• Tweede crècheweek

    Crèche week twee. Na 5 dagen thuis is de hoest er nog steeds en gaat Dochterlief tweemaal daags aan de aerosol. Koorts is er gelukkig niet meer en ik heb ook geen antibiotica gegeven. Hopelijk verdwijnt nu ook de hoest snel.

    Ondertussen ben ik nog volop mijn ritme aan het zoeken. Gisteren kunnen rennen om mijn trein te halen, vandaag tien minuten over. 't Is in elk geval een hele organisatie, vandaag opgestaan om 6u30 en om 10u aangekomen op het werk.

    Dochterlief blijkt ondertussen een nog ergere flesweigeraar dan Zoon was en ik dacht dat we met hem het ergste hadden gezien. Gisteren had ik 200ml meegegeven en ze hebben er 150 van gegeven en ik heb werkelijk geen idee hoeveel daarvan ze effectief heeft binnengekregen. Ze slaat naar het schijnt paars uit als ze de fles nog maar ziet. 's Avonds en 's nachts is ze dan uitgehongerd en ligt de halve avond aan de borst en 's nachts om de 2 tot 4 uur. Een moordend tempo. Ik hoop dat ik het zo vol kan houden... Ik probeer niet te hard te stressen en gewoon los te laten, ervan uit te gaan dat ze wel zal binnenkrijgen wat ze nodig heeft.

    Ook 's avonds is het een race. Thuis om 19u30, snel snel warm eten, flesjes en kolf afwassen, steriliseren, kinderen in hun pijama stoppen, verhaaltje lezen voor Zoon, dochter ganse avond aan de borst,... Die tijd aan de borst is overigens zeker niet 'verloren'. Na een ganse dag mijn kleine babymeid te hebben moeten missen, is zo'n bondingsmoment echt wel essentieel. Net zoals de tijd met Zoon. Er zouden gewoon meer uren in een dag moeten passen...

  • Creche en werk? Terug naar af

    Twee dagen gaan werken en nu de rest van de week thuis. Dochter is al een kleine week wat ziekjes, begonnen met ontstoken oog en dan een lopend neusje en sinds dit weekend ook hoesten. En in plaats van te verbeteren werd het zelfs een tikje erger begin deze week. Dus vandaag toch maar het zekere voor het onzekere genomen en met de Dochter naar de huisarts. En maar goed ook want haar ademhaling piepte en kraakte en volgens de dokter zit ze weer met een bronchiolitis. Net zoals tijdens de RSV infectie. Ik heb toen gelezen dat zo'n infectie zo jong doormaken kan zorgen dat ze luchtwegen een zwakke plek worden en de arts bevestigde dat vandaag precies wel.

    Dus weer aerosol en als er tegen vrijdag nog koorts is ook antibiotica. En ze vond het ook beter om ze thuis te houden, zeker toen ze hoorde dat Dochterlief pas gestart is in de creche en daar zeer weinig melk binnenkrijgt (gisteren eerste keer bij oma en ook daar bijna niets willen drinken). En aangezien ik mijn borsten moeilijk thuis kan laten en zelf gaan werken heeft het ook weinig zin dat iemand anders komt oppassen zodat ik kan gaan werken. En dus voelt mijn grote terugkeer naar het werk aan als een valse start en zijn we de rest van de week thuis. Waar ik heel stiekem toch blij om ben, mijn meid ziek afstaan aan de creche terwijl ik weet dat ze daar amper eet was toch iets te veel van het goede...

  • Eerste crèchedag

    Ik had het nooit gedacht, maar ik vond Dochter in de crèche en weer gaan werken zowaar nog zwaarder dan het bij Zoon al was.

    Ten eerste de praktische organisatie. Ik was ruim op tijd opgestaan en ben toch maar net op tijd klaar geraakt met alles. En dan logeren de hondjes een weekje bij mijn vader en werkte Zoon supergoed mee. Eens in de crèche ramp 1, onderweg was 50ml melk weggelopen, er bleef maar 200ml over voor de ganse dag.

