• 15 weken - voeding en slapen

    15,5 weken is Dochterlief al. Zoon ging op deze leeftijd al naar de creche. Dochter heeft nog 2,5 weken bij mij thuis eer we aan dat avontuur beginnen. En daar ben ik eigenlijk niet rouwig om. Ik merk dat ik zelf wel klaar ben om weer in de volwassenenwereld te stappen en ik denk dat zij het ook wel goed zal doen. Het enige waar ik me zorgen over maak, is de voeding en de praktische kant; hoe elke ochtend 2 honden uitlaten en 2 kinderen op tijd in de creche krijgen.

    Borstvoeding is deze keer belangrijker voor mij. Bij Zoon was het doel 3 maanden en dan stoppen en dat werden er door omstandigheden 10, maar vanaf de start in de creche niet meer exclusief, ik kolfde en gaf poedermelk bij wanneer nodig. Bij Dochterlief zou ik best wel graag de 6 maanden exclusief halen, eventueel iets voor die 6 maanden met vaste voeding starten wanneer we denken dat ze eraan toe is. Dus meer stress om genoeg te kolven. Ik vrees er een beetje voor, ik ben elke dag 11u van huis, een erg lange tijd om te overbruggen dus. Desnoods wordt het dus toch weer aanvullen met poeder of eerder starten met groentjes.

    Door volledig op vraag te voeden (bij elke kik) is Dochterlief ook een groter 'borstekindje' dan Zoon, die ik toch vrij snel in een soort schema probeerde te krijgen. Hij kreeg nu nog zo'n 6 voedingen, zij fluctueert tussen de 7 en de 10, gemiddeld toch een 8tal. Gelukkig slaapt ook zij al geruime tijd door en laat ze 's nachts makkelijk 6 uur tussen.

    De nachten zijn echter nog niet zo simpel. Nu, eigenlijk de nachten op zich wel, het aan de nacht starten is het probleem. Het was wekenlang 2uur eer ik kon gaan slapen, tegenwoordig is het eerder 0u30, veel beter dus al maar ruim te laat als ik weer moet gaan werken. Heel af en toe is het eens 23u, maar die zijn op 1 hand te tellen. Ik hoop dat ze door naar de creche te gaan wat in een ritme zal vallen.

    Een aantal dingen die me weleens met de handen in het haar doen zitten dus. Dochterlief kan wel eens een tijdje alleen bezig zijn, maar enkel als ze dat zelf aangeeft. Haar neerleggen als ze er geen zin in heeft = brullen voor ze goed en wel neerligt. Troosten = aan de borst. Sommige dagen woont ze dus aan de borst en doe ik weinig meer dan dat. Het is sterk verbonden met haar kakapampers, daar zitten wel eens enkele dagen tussen en hoe langer zonder verlossende kakapamper, hoe prikkelbaarder ons meisje en hoe minder ze kan hebben.

    Nog 2,5 week. En dan gaan werken. Slik. Ik heb het er echt lastig mee... Over 1,5 week al wenmomenten...

    En eens die horde genomen, kunnen we beginnen aan de volgende, zindelijkheidstraining, verhuis naar een groot bed en school voor Zoon! Help!

    Dubbele gevoelens dus hier. Langs de ene kant de verlossing van uit het huis te kunnen, zeker op een donkere dag wanneer we weinig de wereld in kunnen trekken, Dochter en ik. Weer mijn eigen ding kunnen doen. Eten zonder een krijsende baby op schoot. Langs de andere kant zoveel vragen. Mijn laatste babietje, het is toch wel heel speciaal om haar de ganse dag bij mij te hebben, te dragen in de draagdoek, te voeden, daar veel mee bezig te zijn, dat kleine mensje te zien ontplooien, elke kleine stap meemaken. Eens gestart in de creche zie je ze soms zo weinig en zijn het andere mensen die ze dingen leren... Moeilijk...

  • Eerste vaccinatie - 13 weken

    Door de RSV-infectie en de kerstvakantie nadien konden we pas op 13 weken terecht bij Kind en Gezin voor de eerste vaccinatie (doorgaans op 8 weken). Ik had er niet geweldig veel zin in, maar wat moet, dat moet. Met Zoon gingen we altijd samen, op de avondconsultatie en dat was altijd superdruk. Nu ging ik alleen, vroeg in de ochtend en het was heerlijk rustig, ik moest amper wachten. Dochter in de draagdoek en op stap. Aangekomen, uitgekleed, gewogen en gemeten en bij de verpleegster en de dokter. Ze deed het ongelofelijk goed, in de helft van de eerste spuit begon ze te huilen, na de tweede kreeg ik ze meteen op de arm en binnen de drie seconden was ze stil en gelukkig. En ik fier natuurlijk.

