• 6,5 weken

    Net met de Dochter naar de osteopaat geweest, omdat ze vrij veel last heeft van krampen. Het eerste bezoek was alvast geslaagd te noemen want ze is nog niet wakker geweest sinds we de praktijk om half 3 verlieten... Wonderen doet het niet, maar alle beetjes helpen. Op weg van de osteopaat naar hier dan onze eerste busrit samen. Wat zitten die bussen vol zeg op een doordeweekse middag, verschoot daar toch van.

    Vanmorgen Kind en Gezin check up van allebei. En ze zijn beiden goedgekeurd. Zoon wou wel niets doen of zeggen bij de dokter en wou zich niet laten meten en wegen. Eens bij de verpleegster stond zijn tatertje niet stil natuurlijk... Dochter blijft een forsere baby dan Zoon was, al 5,3 kilo en 55 cm lang waarmee ze dus de normale kledijmaten heeft, maatje 56 is 1 maand. Zoon zat altijd 1 maat achter en heeft nu nog altijd maar een 80 (9 tot 12 maanden terwijl hij er 24 is) van broek. Hij mat niettemin toch al 86 cm.

    Ondertussen wegen de nachten hier zwaar door. Zoon slaapt weer normaal en nu dus op zijn eigen kamer. We leggen hem erin om 20u30, dan nog verhaaltje lezen, dan even klagen als we weggaan maar nooit echt lang en dan horen we hem nog een kwartier of een half uur vertellen en babbelen en prutsen. Soms vind ik hem dan als ik ga kijken eer ik zelf onder de wol kruip zonder slaapzak, of bedolven onder speelgoed of boekjes die hij van de schouw afpakt,... Maar Dochter wil maar moeilijk slapen. Eens ze slaapt, slaapt ze een paar uur door (tot 6u zonder voeding en makkelijk 4 tot 5u) maar ik krijg ze maar heel moeilijk in slaap. Het is tegenwoordig elke dag tussen 1 en 3u eer ze wil slapen. Soms van de krampen. Soms wil ze alleen op mij slapen en schrikt ze wakker als ik ze neerleg. Soms wil ze gewoon niet slapen en zit ze met grote ogen rond te kijken. Maar tegen middernacht hou ik het zelf niet meer van vermoeidheid en dan wordt het echt loodzwaar om met haar rond te stappen of ze op de arm te houden terwijl ik zelf half indommel. En tegen dat we eindelijk slapen komt de volgende voeding soms al dichtbij. Of ze wil de hele avond aan de borst.

    Ondertussen ben ik 100% draagdoekmama, nog meer dan bij Zoon al het geval was. Op haar 6,5 weken heeft dochter nog geen ene keer in een koets of buggy gezeten. Ik draag ze altijd in de tricot slen. Eerst met de beentjes erin, maar het viel me deze week op dat ze dan haar beentjes niet meer wil buigen en spel maakt, dus sindsdien draag ik ze gewoon naar mij toe maar met de beentjes eruit en nu is ze 200% tevreden in de doek, zalig. Ik geniet daar enorm van, haar zo dicht bij mij. Had echt spijt toen ik Zoon niet meer kon dragen omdat ik zwanger was, ben niet zo fan van buggies.

  • 5,5 weken krampen

    Pas om 4u werd het vannacht rustig. In de vooravond wou de Dochter voortdurend aan de borst en net als ik wilde gaan slapen om 23u begon ze te krijsen van de buikpijn. Het was al een week geleden dat ze nog een kakapamper had gehad ook en ze heeft er uiteraard al dagen last van, maar nu was het niet meer om aan te zien. Hop, glycerinesuppo en nog geen twee minuten later een pamper vol. Maar de buikpijn bleef blijkbaar duren want ze weigerde te slapen. 't Tis te zeggen, ze sliep op de arm maar niet in haar schommelwiegje. Het moet een uur of 3 geweest zijn eer ik ze eindelijk kon neerleggen en nog geen half uur later was ze er alweer voor de volgende voeding. Daarna konden we dan wel slapen tot Zoon wakker werd om 7u.

    Ik begin er hier een beetje onderdoor te gaan. Donkere dagen, altijd alleen thuis, een baby die amper nog alleen wil slapen en de ganse dag wil drinken of buikpijn heeft, nooit een moment om bij te slapen, het is behoorlijk veel aan het worden. Ik geef al probiotica en tijdens mijn antibioticakuur (en nog steeds) nam ik ook zelf probiotica bij dus ik zie niet goed in wat ik nog meer kan doen. Iemand?

