• De schrik van mijn leven

    Gisteren in Las Vegas afgevoerd in de ambulance van de 911 naar de ER van het dichtsbijzijnde hospitaal. Daar een uur of 5 gezeten en binnenste buiten gekeerd. Ik ben 10,5 weken zwanger (dat wisten we natuurlijk) en was ineens beginnen bloeden. Ze hebben subchorionic bleeding vastgesteld en noemen zoiets altijd een threatening miscarriage. Blijkbaar kan alles nog goed komen maar geen garanties. Ze kunnen op deze termijn gewoon nog niet veel zien, laat staan doen. Wat ze wel konden zien tijdens de echo was gelukkig prima, een foetus met stevige hartslag die perfect de grootte heeft die hij zou moeten hebben. Maar bloeden is nooit geruststellend natuurlijk. Zeker niet in een vreemd land met toch andere gewoonten. Een infuus, 4 tubes bloed en allerlei andere onderzoeken later mochten we naar huis, na een voorschot betaald te hebben van 2500 dollar. Slik. Het is echt geen pretje, zo ver van huis in zo'n toestand. Nog anderhalve week van de reis te gaan en ik moet het rustig aan doen van de dokter. Moeten nog zoveel zien en doen, hebben een peuter van zestien maanden die continu geëntertaind moet worden, ander eet- en slaappatroon voor iedereen. Nu ja, dit had thuis natuurlijk ook kunnen gebeuren. En dan had mijn vaste dokter weinig meer kunnen doen of zeggen dan afwachten. En thuis zitten flippen. Misschien dat de dagen hier sneller gaan, de zon schijnt, Las Vegas bruist. Weet gewoon niet goed wat ik nu mag of niet, hoe ver stappen is te ver,... Ik heb van nature geen zittend gat en zwanger zijn maakt daar geen verschil in. Hopen dus, hopen hopen hopen dat het wonder in mijn buik ( puur natuur , na onze medische lijdensweg om Zoon te krijgen hadden we nooit gedacht dat het mogelijk was, wat deze zwangerschap nog eens zo speciaal maakt) gezond en wel blijft. In het ziekenhuis hebben ze ook nog eens heel snel naar Zoon gekeken die al een week koorts heeft maar geen duidelijke tekenen van ontsteking te zien, iets viraal zeiden ze. Maar ook dat is natuurlijk iets waar we heel ongerust over zijn.... Toch proberen er de moed in te houden, dit is mijn droomreis, het mag geen nachtmerrie worden, optimistisch zijn...

  • Lieve Zoon (15)

    Ik speel een beetje vals en schrijf deze brief een dagje te vroeg. Morgen word je 16 maanden, maar ik vermoed dat er morgen geen tijd zal zijn om te schrijven. We gaan immers op reis en gaan de ganse dag onderweg zijn. Ja Zoon, je moet het ons je ouders nageven, als we iets doen, dan doen we het ineens goed. Jouw eerste vliegreis zal er een van 11u worden. Dat maakt dat je papa en ik een beetje met zenuwen zitten vanavond, want ik denk niet dat jij de laatste maanden al langer dan anderhalve minuut aan een stuk stil hebt gezeten. Tenzij als je slaapt en meer dan 40 graden koorts hebt, maar dat telt niet natuurlijk.

    Onze eerste oversteek van de grote plas samen dus, ik kijk ernaar uit. Want hoewel je dus niet kan stilzitten, op ontdekking gaan kan je des te beter. Deze maand joeg je niet alleen ons, maar ook je verzorgsters van de kribbe meermaals de stuipen op het lijf van schrik. Zo moesten ze je van een hoge vensterbank plukken en viel je al eens ergens af met blauwe plekken en een dikke paarse buil op je voorhoofd als gevolg. Je speelt zo graag buiten dat je in de kribbe de hele tijd probeert om je laarsjes te pakken te krijgen en aan te doen omdat je weet dat je diet aanmoet eer je buiten mag. Je hebt een beste vriendje met wie je de hele tijd kattenkwaad uithaalt, blijkbaar tot grote bezorgdheid van de papa van je vriendje G., die tot voor enkele maanden blijkbaar zoveel rustiger en braver was. 

    Wij daarentegen hebben je altijd zo gekend, nooit stout of gemeen, maar wel altijd bezig, actief en vrolijk. Altijd klaar om te lachen. Maar vol streekjes. Waarbij je ogen dan zo guitig glimmen.

