• Mijn liefste Dochter

    Twee maanden ben je al. Wat gaat de tijd snel. Helaas weinig redenen om te vieren, aangezien we de afgelopen week al drie keer met jou in het ziekenhuis stonden. Een heel vies, vuil virus heeft je te pakken, cadeautje van je broer die het op zijn beurt kreeg in de creche. En dus heb je koorts en moet je hoesten en deed je mijn moederhart breken toen je zo klein en teer als je bent al bloed geprikt moest worden en onder de RX machine voor een longfoto. En dus zit je aan de antibiotica en de aerosol. En dus is jou verzorgen tegenwoordig een voltijdse bezigheid.

    Niet dat dat laatste dan zo erg is, want ik met jou bezig mogen zijn is het beste wat er is. Ik kan me helemaal verliezen in die (voorlopig nog?) blauwe kijkers van jou.

    Het is een huizenhoog cliche, maar een mens kan zich niet voorstellen hoeveel liefde er plots is. Eerst was er broereman en dan vergrootte mijn hart al gigantisch en nu is er minstens evenveel liefde voor jou. Zomaar plots. Ik denk dat mijn hart ondertussen op behoorlijk grote voet leeft met zoveel liefde om te voelen. Het lijkt bijna fysisch onmogelijk. Na je geboorte legden ze je op mijn borst en ik was van de eerste seconde totaal op jou verliefd. Je lijkt zo op je broer en toch ben je totaal anders, in alles wat je doet, in je uiterlijk ook. Zo gelijkend en zo verschillend tegelijk, een mysterie.

    Ondertussen ben je dus twee maanden. En ik kan je maar 1 iets verwijten, namelijk je voorkeur om 's nachts te leven. Je gaat doorgaans pas tegen 2u slapen. Ok, dan slaap je wel aan een stuk door en dan slaap je uit, maar tegenwoordig is 2u iets te laat voor mij. Je hebt nu al het levensritme van een puber, iets wat wederom jouw broer bij je papa en mij voorgoed heeft veranderd door elke dag bij het krieken van de dag op te staan. Maar voor de rest, absoluut geen klachten. Wie zou er nu kunnen klagen over de mooie, vrolijke, lieve baby die jij bent. Ik doe niets liever dan je op mij te laten slapen. Ook al omdat je soms niet in je wieg wil, maar evengoed omdat het zo gezellig is. Of samen gaan stappen, jij in de draagdoek. Al is dat er nu je ziek bent helaas even niet meer bij.

    Je pakt iedereen in met je lach. Gaan we naar het ziekenhuis omdat je zo ziek bent, dan zit je de hele tijd naar de pediater te lachen, zo van 'zo erg is het allemaal niet hoor'. Je laat het allemaal niet aan je hartje komen.

    En zo staan we aan de start van een hopelijk lang en geweldig avontuur samen. Jij, ik, je papa en broereman. En wat die laatste later ook moge beweren, hij is stapelgek van jou. Hij brengt je je knuffels, helpt je verpamperen en in bad gaan, hij wil de hele tijd met jou spelen en bij alles helpen. Ook al zegt hij 'wenen' wanneer we hem vragen wat jouw naam is...

    Op naar maand drie, mooie dochter. Weer een maand om in te stralen van trots. Om te koesteren en van te genieten. Al moet je nu vooral eerst genezen. Want zoveel ongerustheid is niet leuk...

  • Eerste keer spoed

    Woensdag werd Zoon ziek. Hoesten, snotteren en 40 graden koorts. Vrijdag kregen we bericht dat er RSV zit in zijn creche. Die avond begon Dochterlief te hoesten. Gelukkig geen koorts.