    Kort na de geboorte kende ze een enorme gewichtstoename, dan viel het stil door de RSV en kwam weer langzaam op gang en nu was ze de laatste week weer prima bijgekomen, ze weegt ondertussen 6 kilo 100 (p75). Ik had zelf ook de indruk dat ze best groot is, maar dat bleek tegen te vallen, ze was amper 2 cm gegroeid ten opzichte van eind november en meet maar 57cm, wat zelfs minder is dan Zoon op die leeftijd. Van p50 hops naar p10 dus. Volgens de dokter was het bijna zeker ook door de RSV en dus niets om bezorgd over te zijn, maar ze gingen het toch goed opvolgen. Qua motoriek kon ons meisje al meer dan moest voor haar leeftijd, iets wat we gewend zijn van bij Zoon.

    De laatste week is ze wel erg motorisch bezig; optrekken aan de handjes, al heel lang op de buik liggen met haar hoofdje goed omhoog, hoofdje zelf rechthouden als ze zit, zichzelf op je schoot aan je hand in zit trekken, al wat gewicht kunnen dragen op haar beentjes,...

    Als ze meegaat naar de postnatale kine krijst ze doorgaans het kot bij elkaar als enige tussen al die rustige babietjes, maar gisteren was ze ook superflink en lag ze vrolijk rond te kijken. Ze begint echt interesse te tonen voor haar omgeving trouwens, broer was gisteren luidkeels aan het zingen en dansen op Piet Piraat en daar moest ze echt van lachen. Ze volgt hetgeen haar interesseert met haar blik en begint haar handjes te gebruiken om dingen vast te pakken (nog onbewust want haar blik is dan elders op gericht) en tegen iets te slaan (bewust). Alleen het slapen,... Na enkele vroege nachten was het gisteren weer 2u eer ze sliep en om 5u vroeg ze alweer eten, waar ze de voorbije nachten altijd minimaal 6u tussen liet. Maar ze had gisteren overdag dan weer uitzonderlijk veel geslapen, wat anders zelden gebeurt,...

  • Mijn liefste Dochter (2)

    Wat gaat het snel. Drie maanden al maak jij ons gezin volledig. Het 'platte babietje' is er al af. Wanneer je op je buik ligt, hou je je hoofd al stevig rechtop, om maar iets te zeggen.

    De laatste week gaat het precies nog sneller, je lijkt een sprongetje in je ontwikkeling gemaakt te hebben. Gisteren stonden we allemaal in de keuken, jij in je wipper, je papa aan het koken en ik hield je broer in de gaten. Plots viel het me op hoe je niet gewoon voor je uit keek of naar de speeltjes aan je wipper, maar dat je de interactie aan het volgen was. Je keek heel aandachtig naar ons. Ook toen de poetsvrouw hier vorige week bezig was, volgde jij met de blik aandachtig elke beweging.

    Je bent een echt sociaal beest. Je begroet me 's morgens met de liefste glimlach die er is als ik je uit je schommelwiegje haal. Of je onderbreekt een voeding om me superlief aan te kijken en te lachen. Ook naar andere mensen lach je voluit, je windt iedereen rond je kleine mooie vingertjes. En sinds kort schaterlach je zelfs luidop, meestal als we je kietelen.

    Babbelen doe je ook al. Wij praten wat en je brabbelt vol enthousiasme terug. Je geniet daar echt van, van die interactie. Dan lichten je ogen op van blijdschap.

    Al dat gelach en getater wil echter niet zeggen dat je motorisch een watje bent. Een van je favoriete spelletjes is dat je op onze schoot op je rug ligt en wij je optrekken aan je armpjes naar zit. Je bent er dol op om dat te oefenen.

    Je zou echter geen kind van ons zijn moest je altijd stil zijn. Ga je mee met mama naar de kinesiste, dan krijs jij als enige het de kinesiste doof terwijl ze jou probeert te troosten en alle andere kindjes geen kik geven. Overdag slaap je tegenwoordig alleen op mama en 's avonds val je doorgaans in slaap op papa. Nikste draagmand. Maar eens de nacht begint ga je zonder morren slapend je schommelwieg in en slaap je vaak al tot de vroege ochtend aan een stuk door. Om dan nog een tweede tuk te doen tot laat in de ochtend, een echt marmotje. Maar overdag ben je al vaak en lang wakker en klaar voor de actie.

    Het gaat snel, zoals ik al zei. Ik kan niet geloven dat je al drie maanden oud bent en dat ik over een maand weer zal gaan werken. Ik weet dat het nu alleen maar nog sneller zal gaan en ik kan het niet geloven. Dat de vaste voeding in zicht komt, het zelfstandig zitten, kruipen, allemaal dingen voor het komende half jaar. Je bent al in gewicht verdubbeld ondertussen.

    Mijn mooie babydochter, wat ben ik verliefd op jou. Ik smelt van jouw lieve lachjes en je zachte stem, ik doe niet liever dan je zien spelen op je speelmat of samen met jou te dollen en te oefenen, jij in de draagdoek terwijl we samen een lange wandeling maken in de winterzon is het beste wat er is.