• Uitgetest: Colmar

    Of ik mijn kindjes wou trakteren op de chocoladefontein bij Colmar was de vraag die me via deze blog bereikte. Daar moest ik uiteraard niet lang over nadenken. Onze babydochter mag nog geen chocolade, maar de peuterzoon is al een chocoholic en dat heeft hij van zijn ouders. Sinds de kinderen er zijn gaan we ook veel te weinig op restaurant. En dus reageerde ik met een volmondig ‘Ja, absoluut’.

    Met een kind van nog geen jaar en een van 2,5 moet het een beetje vooruit gaan. Dus kozen we voor de formule van hoofdgerecht + dessertenbuffet. Daarmee lieten we het befaamde koud buffet van Colmar aan ons voorbij gaan. Het zag er lekker en vooral heel veel uit en dat was een beetje ons argument om te skippen, samen met het aspect tijd dus.

    Het vriendelijke personeel sleepte meteen een kinderstoel aan voor de dochter. Helaas wel een tamelijk groot model zonder riempje om ze in vast te snoeren helaas en dus niet echt geschikt voor kleintjes onder anderhalf jaar vermoed ik. Na drie seconden was ze al op tafel aan het kruipen en dus werd de wederhelft veroordeeld tot het vasthouden/entertainen van de dochter en kroop onze peuter ook al eens in de babystoel om die uit te testen. Hij kreeg dan weer direct een glas potloden en een onderlegger met kleurplaten waarop ook de kindermenu’s stonden. Er was keuze tussen de obligate balletjes in tomatensaus, fishsticks en hamburger. Geen vegetarische optie, wat ik wel spijtig vond aangezien ik en de kinderen veggie eten. Een kleine zonde dan maar en de fishsticks voor meneer. Volgens de kaart komt de kindermenu met frieten maar we mochten ook kiezen voor een aardappel in de schil of kroketjes. Onze zoon lust geen frieten en ik vind het ook niet zo bijster gezond voor kinderen dus kozen we de aardappel in de schil, die er vlotjes in ging. Al had puree wellicht nog iets makkelijker geweest. Voor amper 6.5€ krijgen de kinderen dus een hoofdgerecht, drinken, dessert a volonté en dan nog een geschenkje. Geen geld dus. Al heb ik de indruk dat ze toch niet echt gewend zijn heel jonge kinderen op bezoek te krijgen, aangezien in de drankenautomaat naast verschillende soorten frisdrank en alcohol enkel water te krijgen is. Water dus, want frisdrank kennen en lusten onze kinderen (nog) niet. Fruitsap had leuk geweest.

    006.JPG

    Ik ontdekte meteen een aantal voordelen van dit restaurant voor gezinnen met kinderen. Ten eerste zoals gezegd, het gaat vooruit. Héél belangrijk. Niks zo vervelend met kleine mannen als eindeloos wachten. Ten tweede zijn er voldoende andere gezinnen met kinderen dus je voelt je niet slecht als je kinderen eens roepen of rondcrossen en dus gewoon kind zijn. Nergens opgetrokken wenkbrauwen. Zalig. Ten derde is er zelfs een plekje waar het jonge volkje dvd’s kan kijken. Ten vierde dus de keuze aan kindermenu’s, zij het weinig gezond of origineel. Ten vijfde bleek het dessertenbuffet ideaal als lokmiddel om onze peuter relatief rustig mee te houden; “straks mag je een groot ijsje” werkte wonderwel. Zorgde voor een doodbraaf kind dat braaf de helft van zijn hoofdgerecht heeft opgegeten.

    Tot zover het aspect eten met kleine kinderen. Want uiteindelijk wil je gewoon lekker en gezellig gaan eten en genieten. Zelf koos ik, hoe kan het ook anders, het enige vegetarische gerecht op de kaart, de groentenfeuilleté (22.95 euro in onze formule), een bladerdeegje met broccoli, spinazie en geitenkaas, geserveerd met frietjes en een paar blaadjes sla. Mijn wederhelft koos de steak (eveneens 22.95 euro) met dezelfde frietjes en sla.

    004.JPG

    Mijn feuilleté was best lekker, de geitenkaas smaakte lekker door zonder te scherp te zijn en gaf het geheel smaak. De frietjes waren lekker maar mijn wederhelft vond het spijtig dat het geen verse frietjes waren. De sla was vers en met een fijn sausje maar ik persoonlijk zie liever wat gevarieerder groenten op een bord verschijnen dan het obligate blad sla. De steak werd ten zeerste goedgekeurd aan de overkant van de tafel, zeer lekker was de bemerking op het gerecht.

    003.JPG

    Zelf ben ik toch vooral een zoetekauw dus ik moet eerlijk toegeven dat een dessertenbuffet altijd iets is waar ik geweldig naar uitkijk. En geen slecht woord over het dessertenbuffet van Colmar. Een mooi aanbod aan fruit, ijs, gebak, chocomousse, noem maar op. Dit dessertenbuffet kan met gemak concurreren met dat van het doorsnee trouwfeest. Mijn maag zat echter al goed vol van het hoofdgerecht en de frieten daarbij dus ik beperkte me tot wat fruit met verse chocoladesaus, een klein glaasje pudding en een stuk meringue. En dat was allemaal superlekker en zag er ook mooi gepresenteerd uit. De chocoladefontein waarvan sprake in de mail kon me niet echt bekoren, er lag dus wel fruit en er lagen prikkers om het fruit op te doen, maar je kon er niet rond zitten, dus je kan dan toch maximaal enkele stukjes in de fontein doen en die dan mee naar de tafel nemen of telkens heen en weer zitten lopen. De fontein stond er dus wat ons betreft eerder decoratief. Mijn wederhelft was ook zeer te spreken over het dessert al vond hij de chocomousse iets te industrieel smaken.

