• 31 weken - mottig

    Van't weekend heb ik me behoorlijk beroerd gevoeld. Het begon vrijdag. Gewoon algemeen slecht in mijn vel; lage bloeddruk, slap, misselijk, zweten en mijn hele lijf dat pijn deed en niet meer mee wou doen. Het meest zorgen maakte ik me over pijn onderaan mijn buik, zelfs als ik stilzat soms maar vooral bij beweging. Geen acute pijn maar zo'n vervelend, zeurderig gevoel. Bah. Sinds zondag is het weer aan het beteren maar echt fit voel ik me toch nog altijd niet. Vrees dat dat voor de bevalling ook niet meer zal komen. De dingen zijn snel teveel; omdraaien in bed, Zoon oppakken, mij bukken. In het begin van de dag valt dat allemaal nog goed mee, maar hoe later op de dag hoe lastiger alles wordt. Raar hoe ik dat véél minder had bij de eerste zwangerschap. 

  • 31 weken - checklist

    Reeds in orde:

    • crèche
    • meter
    • ontwerp geboortekaartje
    • ontwerp doopsuikertoestand
    • dé naam...
    • aanvraag kraamgeld

    To do:

    • geboortelijst: bij Zoon kozen we voor Dreambaby en daar ben ik nog steeds supertevreden van. Maar we hebben nu vrij weinig echt babygerief nodig. Wil dus op de lijst ook nuttige dingen voor Zoon kunnen zetten, zoals een nieuw, groot bed voor hem, beddegoed, kleren,... En dan lijkt Dreambaby me minder goed. Maar de kleinere winkels hebben vaak veel striktere voorwaarden, zoals minimaal te besteden bedrag om korting te krijgen, aankoopverplichting van kledij,... De ene winkel heeft de kleren die ik tof vindt maar niet de slaapkamer die ik zoek, de andere heeft dan weer lelijke kleren of vervelende voorwaarden,...
    • peter zoeken en vragen
    • kraamhulp en vroedvrouw contacteren
    • schommelwiegje ophalen
  • Lieve Zoon (19)

    Een van de meest gebruikte zinnen door je papa en mezelf is tegenwoordig 'Wat is hij al groot' of iets in die aard. Met grote ogen van verwondering staan we naar jou te kijken. Jij, een actieve kleine kerel die al zoveel kan en weet. We kunnen nog altijd niet goed geloven waar die kleine baby naartoe is, die we amper 21 maanden geleden voor het eerst in onze armen hielden. Wat is er veel veranderd...

    De laatste weken ontpopte je tot een echt spraakwater. Of zoals je oma vorige week, je hebt altijd wel een uitleg klaar. Wij, dommeriken die we zijn, begrijpen nog niet altijd veel van die uitleg. Dat is al eens frustrerend, vooral voor ons, want jij blijft geduldig alles herhalen. Je breit de woorden die je kent aan elkaar tot 2 en 3 woord-zinnen en elke week zijn er nieuwe woordjes. Tegenwoordig staan 'neen' en 'mijn' wel helemaal bovenaan de lijst.

    Spreken gaat dus goed, maar verstaan doe je alles. Je verrast ons soms door dingen te doen in reactie op iets dat ik tegen je papa zei en dat helemaal niet bedoeld was voor jou. We kunnen trouwens altijd op jou rekenen om ons te helpen met allerlei taakjes, al moeten we er dan ook niet van verschieten dat er al eens iets mysterieus kapot gaat...

    We merkten het al op als baby, je bent een onafhankelijke geest. Dat uit zich nu nog veel sterker. Je flesje drink je altijd alleen, ergens in onze buurt maar toch apart. Dat laatste knuffelmoment op mijn schoot lijkt voorgoed verleden tijd. Je weigert op je kinderstoel te zitten en kiest steevast zelf een grote mensenstoel uit naast mij of je papa. Je moet alles, maar dan ook alles zelf doen en wij mogen enkel helpen als je het ons uitdrukkelijk vraagt. Of beter gezegd, wanneer je het komt opeisen door ons aan het handje letterlijk tot ginder te slepen of wanneer je 'maken' zegt wanneer iets een beetje kapot is. Je commandeert ons allemaal graag rond en beslist waar we moeten zitten en wat we moeten doen en alles is van jou.