    Dat heeft Dochterlief zoals gevreesd opgelost door maar zeer weinig te willen drinken en dat telkens met zeer veel misbaar. Ik had er nochtans hoop op, haar eerste flesje toen ze een maand oud was is ontzettend goed gegaan en toen we twee weken geleden op restaurant zijn geweest was het geen groot succes maar had ze over de hele avond wel een mooie portie melk binnen. En had de meter die het flesje heeft gegeven ook wel het gevoel dat het goed zou komen mits wat oefening. Terwijl de andere meter (en oma) die vandaag de eerste keer de twee bengels samen opvangt meldt dat ze helemaal niets wou drinken en paars zag van kwaadheid. Mijn hart breekt. Ik wil mijn kind niet frustreren en eten ontzeggen en zich laten opwinden. Ik wil nu naar huis gaan en ze aan de borst leggen zo lang en zo veel ze wil. Gelukkig heeft ze vannacht gecompenseerd en een nachtvoeding extra gevraagd (23u-2u-4u-6u45, slopend maar oh zo geruststellend voor mijn overbezorgd moederhart, ik heb liever dat zij genoeg eet dan dat ik genoeg slaap).

    In de crèche begonnen ze al over starten met groentenpap maar ik wil nu echt voor de 6 maanden exclusief borstvoeding gaan. Ik ben er heilig van overtuigd dat dat best is zowel voor de baby als voor de mama. Ik vind nu groenten geven trouwens geen oplossing want tot 1 jaar hebben ze vooral melk nodig en moet er dus een manier zijn om overdag die melk binnen te krijgen. Ik hoop echt dat als we doorzetten ze over een week ofzo toch de fles aanvaardt...

    Extra stress was er tot slot ook nog door een lekkend flesje tijdens de voeding en een dochter zondagavond koorts had en hoest en wat ontstoken oogjes heeft.

    Het goede nieuws is dan weer dat ze het voor de rest prima gedaan heeft en veel gelachen heeft naar de verzorgsters en in de voormiddag goed slaapt. Ze is dan ook niet gewend om zo vroeg op te staan, ons nachtraafje...

  • Mijn liefste Dochter (3)

    Ik typ dit terwijl jij je eerste slaapje van de dag doet. Naar goede gewoonte heeft het me heel wat moeite gekost om je in slaap te krijgen. Maar dat is absoluut niet erg. Wij doen de dingen op jouw tempo.

    Binnen een half uurtje moet ik je wekken en gaan we samen naar de creche. We zijn er al vaak geweest deze week, niet enkel om grote broer te brengen of op te halen, maar ook al twee keer om samen te gaan wennen. En straks ga je voor de eerste keer alleen wennen.

    Het is met bijzonder veel lood in de schoenen dat ik je zo dadelijk breng en met nog een pakje meer lood dat ik maandag zal gaan werken. Want wij doen de dingen dus op jouw tempo en ik ben bang dat andere mensen jou gaan dwingen in een ritme dat het onze niet is.

    Langs de andere kant ben je nu al vier maanden en het moet gezegd worden, het gaat super. Gisteren trokken we naar Kind en Gezin en het regende complimentjes. Amper geweend bij het vaccin, mooi gegroeid, vrolijk en blij, wat kan een mens nog meer willen. Waarom zou het dus geen tijd zijn om onze wereld weer wat te verruimen en samen een nieuw hoofdstuk te beginnen.

    Want ook dat moet gezegd, tijdens de wenmomenten keek je je ogen uit. Rondkijken naar andere kindjes en mensen is een van de favoriete hobbies. Op dat vlak is er hier thuis dan ook veel te beleven met een grote broer en twee gekke honden in huis. Je hebt veel aandacht voor je omgeving en veel lachjes te geef.

    Deze week vulde ik voor je start in de creche enkele inlichtingenformulieren in en moest daarvoor opschrijven wat jou kenmerkt, wat je graag doet en wat niet, hoe het zit met eten en slapen. Het komt erop neer dat je graag bij mensen bent. Je observeert, je babbelt en je lacht. Maar ook slapen doe je liefst in de armen van mama of papa of in de draagdoek. En alhoewel je al flink een tijdje alleen kan spelen en druk doende bent met speelgoed te pakken en in je mondje te stoppen, je laat het klaar en duidelijk merken wanneer je je verveelt en het tijd is voor wat interactie.

