• 23 weken - dromedaris

    Als ik terugdenk en teruglees op deze blog, dan had ik tijdens de zwangerschap van Zoon al geen klein buikje. Gans op het einde dierven mensen weleens vragen of het een tweeling was en van die dingen. De rest van mij blijft smal en fijn, dat mag een troost wezen, maar die buik, die groeit.

    Bij nr twee groeit de buik niet enkel sneller, hij wordt precies ook gewoon NOG groter. Ik zat vanmorgen op de trein naast iemand die blijkbaar volgende maand moet bevallen en die had amper buik. OK, voor de rest kon ik er twee keer in, maar ik ben 'pas' 5 maanden ver en mijn tonnetje steekt er overal tussenuit. 'Amai jij bent al dik' 'In oktober pas bevallen' en de klassieker 'Hoeveel zijn het er', ik mag het tegenwoordig elke dag horen. En eerlijk gezegd, ik ben het nu al beu gehoord.

    Ja, mijn buik is gigantisch voor 5 maanden. Neen, er zitten er geen 2 of 3 in maar eentje en dan nog eentje van een perfect gemiddeld formaat. En ik kan daar trouwens helemaal niets aan doen. De buik steekt naar voren en dat is dat.

    Voor de rest is het nu wel weer een heel fijne periode. Stampjes a volonté. Nog meer dan voldoende energie om eens achter een trein te crossen, zij het wel 's morgens beduidend meer dan 's avonds, dan durven de dingen wel eens tegenwerken. Ik slaap goed, op onze early bird thuis na. Binnenkort eens denken over geboortelijsten en -kaartjes en van die plezante dingen. En morgen (!) starten de werken aan de kinderkamers.

    Vanavond echter eerst mijn buik en mezelf nog eens meesleuren op restaurant en daarna naar Cirque Royal voor The National. Het schijnt dat die kleine al begint te horen. Meteen goed opvoeden dus.

  • Groeimelk.

    Zoon heeft dus zo'n 10.5 maanden borstvoeding gekregen aangevuld met eerst Nutrilon Omneo, daarna de gewone Nutrilon 2 en 3. Wij hebben dat bewust doorgegeven tot anderhalf jaar zoals de recentste aanbevelingen van Kind en Gezin die ze mij op het laatste consult meegaven. En sinds een maandje ofzo dus groeimelk, tot 3 jaar.

    Nu is de poedermelk van Nutrilon minder en minder goed verkrijgbaar. Wat een heel gedoe is. Ik heb al héél vaak voor niets aan het rekje van de Colruyt gestaan of dat van Kruidvat, dat leger en leger wordt. Dat opgegeven en dan maar voor de duurdere apotheek gegaan, maar ook mijn vaste apotheek kan momenteel blijkbaar niet aan die groeimelk raken. En ik had weinig zin om op brikjes of een ander merk over te schakelen, temeer omdat ik een hoop kortingsbonnen (van 6€, toch niet weinig) liggen had. Gelukkig kon een apotheek op de Vrijdagmarkt me dit weekend wel nog bevoorraden. Maar ik begin het toch grondig beu te worden. Als Nutrilon zo slecht verkrijgbaar blijft misschien toch overschakelen op Nan en dan ineens ook Nan voor nr 2, natuurlijk. We zien wel.

    Gewone melk geven heb ik echt geen zin in. Zelf drink ik dat niet wegens overtuigd dat het gewoon niet gezond is. Maar plantaardige melk voor een peuter is dat blijkbaar ook niet, vandaar dus de groeimelk, dan ben ik ook gerust dat hij alle vitaminen en toestanden binnenheeft. Ok, die haalt hij waarschijnlijk grotendeels wel uit zijn voeding, maar als hij dan eens zoals afgelopen weekend enkele dagen lang elke vorm van warm eten weigert, ben ik gewoon minder ongerust. 't Is zoals ik die tijdens zwangerschap en borstvoedingsperiode vitaminen slik, waarschijnlijk ook overbodig maar het geeft me mentale rust voor het geval dat er ergens iets niet 100% uitgebalanceerd zou zijn.

    Dus groeimelk it is. De nichtjes van 8 en 10 krijgen dat trouwens nog altijd ;-) Niet dat ik het zo lang plan te geven maar kwaad kan het niet he...