    Het is voor ons chaoten grappig om te merken hoezeer jij op orde gesteld bent. Je kan geen fles of potje open zien zonder bijhorende stop of deksel erop te proberen zetten. Wanneer je 's avonds je avondflesje uit hebt, storm je volledig uit eigen beweging de trap op omdat je weet dat het slapenstijd is. De helft van de tijd verschijn je na een half uur echter weer beneden, rood van het huilen en moeten we je troosten door samen nog een mandarijntje te eten. Want alhoewel je klein en fijn blijft, je kan eten als een paard. Al gebeurt het ook dat je plots iets niet meer wil, geen melk meer of een week lang geen groenten. En iedereen zich dan uit de naad werken om toch te proberen je die groentjes te doen opeten. En enkele dagen later smul je alles weer op alsof het nooit anders is geweest.

    Deze maand gingen we je ook inschrijven op school, ook al moet je pas over meer dan anderhalf jaar starten daar. Maar zo is je plekje al gereserveerd.

    Laat de lente maar komen, we zijn er hier klaar voor. Je wordt steeds zelfstandiger en klaar om een stukje meer van de wereld te ontdekken. Blij dat wij dat samen met jou mogen doen!

  • 15 maanden spuitjes bij Kind en Gezin

    Zoon was al bijna 16 maanden eer we dankzij koorts toch bij Kind en Gezin zijn geraakt, maar hij is weer helemaal goedgekeurd. Spuitjes zonder veel traantjes en goed gegroeid, hij is weer wat gestegen op de curve richting p25: 10 kilo en 78,5 cm. En voor de rest niks dan complimenten. En geen spuitjes meer voor enkele jaren. Wihaaaaaaa.

  • Oorontsteking

    Ik ben trots en blij met het feit dat Zoon de eerste 15 maanden van zijn jonge leven geen antibiotica of andere zware medicatie heeft moeten nemen. Helaas worden dat er geen 16. We kampen sinds twee weken meer met koorts, paar dagen, dan weer een dag niet en dan weer 4 dagen wel. Met het weekend en een verre reis in het vooruitzicht toch maar eens langs de dokter en die stelde een matige oorontsteking vast. En slijmen op de luchtwegen. Dus toch maar antibiotica geven om die oorontsteking te couperen. En twee puffers voor de luchtwegen. En dus zit Zoon een weekje vast aan neusje spoelen, nesivine, amoxylline en 2 puffers die je met een enorme buis moet toedienen, de babyhaler. Gaat rapper en makkelijker dan een Aerosol blijkbaar.

  • Zoon heeft een school!

    Vrijdag zou er nieuws zijn van meldjeaan.be. Van 's morgens heel vroeg zat ik dus met de iPad binnen handbereik om de paar minuten mijn mail te checken. Op de middag bleek dan op de site te staan dat er maar in de late namiddag nieuws zou zijn. Uiteindelijk was het 19u10 eer de verlossende mail kwam. Met gelukkig uitstekend nieuws, we mogen Zoon inschrijven in onze eerste school naar keuze.

    Vandaag een telefoontje met de school gepleegd en vrijdag hebben Zoon en ik een afspraak om hem dus daadwerkelijk in te schrijven. 

    Ondertussen kennen we thuis rusteloze nachten. Zoon heeft zowat continu 38° koorts ondanks het feit dat hij verder niet ziek lijkt. Een loopneusje en tand nr 14 die zich een weg aan het banen is. Maar enorm onrustige nachten. Geen probleem als hij ons nodig heeft en tussen ons in wil slapen, maar tegenwoordig durft hij ook een uur of twee, drie aan een stuk liggen woelen. In het weekend is dat al knap vervelend, tijdens de werkweek is het gewoon hel. Hij heeft de afgelopen dagen al elke nacht in ons bed gelegen, al dan niet slapend...

  • Co-sleeping

    De eerste maanden sliep Zoon elke nacht bij ons in bed. Ondertussen ligt hij al geruime tijd in zijn eigen bedje, zij het wel nog bij ons op de kamer. Maar als hij het eens een nachtje moeilijk heeft om, om wat voor reden dan ook, dan mag hij gewoon weer tussen papa en mama. Ik weet dat veel ouders daar categoriek in zijn en dat niet zien zitten, maar voor mij is het gewoon logisch. Hij is nog zo klein, wat biedt er meer troost dan je ouders dicht bij je om veilig te slapen. Ze zeggen dat kinderen daar snel misbruik van maken, maar ondertussen is hij 15 maanden en blijft het erg occasioneel, gewoon, wanneer het nodig is. Ik merk daarin weinig manipuleren of systematiek van zijn kant. Ja, 1 keer wou hij enkele nachten spelen en dan ben ik er wel 'streng' in geweest en vloog hij in zijn eigen nest. Maar afgelopen nacht was het troost die hij zocht en dan krijgt hij die gewoon.