    Tot slot onze algemene indrukken. Toen we toekwamen op de parking werden we meteen omringd door bejaarden. Het geeft een beetje een vreemd gevoel als alle andere bezoekers minstens 30 jaar ouder zijn. Gelukkig bleken er binnen ook nog wat andere gezinnen met kinderen aanwezig maar Colmar was op de feestdag dat wij er waren toch vooral een zaak van senioren. Misschien kozen we ons moment gewoon slecht.
    De restaurant zijn vernieuwd en dat merk je ook echt. Het interieur is smaakvol, het uniform van het personeel is mooi, er is ook veel personeel en ze zorgen echt dat de buffetten steeds aangevuld zijn en dat je niets tekort komt. Ik denk dat qua prijs-kwaliteit dit onklopbaar is, want voor geen geld krijg je een heleboel eten van prima kwaliteit. Ondanks dat we niet de full option hadden genomen, hadden we om 19u nog altijd geen honger… Bovendien voel je je als jonge ouder hier dus absoluut welkom. Het is ook fijn dat je er als volwassen vegetariër een origineel gerecht krijgt (en eens geen lasagne of salade).  

     

     

    010.JPG

  • Mijn liefste Dochter (9)

    Tien maanden al ben je het zonnetje in mijn bestaan. Ik kan niet geloven hoe snel het gaat. Want alhoewel je technisch nog een baby bent, lijk je elke dag meer een kleine peuter te worden.

    Weg platte baby, welkom kleine dame met een zeer eigen persoonlijkheid en een sterke wil. Je kan je behoorlijk kwaad maken als er iets niet gaat zoals het volgens jou zou moeten gaan. Als we je bijvoorbeeld een smartphone, iPad of afstandsbediening afpakken, om maar iets te zeggen. Dan roep/huil je echt van boosheid. Op het blaadje van de crèche stond ook te lezen dat je ontzettend goed weet wat je wil én het kan duidelijk maken. Herkenbaar voor je mama en papa dus...

    Maar als we de momenten waarop je boos, hongerig of moe bent even vergeten, dan lach je eigenlijk altijd. Van ontwapenende glimlachjes tot luide schaterlachen. Om eender wat. Of gewoon als begroeting. En als je écht blij bent, dan wapper je druk met alles wat je hebt.

    Maar er zijn ook andere dingen die aan het veranderen zijn en waardoor ik merk hoe groot je al bent. Zo slaap je overdag steeds minder. Soms doe je maar 1 middagdutje, precies zoals grote broer. En toch is het 's avonds vaak 21u30 eer je echt vast slaapt. Al kan een klein dutje in de draagdoek of auto ook nog wel zijn charmes hebben.

    Ook aan je eetgewoonten zien we meer en meer een peuter. Al is je favoriete eten nog steeds met stip mamamelk, je eet nu naast groenten en fruit ook al eens een klein stukje brood of een brokje van ons eten. En dat eis je op. Je trekt aan papa zijn arm tot hij je iets geeft. Alles wat wij of broer eten, moet je ook hebben. Vorige week kroop je trouwens uit je eetstoel op de tafel waardoor ik dus dringend op zoek moest naar het riempje om jou in de stoel vast te snoeren. Maar dat hele concept kan jou duidelijk niet bekoren en elke maaltijd probeer je driftig manieren te vinden om toch uit die stoel te ontsnappen.

    Nog iets wat opnieuw zijn intrede heeft gemaakt in ons huis zijn traphekjes. Want je kruipt vliegensvlug overal naartoe, stapt terwijl je je met 1 of 2 vasthanden aan de tafel of een stoel vasthoudt, opent kasten en haalt er dingen uit,... We moeten je heel de tijd goed in de gaten houden dus. Je kan trouwens ontzettend flink alleen spelen, zo lang je er zin in hebt natuurlijk. Eens geen zin meer geef je dat met luide stem te kennen. En ondanks alle voorzichtigheid onderschepte papa je enkele dagen geleden druk kruipend op de derde trede van de trap naar boven. Met een en al ongein in je ogen.

    Een hele lijst nieuwe vaardigheden dus, zoals in je handjes klappen, dat was ik nog bijna vergeten en het is nochtans zo schattig, een tweede tandje en maand tien begint nog maar. Je bent een erg bezige bij geworden!

    Gelukkig zijn er ook kleine momenten van rust. Soms is de wereld zo overweldigend dat je 's nachts de nabijheid van je mama nodig hebt om te kunnen slapen. En dus lag jij de voorbije week weer bijna elke nacht in het grote bed. Eergisteren werd ik wakker en lag je kleine, warme hand op mijn arm. Ik ben gewoon ter plekke gesmolten van vertedering. Mijn kleine grote meid die komt mama-tanken om dan overdag er weer op dubbele snelheid tegenaan te gaan. Ik zit dan al eens met extra kleine slaapogen te geeuwen overdag, maar dat hoort er allemaal bij natuurlijk. Want het gaat allemaal zo snel.

    Een laatste nieuwigheid deze maand is de eerste tekenen van vreemdenangst. Wanneer je mensen ziet die je niet elke week ziet, verberg je je gezichtje tegen mij aan. Je schenkt eerst je meest charmante lach en dan ben je weg. Een en al guitigheid. Het kenmerkt jou ten voeten uit.

    Dikke kus voor de liefste grote kleine meid die ik ken,

    Je mama