• Peuterpuberteit - uit logeren

    Ik heb zo het gevoel dat we aan het begin staan van de befaamde/beruchte/gevreesde peuterpuberteit.

    Ons ventje is geboren met een stevig eigen willetje. Daar is dan ook niks mis mee. Maar tegenwoordig is het al 'nee' wat de klok slaat, driftbuien wanneer hij iets niet mag of krijgt,...

    Neem nu vanochtend. Meneer wordt wakker iets voor 6u. Ik moet op maandag pas beginnen werken om 10u, de kribbe opent zijn deuren om 7u30 dus zeeën van tijd. Een badje dus maar. Typisch gedrag: niet willen uitgekleed worden en zich proberen verstoppen en weglopen als hij weet dat dat ervan gaat komen en proberen ontsnappen als het tijd is om uit bad te komen (echt grappig is dat, hij kan zelf in en uit zijn badje en komt er dan uit, tot hij ziet dat ik hem wil afdrogen en dan springt hij er weer in). Brullen tijdens het afdrogen en aankleden.

    Na het badje zet ik mij neer voor het ontbijt en gaat hij aan de slag met zijn favoriet speelgoed, onze stofzuiger. Sinds enkele dagen commandeert hij ons echter rond, we moeten de stofzuiger volgens zijn wensen verplaatsen tussen de living en de keuken, een trap op of af dus. Dat is best wel veel sleuren. Dus zei ik vanmorgen 'Neen, wij blijven in de keuken'. Eerst geeft hij de strofzuiger enkele flinke meppen. Laat zich dan zo rood als een kriek huilend op zijn buik vallen en blijft zo liggen. Als ik hem probeer te troosten, krijg ik ook een mep. Dus vertel ik hem dat hij wat gaan afkoelen in de hoek. En gelukkig werkte dat, na een minuutje was hij al een pak redelijker. Oef. Soms duurt zo'n woedeaanval best lang...

    Iets anders nu. Zaterdagavond waren we uitgenodigd op een verjaardagsfeestje van een nichtje. Omdat het pas om 17u begon en het daar altijd flink uitloopt, hadden we zoons reisbedje bij en gevraagd of hij mocht blijven logeren, de vader van het nichtje is zijn peter en diens vrouw, zijn tante dus had al vaak gezegd dat hij nog eens moest komen logeren. De paar vorige keren dat dat is gebeurd hebben we hem echter altijd zo snel mogelijk weer opgehaald. Nu moesten we zondagnamiddag echter zelf ergens naartoe waar hij niet mee kon (Top Gear Live) en zou het dus pas rond 18u 's avonds zijn eer we hem konden ophalen! Een primeur...

    Maar meneer heeft dat uiteraard schitterend gedaan. Zich rotgeravot met de nichtjes en tante en peter. Buiten gespeeld, gaan eten in de pizzahut, verwend met aardbeien en cake, noem maar op. Een groot succes dus. 

    Alleen had hij door al die drukte geen middagdutje willen doen. En lag hij toen wij om half zeven aankwamen net in bed. In zijn diepe 'nachtslaap'. En dus was het pure hysterie om hem daaruit te halen, de auto in en dan nog eens de auto uit en zo snel mogelijk naar de rust van de slaapkamer, nog een flesje en weer zijn bedje in. Begrijpelijk natuurlijk, het ventje was op. Maar ik was zo van mijn melk dat ik mijn handtas had laten staan bij de schoonbroer- en zus, waardoor de wederhelft nog eens een uur onderweg was om die te gaan ophalen... Maar ik was toch blij dat ons kereltje zo braaf en flink was geweest tijdens zijn logeerpartijtje...

  • Echo 14 weken

    De echo was gelukkig weer goed. Gyn kon geen oorzaak zien voor het bloedverlies, wat ze op zich positief vond. En ik mag altijd bellen als ik me ongerust blijf maken. Nr 2 lijkt er allemaal geen last van te hebben en doet het goed, zat gezellig te wriemelen en was weer meer dan 2cm gegroeid, 8,75 cm al! Mijn buik ziet er ondertussen uit alsof ik al 5 maanden ben in plaats van 3,5. Die buikspieren gaan direct helemaal loos blijkbaar...