  • Lieve Zoon (22)

    Twee jaar geleden maakten we voor het eerst kennis. Je werd 's ochtends om 9u geboren en ik kan me van die eerste dag weinig meer herinneren behalve dat we veel bezoek kregen en dat ik je de ganse dag in mijn armen heb gehouden. Ik heb veel naar jou zitten kijken, volledig lamgeslagen door jouw geboorte. Ja, lach maar, eens je zelf vader bent geworden zal je wel snappen wat ik bedoel. Plots gingen je papa en ik van twee vrolijke flierefluiters die alleen aan zichzelf hoefden te denken naar de verantwoordelijken voor jouw prille leven en we hadden geen flauw idee hoe dat werkte, een baby.

    Op twee jaar tijd kan er veel gebeuren. Heel veel. Ondertussen kennen we elkaar goed, wij drietjes. En vorige maand kwam er zelfs een zusje bij en werd jouw leven grondig door elkaar geschud. Je bent nu geen enig kind meer maar een fiere, grote broer. En je kwijt je goed van die rol, als je mij ziet wil je eerst en vooral baby knuffelen en je helpt vol enthousiasme bij het verpamperen en eigenlijk bij alles.

    Het is moeilijk te geloven dat jij amper twee jaar geleden zelf zo'n hulpeloos klein mensje was, als ik je nu bezig zie. Ondertussen ben je alles behalve hulpeloos, je bepaalt zelf wat je wel en niet wil en wanneer en kan dat dan vaak ook al helemaal zelf doen. En als het alleen niet lukt, vorder je wel iemand op om te helpen. Maar o wee als er iemand helpt voor zijn beurt, dan schiet er bliksem uit je ogen en been je kwaad weg. 'Foei mama!'.

    Noem me hopeloos emotioneel, maar ik kan het echt nog niet goed geloven. Maar ik ben fier, lieve zoon, ontzettend fier. Ik verwonder me elke dag in de dingen die je nu weer kan, zegt, begrijpt. Volgens je papa en mezelf ben je een wonderkind. Wat niet betekent dat je ons soms niet totaal sloopt met je eigenzinnigheid en tomeloze energie. Soms is het hier echt wel een gevecht wie er zijn zin krijgt, wij of jij en dan durven de vonken eraf vliegen. Soms zijn we een beetje wanhopig, als je even totaal niet voor rede vatbaar bent of weer eens bijt of slaat. Maar een half uur daarna haal je een grapje uit en verovert je fantastische lach weer probleemloos alle harten. Charmeur...

    Ik kijk vol verwachting uit naar het komende jaar, dat belooft weer vol verandering te zijn. Over een half jaar mag je naar school, bijvoorbeeld. Toch een mijlpaal. Ik kijk vol vertrouwen uit naar jouw en onze toekomst, benieuwd naar de dingen die je gaat doen, de keuzes die je gaat maken, de dromen die je zal najagen en hoop en beloof je daar altijd zo goed mogelijk bij te helpen.

    Dikke kus,

    Je mama

  • 3,5 weken

    Net de gehoortest gehad bij Kind en Gezin, alles gelukkig prima. Dochterlief blijkt ook te groeien als een kool. Qua gewicht is ze op de curves gestegen van p25 bij geboorte naar om en bij de p70 nu oftewel van 3,070 kilo naar 4,3 kilo! Een beetje zwaarder dus dan Zoon die altijd tussen de p10 en de p25 heeft geschommeld. Van lengte is ze geklommen van 48 naar 52 cm en volgt ze de p25 voorlopig.

    Goed nieuws dus want zoals alle (?) borstvoedende mama's twijfel ik wel eens of juffrouw genoeg binnenkrijgt als ze weer eens maar enkele minuten drinkt. Ze krijgt wel veel voedingen op een dag, de laatste dagen altijd minimaal 9, gisteren 11... Zoon probeerde ik van in het begin meer in een schema te duwen met 3u tussen elke voeding, zij krijgt volledig op vraag, we zien wel hoe het verder gaat.

    De spelbreker van de laatste week zijn echter de krampen. Het leek de laatste dagen beter te gaan maar sinds gisterenmiddag is het soms echt hels. Wenen, wenen, wenen, niet willen drinken maar wel aanliggen, spartelen, tot 3u vannacht in de weer geweest en dat terwijl ik zowat omviel van de slaap, als ze 5 minuten stil was lag ik direct te slapen maar steeds kon ik weer opstaan om te wiegen en ronddragen,...

    Zoon blijft geweldig lief. Vanmorgen ging hij helemaal alleen en ongevraagd twee verdiepingen hoger kleertjes halen voor de dochter terwijl ik haar aan het verpamperen was. Hij helpt ook graag. Hij brengt het borstvoedingskussen als het tijd is om haar te voeden, allemaal uit zichzelf. Hij heeft wel niet graag dat ze weent, wie wel...