    Ondertussen ben je alweer wakker geworden, tijd dus om te vertrekken. Maar naast een mooi prinsesje zie ik jou toch vooral als een sterke, onafhankelijke meid in de dop en daar hoort nu eenmaal ook bij dat ik weer aan het werk ga. Hoe zwaar me dat ook valt.

  • Eerste wenmoment

    Gisteren met Dochterlief een uurtje gaan wennen in de creche, samen. Er is een en ander veranderd sinds Zoon in de babygroep zat, dus voor mij was het eveneens wennen. Alle verzorgsters zijn intussen veranderd, ze worden opgevangen in een andere ruimte, de groep is zogezegd onderverdeeld in babies en kruipers maar in de praktijk zitten ze blijkbaar vaak toch soms nog samen.

    Ik kan me niet herinneren dat ik het hier met Zoon zo zwaar had. Of toch, maar dan vooral omdat hij een flesweigeraar was. Dochter heeft vrijdag haar tweede flesje gekregen van haar meter en het was geen groot succes maar ze wilde op zich wel drinken en had toch 50ml binnen, wat niet slecht is. Ik heb er dus vertrouwen in dat ze het wel gaat leren eens ze gestart is in de creche en elke paar uur een flesje krijgt aangeboden.

    Ik ben eerder ongerust omdat ze thuis ganser dagen alle aandacht krijgt en die nu gaat moeten delen met een hoop andere kindjes. Kindjes die allemaal al zo groot leken en konden zitten, kruipen of zelfs al stappen. Mijn mooi, klein, teer meisje tussen al dat babygeweld. Om nog te zwijgen van het laatste uur van de dag waarop de peutergroep erbij komt. Slik. En hoe gaan ze haar de ganse dag entertainen, de braafste en stilste kindjes kregen echt amper aandacht. Het was wel net het middageten dus ok, dat zal wel het drukste moment van de dag geweest zijn. Pfff, voel me nu echt een zwaar overbezorgde mama.

    Gelukkig heb ik er wel vertrouwen in dat ze haar keeltje zal openzetten als ze iets wil, dat doet ze hier thuis ook. Ik ben echter totaal geen voorstander van het laten wenen principe dus ik hoop echt dat ze ook in de creche snel en gepast reageren als ze dat vraagt.

    Echt overbezorgd he. I know. En dat voor een tweede kind zeg.

  • 16 weken - slaap en troost

    Dochterlief slaapt enorm goed 's nachts. Eens ze slaapt. Haar in slaap krijgen is en blijft een probleem. Tegenwoordig ben ik blij als het tegen 23u lukt. Gisteren was het weer eerder middernacht. Nog altijd een gigantische verbetering tegen de 2u en 4u van in het begin, maar toch nog net iets te laat. Maar ze slaapt dan wel flink 6u of meer aan een stuk. En ze slaapt uit tot een uur of 10 's morgens.

    Overdag is echter een ander paar mouwen en het lijkt enkel erger te worden. Tot voor kort deed ze elke dag wel een dutje in de draagmand, hoe kort ook, maar de laatste dagen slaapt ze alleen in de draagdoek of aan de borst en dat laatste echt letterlijk, dochter loskoppelen is dochter wakker. Ze proberen neerleggen in de draagmand moet ik zelfs niet aan denken. Gisteren het gewaagd een douche te nemen en ik denk dat ze haar drie straten verder hebben horen brullen. En brullen is ook weer aan de borst, niks anders helpt.

    Het is en blijft hier dus redelijk intens. Pas op, 't is een ontzettend vrolijke meid. Ze lacht de hele tijd naar mij, niet alleen glimlachen maar ook schaterlachen als ik haar kietel ofzo. En ze kan al flink rechtop zitten met minimale ondersteuning. En ze grijpt dingen en is enorm geinteresseerd in haar omgeving. 't Is alleen zo ontzettend vermoeiend om zo goed als geen moment voor mezelf te hebben en niet eens te kunnen eten zonder klagende baby op schoot