. Ik maakte van mijn hart een steen en probeerde het afscheid niet nodeloos te rekken. Zoon aan Martine de begeleidster gegeven, buiten gestapt, uitgebreid gewuifd vanop de speelplaats maar blijven stappen. De tranen verbijtend. In een waas naar huis gestapt en zin om daar een potje te huilen. Maar het toch nog niet gedaan.

    Ik moet de hele tijd de neiging verdringen om te gaan loeren aan de schoolpoort of hem gewoon te gaan halen. In de creche kon je die allereerste dag nog eens bellen (ook echt enkel die eerste dag gedaan trouwens), hier is er niets. Maar ik wil niet die overcontrolerende en overbeschermende mama zijn die haar kind klein houdt, dus ik probeer los te laten. Maar het valt niet mee...

    Maar hij is er echt aan toe, dat zegt iedereen. Als ik hem zag spelen vanmorgen past hij ook gewoon echt beter tussen deze leeftijdsgenootjes dan tussen de ukjes van de creche. En hij startte vandaag met een klasje van 13 waarvan naast hem nog 2 nieuwe kindjes, dus echt een ideale startsituatie waar veel individuele aandacht gegarandeerd is. En het lijkt me nog steeds een superschool, heel kleinschalig, zelfs toen alle ouders en kindjes vanmorgen op de speelplaats stonden was het echt nog overzichtelijk. Ik denk echt dat hij zich daar goed gaat voelen. Eens die gruwelijke overgang achter de rug is. Want dat heeft hij van mij, wij zijn slecht in overgangen. En we hebben een klein hartje, dat zei de verzorgster in de creche nog eens vanmorgen...