    Zondagavond dan ineens 38,3 graden. We mochten om 20u40 nog naar de huisartsenwachtpost. Zoon en Dochter ingeladen en naar daar gereden. Huisarts had 45' vertraging, dat hadden ze niet meegegeven aan de telefoon. Ze was wel supervriendelijk en nam haar tijd. Nog twee zieke peuters in de wachtzaal na ons. De dokter vond het gezien Dochters jonge leeftijd toch beter ons door te sturen naar spoed. 22u daar aangekomen. Kort wachten en dan onderzocht. Dokter overlegd via telefoon met pediater en ze vonden het zo nog net niet nodig om Dochter ginder te houden. Terug naar huis dus en een rustige nacht gehad. We waren wel allemaal steendood, ondertussen was het 23u gepasseerd.

    Dochter lang geslapen en weinig willen eten maar voorlopig geen koorts. Op aanraden van de spoed toch naar pediater gebeld. Of proberen bellen, pas na 2u30 proberen binnengeraakt. Vanavond laat om 18u30 nog een afspraak gekregen. Hopelijk spartelen we er nu zonder veel erg verder door.

  • Eerste flesje

    Zoon is de eerste maanden nooit uitbesteed geweest. Pas in de zomer toen we naar een trouwfeest moesten en hij dus al een hele tijd naar de creche ging en flesjes kon drinken. Van dochter uit logeren sturen is geen sprake, ik kan dat echt nog (lang) niet, maar vorige week heeft een vriendin er enkele uren op gepast in ons huis terwijl wij gingen lunchen en gisteren is ze voor het eerst op verplaatsing opgevangen.

    De wederhelft en ik waren uitgenodigd op de premiere van de FC De Kampioenenfilm, Zoon bleef logeren bij oma van dinsdagochtend tot woensdagavond en gisterenavond ging ook Dochter naar daar. Het plan was we vlak voor het vertrek voeden en dan zou ze geen flesje nodig hebben, maar ik had toch gekolfd tot ik een volledige voeding bij elkaar had en een nieuw flesje gesteriliseerd voor haar. Just in case. Gelukkig maar, want door de file kwam van dat voeden niets meer in huis. Maar ze heeft zonder verpinken dat allereerste flesje bijna helemaal leeggedronken. Good girl. Zoon was een rabiate flesweigeraar (hem probeerden we eerst kunstvoeding op te dringen in een flesje, dochter krijgt gewoon the good stuff, een mens leert uit zijn fouten) dus ik hoop dat Dochterlief flink het flesje blijft aanvaarden.

  • 8 weken - het blijft lastig

    Donderdag wordt ons meisje al 2 maanden. Wow. Het gaat supersnel. We maakten een supervlotte start maar dan werd het na verloop van tijd toch lastiger. Ze slaapt moeilijker en weent meer. Ze heeft soms behoorlijk veel last, ik vermoed van krampen. 's Nachts slaapt ze zelden voor 2u. Dan slaapt ze doorgaans wel flink door tot een uur of 6 en dan nog eens tot een uur of 9. Maar die laatavonduren zijn slopend. Wanneer wij dan zittend of wandelend in slaap dreigen te vallen en vanuit onze armen een superwakkere baby ons aan ligt te kijken. Of een baby die indommelt maar onmiddellijk begint te wenen bij elke poging om ze in de wieg neer te leggen.

    Maar wakker en niet wenen is in combinatie met doorslapen vanaf 2u nog ergens te doen. Vannacht was het echter wakker en ontroostbaar krijsen van de krampen en vanaf 6u weer zeer veel onrust tot ze om 13u eindelijk weer in een wat rustigere slaap viel. En dat valt niet mee. Zeker niet bovenop het aanwezige slaapgebrek.

    Ik had in mijn hoofd geprent dat de eerste 6 weken horror zijn, puur overleven. De eerste 3 weken waren super en daarna werd het wat zwaarder, maar het werd helemaal niet beter op 6 weken, integendeel. Nog flink wat op de tanden bijten, dus...

    Gelukkig dat ons meisje wanneer ze geen last heeft ongelofelijk mooi en lief en vertederend kan lachen en me zo elke keer weer inpakt...