    Je bent en blijft een lolbroek, lieve Zoon. Altijd in voor een mopje, een spelletje, wat plagerij. Een vrolijke wervelwind in ons huis. En af en toe, heel af en toe dan kom je zelf een knuffel halen, een superstevige knuffel.

    Een marmotje ben je dan weer niet, nooit geweest natuurlijk. 's Avonds in bed horen we je zingen, springen en spelen tot half 10 's avonds en tussen 6 en 7u ben je steevast wakker. Wij lopen nog altijd veel rond met heel kleine slaapoogjes. Ooit gaat het moment komen dat de rollen omgekeerd zijn en wij jou in je bed aantreffen met slaapoogjes, maar ik vermoed dat het nog wel eens een jaar of 15 zou kunnen duren...

  • Mijn!

    Op 20,5 maand ontdekte Zoon ineens het eigendomsrecht. Plots was er het nieuwe woordje 'mijn', uitgesproken als 'maaaaaai' (denk aan de hongerige meeuwen in Finding Nemo, Mine, mine MINE!), gecombineerd met het object van dat moment, wat zo goed als alles kan zijn. Mijn stoel, mijn bal,... Tot daarvoor was het eerder voorwerp + zijn naam, nu is het ineens 'mijn'. Want ruimer gezien heeft de tweewoordzin volop zijn intrede gedaan. Al een tijdje hoor, maar sinds een week ofzo spreekt hij zo goed als standaard in twee en heel soms al eens een driewoordzin. Geweldig!

    Maar meneer is dus een beetje bezitterig. Van't weekend waren we naar het park gegaan, naar de speeltuin, voorzien van zijn strandemmertje en schepje. Komt er een mama toe met drie blonde dochters, is bijna het eerste wat hij doet zijn speelgoed angstvallig in veiligheid brengen bij ons. Speelt de nieuwe poes van oma met zijn balletje, kijkt een van de honden iets te begerig naar zijn boterham, geven we het restje van zijn eten dat al een half uur koud stond te worden aan de honden, dat zijn allemaal kleine drama's. Want die dingen waren wel VAN HEM he...

  • 29 weken

    Bijna 30 weken al en nog eens tijd voor een echo, toch altijd nog een spannend moment. Maar alles prima, nr 2 groeit goed en zou al 1,5 kilo wegen. Zat ook al met het hoofdje naar beneden, prima dus (kan altijd nog veranderen natuurlijk maar volgens de dokter blijven ze wel zo liggen eens ze merken dat dat comfortabeler is op deze termijn).

    Grappig, in de wachtzaal zaten alle grote buiken (plus 6 maanden) alleen en alle bescheiden buikjes hadden het vriendje/man/wederhelft bij. Zo gaat dat hier eigenlijk ook altijd. De eerste echo's zijn de spannendste en dan is er ook het meest te zien en dan gaat de wederhelft mee maar eens de 5 maanden voorbij zit ik er doorgaans alleen.

    Nr 2 is de laatste weken weer enorm beweeglijk, je kan al eens mijn hele buik naar alle kanten zien gaan, zelfs gewoon met mijn kleren aan. Ik heb ook een beetje een chronisch energietekort, een zeer intense peuter die bovendien houdt van om 6u opstaan, pendelen, werken, honden, het geheel is nog altijd zwaar wat maakt dat ik me niet altijd fit voel. Ik probeer er niet aan toe te geven en te blijven wandelen met de honden en spelen met de Zoon, zij het in de mate van het mogelijke gewoon wat meer op het gemakje. En het zijn maar kleine kwaaltjes, moe, de buik die eens letterlijk doorweegt, de schopjes die eens op de verkeerde plaats landen, in het algemeen voel ik me eigenlijk wel fit en capabel...