  • Extra controle

    Mag vanavond dan toch nog 'es extra naar de gyn. Nog 'es duimen en hopen dus...

  • Google is not your friend

    De zwangerschap van Zoon was er één uit het handboek; probleemloos, zorgeloos, fit en gezond tot de laatste moment, altijd kunnen doen wat ik wou, enkel kleine kwaaltjes, geen grote zorgen. Ok, die hadden we de drie voorafgaande jaren à volonté gehad maar kom. Eens zwanger was het één lange gelukzalige tijd.

    Nr twee dient zich wat tumultueuzer aan. Na de bloeding en de spoedopname kwam dus gelukkig de perfecte 12 weken echo en een all clear van de gyn. Ze zei letterlijk 'Geen zorgen meer maken'. Dat was donderdag. Maandag erop echter weer bloedverlies, zéér zeer licht maar sindsdien wel om de paar dagen wat. Maandag gebeld, na drie keer proberen en lang wachten eindelijk iemand aan de lijn, de secretaresse. Maar ze wou geen vroedvrouw of arts doorgeven, geen buikpijn en geen zware bloeding is blijkbaar geen probleem volgens hen. Ook de gyn vond mijn verhaal van op reis blijkbaar niks alarmerend, dus ik schrok niet echt van de reactie van de secretaresse.

    Maar het blijft dus maar duren. Ik voel me prima, mijn buikje groeit en de echo's waren allemaal prima. Maar ik ben het zo beu he, elke keer weer schrikken en afwachten en bang zijn, wat gaat het deze keer weer zijn, voel ik krampen of niet, wordt het erger of is het vals alarm, zou ik bellen of niet,...

    Misschien dat ik morgen nog eens bel. Dan zit de gyn in het ziekenhuis en krijg je een iets sympathiekere vroedvrouw (?) aan de lijn dan in het andere centrum. Alhoewel mijn ervaring op beide plekken is om de dokter zoveel mogelijk af te schermen. Wat ik zeker kan begrijpen. Maar mijn volgende echo is pas gepland over kleine twee maanden en ik word echt stapelgek. Zouden ze me echt niet nog een echo kunnen geven op 15 of 16 weken (nu staat een vroedvrouwcontrole gepland maar die zal ook weinig kunnen zeggen over dat bloedverlies denk ik)? Temeer omdat ik vandaag, gans die ik ben, op het internet allemaal verhalen heb zitten lezen van zwangerschappen die na een goede 12 weken echo alsnog fout zijn gelopen. En een aantal daarvan begon die miserie... met bloedverlies. Als ik dat nu lees word ik echt bang. De gyn zegt zelf dat het nu echt wel goed zal gaan en dat ik niet bang moet zijn, maar ik ben het dus wel.

  • 16 maanden: Taal

    Zoon is altijd al zeer motorisch gericht geweest, dat was van in het begin duidelijk. Geen boekjes lezen, geen verhaaltjes luisteren, amper ooit ergens voor gaan zitten maar altijd, altijd, altijd bezig zijn. Ook in de crèche is hij diegene die rondcircelt in de periferie als al de rest rond een van de verzorgsters zit voor een verhaaltje of een activiteit. We hadden dus ook geen ultravroege taalontwikkeling verwacht. Meneer kon zeer vlot communiceren door te wijzen naar wat hij wou vergezeld van 'Uh!'.

    Maar op reis werd ons ventje plots een spraakwater. Hij is de ganse dag aan het vertellen. Vaak begrijp je er weinig van, maar tegenwoordig duiken de eerste echte woordjes op, dingen die bewust voor 1 en enkel dat begrip worden gebruikt en die goed op het begrip lijken. Mama en papa zijn uiteraard al lang aanwezig maar worden ruim gebruikt, papa kan ook mama zijn maar even goed 'Help mij' of iets anders.

