• Lieve Zoon (18)

    Een jaar en acht maanden ben je nu en op en al peuter. Tijd voor nog eens een brief, dus.

    We hebben de afgelopen twee maanden weer heel wat ontdekt, samen. Zo zijn het nu je tweede Gentse Feesten, maar de eerste die je bewust meemaakt. We trokken samen naar theater en je maakte je eerste ritje op de draaimolen. Gisteren haalde je helemaal zelf een pluchke met de grijpers en vanavond wil papa met jou eendjes gaan vissen. Ook de dansinitiatie in het Baudelopark vond je eindeloos interessant.

    Ook iets dat je al vaak eerder had gezien maar pas nu echt heel bewust was het strand en de zee. We logeerden enkele dagen aan zee en je trok met veel enthousiasme het strand op om achter Luca aan te hollen, met Figo te wandelen of samen met papa kastelen te bouwen en vooral weer stuk te maken.

    Eigenlijk doe je tegenwoordig alles vol overgave en met een brede lach op je gezichtje. Je geeft je altijd 100%. Je bent ook ontzettend vasthoudend in de dingen die je doet en wil. Je bent nu zo gek van Bumba dat je wel de hele dag zou willen kijken en halverwege de aflevering maakt het idee dat het bijna gedaan is al triest. Je durfde eerst niet op de draaimolen maar eens vertrokken zou je er 100 ritjes op gemaakt hebben. Je bent nog obsessiever met de stofzuiger bezig dan vroeger en wil de hele dag met water spelen. Je maakt je ontzettend kwaad als wij tegen zo'n wensen ingaan...

    Ontdekken is gewoon jouw ding. Je vindt alles leuk en spannend, zo lang we maar actief bezig zijn. In de crèche speelde je zo enthousiast met de waterbalonnen dat je een vriendje dat 9 maanden ouder is dan jou een beetje bang had gemaakt. Zo luid en levendig kan je tegenwoordig zijn. Je roept luidop ja tegen het leven en al zijn uitdagingen.

    Zoals we jou ook al heel lang kennen, komt in alles ook een eigen karakter, eigen mening en stevig eigen willetje naar boven. Je weet drommels goed wat je wil en niet wil. Vroeger beslisten wij nog enigszins, tegenwoordig moeten we je alles al vragen. "Zoon, wil je een boterham? "JAAAAAAA". "Wat wil je erop?""Kaaaaaa!" (lees: kaas). Je bent tussen haakjes een beetje verslaafd aan fruit en kaas en spaghetti, jij. We verstaan je zinnen nog niet altijd even duidelijk, maar je vertelt ons wat je wil en niet wil en wordt steeds verbaler.

    Soms kan je ook nog eens klein zijn. Hoe moedig en zelfzeker je ook bent, je kan ook erg verlegen zijn. Zijn er veel mensen die je niet kent, dan weiger je van mijn arm af te dalen en sla je alles bloedserieus gade vanuit de hoogte. Je klemt je stevig tegen mij aan en stopt je hoofdje soms veilig weg. Stiekem geniet ik van die extra speciale aandacht, want voor de rest ben je niet zo'n grote knuffelaar, maar ergens vind ik het ook wel heel erg spijtig, dat je de verlegenheid van mij en van je papa ook hebt geërfd. Laat het niet aan je hart komen, Zoon, want eens de mensen je leren kennen charmeer je ze te pletter met die guitige blik en lieve smile van je, om van je kapoenenstreken nog te zwijgen.

    Extra dikke knuffel

  • Ziek

    Zondagnacht werd Zoon plots heel ziek. We hadden die dag net verteld hoe hij eigenlijk nooit echt zwaar ziek is. 

    Het begon met jammeren in zijn bedje en dan een klein beetje braken. Bij ons in bed genomen en dan een halve nacht snikken en jammeren. Ik ben er 's ochtends direct mee naar de dokter getrokken want hij stopte niet met wenen en ik mocht hem geen seconde op de grond zitten, hij moest altijd op de arm of schoot en dan nog was er groot verdriet. Hij snikte de wachtkamer van de huisarts bij elkaar, maar die vond niets. Terug thuis ging het een klein beetje beter, maar hij bleef de ganse dag zo slap als een vodje. Normaal gezien is Zoon een kind dat je niet kan laten rusten, ook niet bij ziekte en koorts, die blijft actief, spelen en rondlopen. Gisteren legde hij zich zelf in de zetel met zijn kopje op mijn schoot en het enige dat hij deed was de ganse tijd wriemelen en om de zoveel tijd in snikken uitbarsten. Onrustig middagdutje en weer een helse nacht vannacht. Nu is hij bij de oma. Het schijnt dat het al een beetje beter gaat, ik hoop het...

    Qua oorzaak weten we het dus niet, iets viraal vermoedelijk... Hij heeft 1 zichtbaar blaasje op zijn lip en wil niks zuur eten en geen grote brokken dus toen iemand mond-hand-voet-ziekte sugereerde leek dat vrij goed te kloppen, maar dat is dus (nog) niet bevestigd door een dokter.

  • 25 weken echo

    Vorige week donderdag was het weer echo-tijd. Eerst echter al het suikerdrankje voor de GCT-test gedronken en dan hop naar de gyn. Snelle echo, alles zag er prima uit, volgende keer gaat ze nog eens alles opmeten, nu dus geen schatting van lengte of gewicht gekregen. Wel nog eens de bevestiging van het geslacht en eindelijk mijn attest voor de NMBS. Ik mag al drie weken in eerste klasse reizen maar was dat attest de vorige keer vergeten laten invullen dus zat noodgedwongen nog in tweede en heb al een paar keer bijna mogen rechtstaan. Dus de rust van eerste klasse kwam vanmorgen zeer welgekomen.

