• 2,5 weken

    Tot maandag hadden we het zo goed als ideale kind in huis. Een dagelijks huiluurtje maar dat vormde enkel een probleem bij ongelukkige timing, bijvoorbeeld tussen 0 en 3u 's nachts ofzo. Anders supergoed te doen. Maar sinds maandag zijn de beruchte krampjes definitief aangekomen en nu hebben we meerdere krijsuurtjes per dag waarbij de arme kleine meid echt totaal ontroostbaar kan zijn. Aanleggen en borstvoeding geven kan soms even verlichting geven maar voor de rest... Heb van de vroedvrouw een naam van een voedingssuplement gekregen met probiotica en heb online toch studies gevonden dat het effectief werkt bij sommige babies om het huilen te verminderen dus ga dat straks een halen. Voor de rest geef ik Colikind maar een wondermiddel is dat natuurlijk niet.

    Buiten die krampuurtjes doet ons meisje het onvoorstelbaar goed. Ze weegt al 3,740 kilo. We kregen de vroedvrouw en Kind en Gezin al over de vloer en telkens werd ze goedgekeurd. Het voortdurende slapen van de eerste weken (wat kan voor een baby zorgen makkelijk zijn zeg) maakt plaats voor af en toe een rustig, wakker moment waarbij ze mijn gezicht bestudeert of naar het raam kijkt. Op haar buik kan ze haar hoofdje al een cm optillen.

    Qua voedingen geef ik nog neer dan bij Zoon op vraag wat de eerste week resulteerde in zo'n 6 voedingen met 's nachts al eens 6u tussen, easypeasie! De laatste dagen staan we op 9 tot 10 voedingen per dag met soms maar een goed uur tussen en zelden meer dan 4. Iets intenser dus. Maar zo lang ze 's nachts tussen de voedingen een beetje rustig is, nog altijd prima bol te werken.

    Het is onvoorstelbaar hoe verliefd je op zo'n baby kan zijn, hoe je dat perfecte gezichtje en die miniteentjes kan liggen strelen en bewonderen en hoe eindeloos je liefde voor zo'n kindje is...

  • Lieve Zoon (21)

    Het is gebeurd, je bent nu geen enig kind meer, maar een heuse grote broer. Ik moet toegeven dat je papa en ik mij wel aan wat vuurwerk van jouw kant verwachtten bij deze gebeurtenis. Temeer omdat de komst van zusje samenviel met een heleboel andere toch wel ingrijpende veranderingen; drie weken logeren bij oma, dan terug naar huis verhuizen en dan ook van de ene op de andere dag verhuizen naar een eigen kamer op een aparte verdieping na net geen twee jaar amper een nacht van mama en papa gescheiden geslapen te hebben. Ik hield mijn hart dus vast. Maar ik heb je weer eens onderschat, stoere kerel van me, want je surft gewoon door alle veranderingen heen.

    Ok, af en toe heb je een extra kort lontje en ben je prikkelbaar en vanmorgen besloot je voor 4u al dat het tijd was om op te staan en zo zijn er wel meer kleine dingen, zoals het bijten van je beste vriendjes in de creche, bijvoorbeeld. Maar eigenlijk pas je je aan alsof het niets is. Je aanvaardde de baby van de eerste seconde en wil er liefst veel mee bezig zijn. Je helpt ons om zusje te verpamperen en een badje te geven, je wast haar haartjes en komt kijken hoe ze bij mama melkje drinkt. En je wil ze vooral veel aaien en knuffelen en kusjes geven. Je bent fier op je nieuwe kamer en vertrok direct naar daar in plaats van naar onze kamer. Je bent gewoon superstoer en onafhankelijk en soms al zoveel groter en wijzer dan je bijna twee levensjaren.

    Ondertussen ben ik al druk bezig je grote verjaardagsfeest te plannen volgende maand, want over amper een maand ben je dus al twee, ik kan het echt niet geloven. Nu ik babyzusje de halve dag in mijn armen heb, valt me plots drie keer zo hard op hoe groot en zwaar jij al geworden bent. En dat terwijl je twee jaar geleden zelf nog zo'n klein prutsje in mijn armen was. Vergeef me dat ik er een beetje sentimenteel door ga doen...

