• Mijn liefste Dochter (6)

    Deze brief heeft een weekje vertraging opgelopen omdat we met z'n allen op vakantie waren toen je 7 maanden bent geworden. Onze eerste reis met z'n vieren, jouw eerste keer op het vliegtuig ook. En je hebt dat schitterend gedaan. Reizen met jou is echt het makkelijkste wat er is. Amper wenen, alleen even klagen als je moe bent of honger hebt, maar slapen deed je gewoon in de draagdoek en eten kon altijd en overal dus eigenlijk was er nooit een probleem. Je lacht nog steeds naar iedereen en werd dan ook door menig Italiaan over je bolle kaakjes geaaid. Vanuit de draagdoek of vanop schoot kijk je met veel aandacht naar de wereld. Je zoekt waar broer is, die nooit eindigende bron van amusement. 

    Op vakantie kauwde je af en toe een korst brood, want je krijgt steeds meer oog voor wat wij eten. Als ik iets eet, wil je dat ook vastpakken en in je mondje stoppen. Toch at je maar weinig van de potjes groentenpap die we je op reis voorzetten. En dat brokje banaan dat je mocht proeven, kwam er ook snel weer uit. Toch worden er ook op het vlak van eten stappen gezet, want eergisteren ben je officieel met fruitpap gestart. Wat wordt mijn meidje toch groot.

    Dat merk ik trouwens ook aan de manier waarop je je beweegt. Je maakt al echt aanstalten om te kruipen en je schuift en draait op je buik vlot binnen een cirkel van een meter of zo. Je lacht breed als je op je beentjes mag staan en probeert je al op te trekken, maar dat lukt uiteraard nog niet. Zitten gaat echt al heel goed, al durf je nog wel eens omvallen na enkele minuten.

    Soms kan je een tijdje zelfstandig spelen, druk in de weer met blokken en pluche beestjes. Maar als je het beu bent, ben je het beu. Dan is het tijd om wat op de arm te zitten en de wereld vanuit dat standpunt te observeren. Wandelen wordt je nooit moe.

    Je slaapt doorgaans van een uur of half 10 tot een uur of 7, onderbroken voor een nachtelijke snack of 2 (à 3). Meestal slaap je flink in je wieg, maar ook op reis waren er van die nachten dat het alleen niet lukte en je alleen kon slapen als je mij kon voelen. Dan slapen we dus dicht tegen elkaar in het grote bed. Gezellig.

    Het luidst lach je om je broer. Om onze grapjes en truuken moet je lachen, maar van zijn fratsen is het gieren en brullen. Echt geweldig om zien en horen. Broertje mag dan al eens een kleine aanslag plegen, hij is toch heel erg bezig met jou te helpen verzorgen en entertainen.

    Wat zou er ons de komende weken en maanden weer allemaal te wachten staan, lieve meid? Tandjes? Je kauwt al anderhalve maand op mijn vingers alsof je leven ervan afhangt maar er is nog niets te bespeuren in je mondje. Echt gaan kruipen? Nog meer op je benen willen staan? Meer vaste voeding willen eten? 

    Het leven is zo fijn sinds jij er bent. Al zeven maanden het zonnetje in huis.

  • Voeden

    Ook al heeft Zoon 10 maanden borstvoeding gekregen en zitten we bij Dochterlief al aan 7 maanden (en nog lang geen intenties om te stoppen), toch had ik tot voor kort nooit voeding gegeven in het openbaar. Het is echt mijn ding niet. Babies die wroeten en rondkijken waardoor er teveel te zien is, ik heb graag het comfort van mijn voedingskussen, redenen genoeg dus. In mijn eigen huis zit ik er uiteraard niet mee in en op bezoek bij vrienden of familie ook niet, dan ga ik me echt niet afzonderen om Dochterlief eten te geven. Maar daar is iedereen het ook gewend en wordt er niet raar gekeken.

    Op onze reis heb ik nu toch enkele keren en plein public gevoed. En het viel zowaar prima mee. De eerste keer tijdens het opstijgen van het vliegtuig, zodat Dochterlief geen zere oortjes zou krijgen. Gewacht tot alle stewardessen zelf neer zaten want had gelezen dat ze al eens durven zagen omdat iedereen, ook de baby, met het gezicht naar voor moet zitten tijdens opstijgen en landen. Maar op zo'n moment kijkt er niemand en dat was dus piece of cake. En een blije baby die nergens last van had. Dat hebben we dus elke vlucht gedaan.

    De tweede keer was al een pak gewaagder, op een propvolle boot tussen twee grote groepen bejaarde toeristen. Dan wel even gebruik gemaakt van de draagdoek om de boel wat bedekt te houden. Want je zat daar werkelijk op elkaars lip en al die bejaarde mannen waren toch wel aan't kijken, brrr. En dan nog eens in een restaurant nadat mijn eigen eten op was, van het dessert aan't genieten terwijl Dochterlief haar eten kreeg en tot slot in de drukke luchthaven van Milaan waar we 5 uur vast zaten door een geanulleerde vlucht van Sardinië naar Charleroi. Daar ook wel een rustig hoekje opgezocht en zo terecht gekomen naast een groepje vliegtuigspotters :-)

    Al bij al viel het prima mee. Met een borstgevoede baby op reis gaan is ook piece of cake. Altijd alles bij, met niets moeten sleuren, ze kon eten waar en wanneer ze wou. Haar slaapjes deed ze rustig in de draagdoek. Nergens last van. Echt zalig.

  • Rrrrrrrr

    Sinds deze week spreekt Zoon de R af en toe uit. Zo'n vette Gentse R. Benieuwd of dat een blijver zal zijn...