    Daarna nog langs het labo om exact een uur na het drankje bloed te laten prikken en nu dus hopen dat we daar verder niks van horen, dan is alles immers in orde.

    Voor de rest weinig te melden. De mini is beweeglijk, vooral 's avonds, net zoals Zoon dus. Mijn buik wordt er natuurlijk niet kleiner op en is dus vrij gigantisch. Qua voorbereidingen (kaartje, geboortelijst) nog niets gedaan. Al is onze huidige verbouwing eigenlijk ook een voorbereiding, het maken van twee kinderkamers.

    Het is het leukste trimester nu en voel me ook goed en fit. Geen kwaaltjes meer/nog geen kwaaltjes, redelijk wat energie, goed slapen,...

  • Geen bijten meer

    Onder het motto 'als het goed is, mag het ook gezegd worden': de verzorgster in de crèche vandaag zei dat Zoon de laatste weken niet meer heeft gebeten én dat hij flink meespeelt met de groep. Nu, ik maak me geen illusies dat het bijten ooit nog wel eens de kop zou kunnen opsteken, maar het is toch flink. Ook op vakantie hadden we op dat front geen klachten, trouwens.

    De verklaring van de verzorgster was dat het misschien toch meer met angst te maken heeft gehad, Zoon is vrij vroeg overgegaan naar de peutergroep en trekt altijd op met kindjes van 4 en meer maanden ouder dan hem. Die motorisch even ver staan, maar qua taal, mentale ontwikkeling etc waarschijnlijk toch wat verder. Wat de verklaring ook moge zijn, het is vooral goed nieuws, natuurlijk.

  • Weekje Dordogne met peuter van anderhalf

    De heenrit verliep vlot. Weinig file, op tijd (4u30) vertrokken en Zoon nog goed slaperig en ook in de namiddag een dutje gedaan. Om de 2u gestopt om meneer zijn beentjes te laten strekken of iets te laten eten of drinken. Tegen 16u waren we ter plekke en dat had nog een stuk eerder geweest waren we op het eind niet twee keer flink verloren gereden (ons huisje lag nogal afgelegen).

    Qua entertainment in de auto weinig voorzien; wat leesboekjes, wat eten als afleiding, een Kaatje cd om bij mee te zingen, zijn drinkbeker om zichzelf en zijn autostoel mee onder te sproeien,... Zoon speelt zoals altijd liefst met dingen die an sich geen speelgoed zijn...

    Aan ons huisje lag een groot zwembad, enkel met een trap van het terras gescheiden dus we vreesden hier nogal voor. Maar wonder boven wonder hield Zoon zich voorbeeldig aan het verbod om alleen de trap af te dalen. Er zat ook wel een alarm in het zwembad zelf.

    Onze dag zag er eigenlijk altijd hetzelfde uit, om 7u werd meneertje wakker, flesje drinken, tegen 8u ontbijten, wat spelen in het huisje en dan tegen 9u30 vertrekken om iets te gaan doen of bezoeken:

    • kastelen zijn de max. Aboem zegt het kanon! En wat te denken van het opgezette paard en de vele trapjes om te beklimmen en zalen om in rond te rennen. We bezochten de zeer dicht bij elkaar gelegen kastelen van Beynac-et-Cazenac en Castelnaud-La-Chapelle. Perfecte kinderactiviteiten.
    • nog beter is de dierentuin. In Calviac is er een Reserve Zoölogique waar je een pad van anderhalve kilometer door de natuur en soms letterlijk door de dierenverblijven volgt. Sommige dieren laten zich niet zien en dat is wel wat sneu, maar de dieren die er wél waren maakten dit ruimschoots goed. De aapjes kwamen zo dichtbij dat we Zoon letterlijk tegen moesten houden of hij had ze bij hun pluizige staart. Ze kwamen bovenop de buggy zitten. De tamme vogels die heel dicht kwamen waren ook een hit. De als vossen uitziende rosse wolven konden ook op veel enthousiasme rekenen. Het leuke is dat het hele park heel natuurlijk is, nadeel dat het vol muggen zit.
    • bootje varen in een 'gabare' op de Dordogne.
    • Pittoreske dopjes bezoeken zoals Sarlat en Domme.
    • Rondrennen in een gigantische aangelegde tuin, Marquesac.

    Hierna was het tijd om iets te eten en dan voor het middagdutje, dat deze vakantie uitzonderlijk lang duurde, telkens tussen de 3 en de 4 en half uur! Tot kort daarvoor sliep Zoon zelden dan 2u à 2u30...

    Na het middagdutje dan nog wat spelen, bij warm genoeg weer in het zwembad plonzen (we hebben een echte waterrat in huis, na een keer wennen sprong hij er zowaar zelf in vanaf de tredes, erop rekenend dat wij hem wel zouden drijvend houden) of lekker gaan eten. Daarbij kreeg meneer de eerste keer een volwassenportie (tagliatelli basolicum bij gebrek aan kinderschotel) die hij voor de helft binnenwerkte, aangevuld met nog wat broodjes. Ook van het dessert werd lustig meegelepeld. Die eerste avond hebben we echt laat getafeld en was het 21u30 eer hij in zijn bedje stak, maar dat bleek totaal geen probleem.

    Hoogtepunt van elke dag? De overtocht van de heteluchtbalonnen over ons huisje elke avond bij mooi weer. Hij zat er al van 's morgens op te wachten, de hele dag door regelmatig 'bao!' roepend en naar de lucht te wijzen. Hij moest dan op de arm, precies als hij bij ons op de arm zat dat wij die drommelse balonnen dan wel zouden doen verschijnen. Groot drama echter wanneer ze niet kwamen of na verloop van tijd uit zicht verdwenen, zoveel verdriet dat hij daarvan kon hebben...