    De afgelopen weken waren fun fun fun. Logeren bij oma en genieten van de aandacht. In de tuin spelen. Honderduit vertellen over al je avonturen. Ons met verstomming slaan met je elke dag groeiende woordenschat. Eten als een paard. De hele dag rennen, nooit stappen. Lachen en grappen maken en ons al geregeld eens iets wijs maken wanneer er iets kapot is en jij doet alsof iemand anders de schuldige is.

    Het leven is druk druk druk, maar jij alvast geniet wel van die snelheid denk ik.

    Dikke kus!

    Je mama

  • De eerste week

    Dochterlief is ondertussen al 1 week oud. Wat vliegt de tijd. En eigenlijk is het een droom van een week geweest. Na zo'n vlotte bevalling ben je gewoon zelf ook sneller gerecupereerd en klaar voor alles. Komt daarbij dat je bij een tweede kind en beter weet wat te verwachten en ook gewoon beter weet wat je doet. Met hier en daar een klein zetje van de vroedvrouwen in het ziekenhuis kwam alles vrij vlot en probleemloos op gang. De eerste twee nachten in het ziekenhuis waren slapeloos, alhoewel die tweede nacht enkel voor mij en niet voor de dochter. De derde nacht sliepen we beiden al enkele uren en de vierde nacht waren we helemaal vertrokken. En met een paar uur slaap heb je gewoon eindeloos meer weerstand tegen alles. Dus de babyblues bleven deze keer op afstand en de totale uitputting en diepe wanhoop van de eerste weken bij Zoon heb ik nog niet gezien. En ik hoop eerlijk gezegd dat het zo blijft. Want ik had echt nooit verwacht dat de kraamtijd, voor mij synoniem met op de rand staan van een post-natale depressie en constant wanhopig zijn, ook gewoon relax kan verlopen en eigenlijk puur genieten is.

    Enig realisme blijft natuurlijk op zijn plaats. De eerste dagen blijft je lichaam voelen alsof het onder een trein heeft gestoken, hoe vlot de bevalling ook. Zelfs met een superbrave baby slaap je nooit meer dan 2,5 uur aan een stuk en overdag bijslapen is nog altijd iets wat ik maar moeilijk kan, dus ik ben continu moe. Sinds dag drie heeft de stuwing zijn intrede gedaan en als je nog maar naar mijn borsten kijkt doen ze al zeer. Maar dochterlief is zo'n brave baby dat ik gewoon niet weet wat me overkomt. Ze slaapt, zowel overdag in de draagmand als 's nachts bij ons in bed en dat zonder veel geween en zonder inbakeren. Ze draagt de slaapzak die Zoon kreeg maar nooit gedragen heeft wegens toen we stopten met inbakeren was hij er al lang uitgegroeid. Ze drinkt vrij goed. Ze weent soms op een ganse dag maar een keer en dan meestal geconcentreerd in een huiluurtje met krampjes. Maar voor de rest, van de ganse dag geen snikje.

    Onze dochter is zo braaf dat ik er gewoon bang van word. De te brave baby. Ik ben bang dat ze niet meer zou ademen omdat ze zo vredig ligt te slapen. Ik ben bang dat ze niet genoeg zou bijkomen als ze eens wat later wakker wordt om te drinken. Ik ben bang dat er iets zou schelen omdat ze niet zoals haar broer constant actief is en minder spierkracht heeft dan hij op dezelfde leeftijd. Het is gewoon te mooi, ik wacht op het moment waarop ze gaat beginnen met wenen en dan voor 5u niet zal stoppen, zoals ik altijd gewend ben geweest. Want een rustige baby, dat ken ik helemaal niet...

    Ondertussen is Zoon de fiere, grote broer die baby constant kusjes wil geven. Af en toe is hij eens gefrustreerd, maar thuis eigenlijk bijna nooit. In de creche durft hij helaas wel weer zijn frustraties ventileren en andere kindjes bijten, nochtans zijn beste vriendjes met wie hij altijd onafscheidelijk is. Heel spijtig, maar het was ergens wel te verwachten dat er een stevige reactie zou zijn bij ons mannetje.