  • Opvolgfiche in de crèche

    Elke maand vult de verzorgster die Zoon opvolgt in de crèche een fiche in over zijn functioneren en welbevinden daar. Altijd leuk om lezen. Veel dingen zijn uiterst herkenbaar, andere dingen zijn dan weer nieuw of lichtelijk anders dan thuis.

    Vandaag had ik me eens rustig neergezet om de fiches van juni en juli te lezen. Na de onheilstijdingen in april en mei van bijten en niet met de groep willen spelen, lijkt het ondertussen allemaal peis en vree.

    Elias blijkt heel graag en veel te eten en lust alles graag maar vooral fruit. Herkenbaar. Dat mannetje eet meer fruit dan de wederhelft en ik samen. De laatste week lijkt hij dan nog een groeispurtje door te maken. Vanmorgen tussen 6 en 8u heeft hij een flesje gedronken (210ml groeimelk), een banaan gegeten, een kiwi en een portie yofu. En dan vroeg hij naar nog. In de crèche krijgt hij dan nog twee soorten fruit, soep, warm eten en brood. En dan 's avonds als hij zin heeft nog een bordje van ons warm eten en een flesje.

    Zoon is graag in de crèche, rent graag rond, is nog altijd de beste van de hoop als het op dingen klimmen aankomt, speelt graag met de auto's en heeft nog altijd dezelfde vriendjes. Niks nieuw op dat front.

    Hij gaat op het potje maar doet niks, haha, grappig.

    Hij luistert goed naar wat ze zeggen maar gebruikt zelf nog niet zoveel woordjes. Wanneer er gezongen wordt, zingt hij wel volop mee met klankjes. 

  • 28 weken

    Neen, niet lachen met mijn buik. 't Is nog altijd kleine drie maanden. Geen drie weken of drie dagen zoals je misschien wel denkt als je mijn buik ziet. Poeh!

    Maar voor de rest gaat alles prima. Na enkele rustige dagen voel ik nr 2 weer elke dag volop schoppen en rondhossen en ook al is dat soms eens op een tere plek dat die schopjes landen, het is vooral geweldig fijn.

    Ze hebben niet gebeld van het ziekenhuis de afgelopen weken dus de suikertest zal negatief zijn en zo zijn we van al het bloedprikken af normaal gezien. En volgende week mogen we alweer op controle.

    Vandaag kreeg ik het eerste ontwerp van het geboortekaartje en man, ik was er meteen verliefd op. Dat zit direct goed. Zalig. Voor de rest moet alles nog gebeuren: geboortelijst leggen en vooral nadenken over wat erop moet. Gaan we een tweede set babyfoons nodig hebben? Een tweede Tripptrapp nu Zoon bijna altijd weigert om nog in de zijne te zitten en gewoon op een grote mensen stoel zit al is dat niet bijster handig om te eten voor hem. En wat doen we qua bedje, Zoon zal 23 maanden zijn bij de geboorte en ongeveer 2,5 eer nr 2 de wieg ontgroeid zal zijn, is dat tijd om te verhuizen naar een groot bed en doneert hij zijn doorgroeibed aan nr 2 of kopen we een nieuw doorgroeibedje?

    En ook vele verbouwingsknopen om door te hakken; kleur laminaat in de kinderkamers, plan van stopcontacten en lichtpunten, volgende week een ganse week elders kamperen zodat ze het plafond van onze slaapkamer dat is ingestort door de verbouwing kunnen herstellen,...

    We blijven bezig!!!

    Vandaag zoals elke dag stipt om 6u gewekt door Zoon en dan 2u30 non stop in de weer, een half uur wandelen met Zoon en honden, ontbijten, Zoon laten ontbijten, aankleden, honden voeren, Zoon naar de crèche brengen, naar het station gaan, naar Brussel treinen,... Dat begint stilaan te wegen. De te korte nachten en de te lange dagen, de superactieve peuter in huis en de zwaarder wordende buik, ze vragen allemaal ietsje meer energie dan ik eigenlijk heb. Ik zou eigenlijk een weekje kunnen rusten en slapen, denk ik zo. Wat een luxe op dat gebied bij een eerste kind, je moet naar niks of niemand kijken en kan rusten en slapen zoveel je wil...