  • Playdate E en I

    Zondag had Zoon een playdate ten huize vriendje I. en wij een brunchdate met de ouders. Zoon en I. schelen op de kop drie weken. Tijdens vorige playdates waren ze nog te jong om veel te interageren, maar zondag werd er keihard gespeeld. Eerst mekaar een beetje observeren, nu en dan eens een knorretje over een stuk speelgoed dat plots gedeeld moest worden, maar ik had nooit verwacht dat die twee zo geweldig samen zouden kunnen spelen. Het was wel bijzonder grappig om zien hoe ze elkaar vooral in de wildheid schenen te vinden, de ene op de wheelybug, de andere met een loopfiets of blokkenkarretje en dan zo hard mogelijk achter elkaar zitten doorheen het huis, met veel lawaai en geschater. Echt hilarisch om zien. 

    Ook buiten voetballen vonden de mannetjes geweldig. De groenten 's middags werden echter resoluut ingeruild voor koffiekoeken en quiche zoals de mama's en de papa's aten en de trampoline bleek voor onze helden toch nog enkele maten te groot. Maar voor de rest was de wereld of toch een klein stukje Kessel-Lo zondag aan hen!

  • 20 weken echo

    Man man, was ik zenuwachtig voor de structurele echo. In mijn droom de nacht voordien was ik al bevallen van een jongen, maar dat zegt weinig natuurlijk. En hoeveel beweging ik ook voel en hoe aanzienlijk mijn buikje al is, zo'n echo is toch ontzettend belangrijk en dus spannend.

    De gyn had uitzonderlijk een half uur vertraging opgelopen. Wat maakte dat we akelig dicht bij de sluitingstijd van de creche kwamen en de wederhelft dus is vertrokken om Zoon te gaan halen voor ik bij de gyn mocht. Stond er dus alleen voor...

    Er was een ander lokaal vrij met een beter echoapparaat en dus trokken we naar daar. Af en toe was de gyn echt aan het studeren en zei ze niets, dan werd ik toch wel wat nerveus als het lang duurde. Gelukkig zei ze uiteindelijk elke keer dat alles prima in orde was. Baby groeit goed, mooi in verhouding ook, alles erop en eraan (maag gezien, dijbeen, oogkas, neus, mondje, ruggengraat, hoofdje, hersenen, handjes en voetjes, noem maar op). En ik weet nu ook of het een broertje of een zusje zal worden. Jihaaaaaaa!

    Een goeie echo, ik loop wel op wolkjes nu. Had mezelf verplicht om tot nu te wachten om dingen als geboortekaartje, -lijst etc te beginnen regelen. En nu kunnen we ook concreet over een naam beginnen denken. Fijne vooruitzichten.

  • Zoon kan stilzitten! Bijtproblemen

    Na anderhalf jaar is het dan eindelijk zo ver, Zoon kan plots stilzitten. Wel maar tijdens één vast moment van de dag. 's Avonds, na het avondeten gaan we allemaal naar boven, naar de living, en het laatste half uur voor bedtijd is het dan tijd voor het flesje en voor een klein beetje tv. Zoon klimt dan zelf de zetel in en zit tussen ons in gefascineerd te kijken naar Uki, Bumba, Hopla of Casper en Lisa. En dat is helemaal nieuw. Vroeger mocht hij ook een kwertiertje tv kijken, maar dan zaten wij in de zetel terwijl hij door de living circelde, druk doende met zijn speelgoed, zijn flesje, eender wat. Tv keek hij maar met een half oog. Maar sinds een week ofzo zit hij écht gefascineerd te kijken, reageert hij op wat er te zien is, doet hij mee met de kindjes in Bumba. En zit hij dus stil. Ongezien...

    Minder fijn is dat Zoon onderwerp zal zijn op de teamvergadering in de crèche. Alhoewel hij mij amper nog bijt en zich thuis op dat vlak algemeen veel beter gedraagt, blijkt hij in de crèche soms andere kindjes te bijten. Vooral de kindjes die naast hem zitten aan tafel tijdens het eten of het laatste uurtje van de dag, wanneer peuters en babies in één ruimte gaan omdat er al verzorgsters klaar zijn met hun werk en naar huis gaan. Dan durft hij die kleine, weerloze babies in hun wippertjes te gaan aanvallen en bijten. Waarom is ons een raadsel. Maar fijn is het natuurlijk niet, als je oogappel de hooligan van de hoop blijkt...