  • Welkom Lieve Dochter, het bevallingsverhaal

    Ik had met dochterlief afgesproken dat ze niet ter wereld zou komen eer Teerbeminde en ikzelf het dessert hadden verorberd vrijdagavond ter ere van ons tienjarig samenzijn. En liefst niet voor het verjaardagsfeest van oma ook. Aan de eerste afspraak heeft ze zich gehouden. Vrijdagavond nog een heerlijke avond in de Faim Fatale met veel en heel lekker eten, 's nachts een zorgeloze slaap en dan de volgende ochtend om 8u30 ineens lichte weeen.

    Die weeen bleken zich regelmatig door te zetten en waren uiteraard niet aangenaam, maar ook niet echt om van door het dak te gaan van de pijn. We logeren wegens verbouwingen bij de schoonfamilie op 25 minuten rijden van het ziekenhuis. Maar te vroeg vertrekken of vals alarm zag ik niet zitten. Uiteindelijk besloot ik tegen kwart na 10, half 11 te vertrekken. Eerst nog de ziekenhuiskoffer gaan ophalen thuis. Om 11u19 reden we de parking van de kliniek op. Ondertussen waren de weeen pittig, maar nog steeds goed op te vangen. Het hele eind naar de verlosafdeling rustig gewandeld.

    Daar toegekomen wilden ze me aan de monitor leggen maar ze kregen in de gaten dat de weeen nu toch wel intens waren en ik vertelde dat Zoon een snelle bevalling was geweest. Eerst even voelen dus en dan pas monitor. Ola, volledige ontsluiting, exit monitor, enter gynaecoloog van wacht. Die was echter nog niet in het ziekenhuis. Ondertussen was het allemaal vrij pittig en ik kreeg nog met moeite mijn kleren uit. Exit gynaecoloog van wacht, bij een volgend onderzoek hadden superheftige persweeen hun intrede gedaan en bleek dat de dokter sowiso te laat zou zijn, hij moest zich niet meer haasten.

    Ik was blijven rondlopen omdat liggen teveel pijn deed maar dan was er plots bloed en dus toch hop het bed op en wat bleek, het hoofdje was al zowat te zien. Dan even serieus afzien maar na enkele keren persen legden ze onze dochter al op mijn borst, om 11u45. Het oplapwerk door de knorrige dokter die lastig was omdat hij de bevalling had gemist duurde veel langer dan de bevalling op zich...

    En dan kon ik onze ondertussen hongerige meid eindelijk aan de borst leggen en mochten we naar onze kamer. Ok, het deed verdomd zeer maar het was toch ook een intens positieve ervaring, zeker toen ons meisje dan in mijn armen lag. Drie vroedvrouwen hebben mij erdoor gepraat en waren superlief, ons meisje kreeg meteen 10 op 10, een droom allemaal...

  • 37 weken echo

    Donderdag kregen we nog eens een echo. Gyn deed uiteraard geen harde uitspraken of concrete voorspellingen, maar insinueerde wel meermaals dat ik mijn termijn heel waarschijnlijk niet ga uitdoen. En dat ik tegen de volgende controle op 39 weken misschien al bevallen ga zijn. Zoon is geboren op 39 weken 2 dagen en zou eigenlijk wel graag weer die termijn halen, maar dat valt dus nog te bezien. Nr 2 werd donderdag geschat op 3 kilo 200 (Zoon was bij de geboorte 3 kilo 100) en mijn lijf blijkt zich al stilaan op te maken voor het echte werk, maar hopelijk gaan die voorbereidingen dus eerder traag. Want de komende week kunnen we ons eigen huis niet in wegens schilderwerken EN de laatste werken aan de kinderkamers waardoor in feite enkel nog onze slaapkamer en badkamer bewoonbaar gaan zijn.

    Voor de zekerheid heb ik deze week toch al goed doorgewerkt aan geboortevoorbereidingen, koffertje voor het ziekenhuis is bijna klaar, enveloppen voor het geboortekaartje zijn geschreven en vandeweek heb ik nog wat kleertjes in de kleinste maatjes bijgekocht... Ook voor doopsuiker staat alles klaar.