    Maar sinds enkele weken dus de woordjes!

    1. Vuuuuuuuuilbak!
      Zoons obsessie voor vuilbakken uit zich ook verbaal. Eerst was het een bah maar toen werd het een vuilbak. Hij doet ook niet liever dan altijd en overal (ook op restaurant op reis, ook in de luchthaven, ook op straat, werkelijk en zonder uitzondering overal) dingen in de vuilbak te gaan gooien. Wat de ideale bezigheidstherapie bleek op de elf uur durende vlucht of op restaurant. Hij oogt er nog applaus mee ook, wat hij doorgaans zelf initieert...
    2. Tuutje 
      Nog zoiets onmisbaar waar hij nu zelf heel schattig om kan vragen.
    3. Ja en neen. Uiteraard. En dan vooral neen...
    4. Het typische dierengeluiden nadoen was er tot nu toe totaal niet bij, maar vanmorgen stapte hij resoluut naar oma's haan en begon hij iets van een koekelekoe geluid te doen. Van't weekend speelde hij met een pluchen hondje en deed hij iets wat vaagweg als blaffen omschreven kan worden.
    5. De wederhelft probeert hem Luca te leren zeggen, de naam van een van de honden.

    Taal begrijpen; antwoorden op vragen en opdrachten correct uitvoeren gaat uiteraard al veel langer heel goed.

  • 12 weken echo

    De gyn stelde ons direct gerust, heel mooie echo, alles prima, kindje is al 6,5 cm groot en zat heel schattig met de voetjes gekruist. Nekplooi zag er prima uit, ook nog 4 tubes bloed getrokken voor testen maar op basis van de echo moesten we ons al geen zorgen meer maken zei ze. En dan wuifde hij/zij eens naar ons, ontzettend vertederend... Van het bloedverlies maakte mijn altijd supernuchtere gyn eigenlijk niks, de echo was voor haar belangrijker had ik de indruk. En nu is het twee maanden wachten op de volgende echo, da zal weer lang duren... Ondertussen hangt zoon het uit, sinds we terug in het land zijn is hij elke nacht klaarwakker van 23 tot 2 of 3 uur. Zingen, Wenen, babbelen, praten, noem maar op. Niemand die nog een oog dicht doet. Begin het we te voelen... Meneer ligt nu natuurlijk nog prinsheerlijk te maffen...

  • 12 weken

    Ondertussen zijn er gelukkig geen rampen meer gebeurd. Ik heb me zo goed en kwaad als dat ging proberen rustig te houden. Wat verdomd lastig is als er duizend dingen te zien en te doen zijn, dit was immers geen reis die we ons elk jaar kunnen veroorloven. Maar we hebben er het beste van gemaakt en ik heb toch de hoofdpunten gezien die we wilden zien. Voor de rest is véél bij de wederhelft terecht gekomen wat betreft de zorg voor Zoon en regelen en organiseren, zijn vakantie was ook niet bepaald zorgeloos of stressvrij. Maar het lijkt allemaal goed te gaan en da's het voornaamste.

    Ondertussen zijn we sinds eergisteren terug in het land. Morgen in de late namiddag mag ik dan eindelijk op controle bij de eigen gyn. Hopen, hopen, hopen maar dat alles goed is. 

    Zoon is ondertussen de jetlag aan het verwerken. Wonder boven wonder kregen we hem van de eerste minuut in het juiste schema, maar hij wordt veel wakker 's nachts dus iets zegt me dat hij die negen uur tijdsverschil nog niet heeft verteerd. Het zou ook een mirakel zijn moest hij het wel al gedaan hebben. In de crèche vertellen ze me dat hij zeer goed speelt, eet en slaapt dus eigenlijk doet hij het weer schitterend, ons ventje...

    Het buikje begint ondertussen al goed te bollen, bij een tweede gaat dat precies écht wel sneller!