• Badderen

    Vanmorgen, een uur of 7. Zoon is weer vroeg wakker, van voor 6u30 en na zijn ochtendfles, waarvan hij weer amper 150ml drinkt, steek ik hem maar ineens in bad. 

    Een vertrouwd zicht, hij speelt in zijn badje (terwijl ik het laat vollopen draagt hij zijn badspeelgoed al aan) terwijl ik wat rommel in de badkamer, mezelf aankleed en hem ondertussen gadesla. We spelen zotte spelletjes en blazen luid naar elkaar. Pffffffft!

    Ik besluit dat het welletjes is en neem zijn badcape klaar. Ondertussen zie ik beweging vanuit mijn ooghoek en komt er ineens een kletsnatte en poedelnaakte Zoon voorbij gewandeld. Hij is dus zelf uit bad geklauterd. Perfecte timing :-)

    Klauteren is tegenwoordig zijn ding. Ik hoorde vandaag in de crèche dat hij daar plots verscheen bovenop de toog waar ze kindjes verpamperen en wassen, hij had speelgoed tegen de achterkant geschoven en was zo naar boven geklommen. Ook thuis kruipt hij alleen in de zetels en probeert hij met allerlei hulpmiddelen de kasten te beklimmen. De verzorgster noemde hem een échte jongen, zoals zij ze graag had, héél hevig. De stagiaires willen dan weer met hem trouwen, één omdat hij zo graag opruimt en ordelijk is en een andere omdat hij zo lekker hevig is ;-)

  • Lieve Zoon (14)

    Toen ik je vanmorgen uit je bedje haalde, was je meteen supergoed gezind. Terwijl ik de honden klaarmaakte om te gaan wandelen, rende je luid gillend van plezier door het huis. Zomaar. Rennen is tegenwoordig trouwens een van je favoriete spelletjes, al dan niet achter een hondenstaart aan.

    Je weet goed wat je wil en bent gesteld op ordelijkheid. Je slaapknuffel, de pooh-beer moet tegenwoordig mee uit bed naar de badkamer, maar halverwege het aankleden ga je voor de deur staan en maak je me duidelijk dat je pooh-beer weer in je bedje wil gaan leggen. Papiertjes en vuile pampers moeten onmiddellijk in de vuilbak worden gegooid. Ook als we op café iets aan het drinken zijn. Dan stap je naar de barman en geeft trots je papiertje af.

    Je favoriete speelgoed tegenwoordig? De stofzuiger, op de voet gevolgd door swiffer en borstels. Ons huis wordt dagenlang geveegd, je probeert zelfs de onderste traptreden te 'stofzuigen'. Het is wel een trend dat je graag speelt met dingen die niet als speelgoed bestemd zijn en je eigen speelgoed links laat liggen. Onze cd's en dvd's, de dvd-speler en de tv, die je overigens al zelf bedient. Of je zet de pc eens aan en weer uit.

    Je klimt zelf in de zetel, al dan niet met het gebruik van een hulpmiddel zoals je Kaatje-zeteltje of een doos, de stofzuiger, eender wat waar je op kan kruipen. Je klimt ook op de salontafel om daar dan triomfantelijk op rond te springen. Je probeert op de kast te klimmen. En gisterenavond zag ik je plots drie traptreden naar beneden komen, alleen, niet op je poepje schuivend maar als een echte grote man, stappend, je vasthoudend aan de speilen van de leuning.

    We hebben met jou dus een groot avonturier in huis. Ook in de crèche probeer je voortdurend overal op te klimmen. Ik zou met je naar de speeltuin trekken moest er geen sneeuw liggen en moest je niet nog veel te klein zijn voor de meeste speeltuigen. Want aan moed en nieuwsgierigheid ontbreekt het je in elk geval niet.

    Het is trouwens wel een beetje vermoeiend, lieve zoon, zo voor jou zorgen. Omdat je constant halsbrekende toeren uithaalt en je papa en ik maar 5.000 keer per dag vrezen dat je een harde smak gaat maken en iets breken. Soms lijken we meer 'neen' te roepen dan iets anders. Wat jij niet altijd op prijs kan stellen, als we je iets verbieden of weghalen van iets waar je druk mee in de weer was, laat je je al eens op de grond vallen om te huilen/brullen/mokken. Ook als we je jas moeten aandoen is het luid protest. Ik denk dat je net als ons stiekem naar de lente verlangt, wanneer er geen jas meer nodig is.

    Maar naast vermoeiend, is het vooral superleuk. Je bent bijna altijd goed gezind en lacht en schatert de hele tijd. Je ogen blinken van de deugnieterij. Je zit boordevol pit en levenslust en elke dag is een avontuur dat ten volle beleefd moet worden. Tegen een hels tempo. Je bent zoals een speelgoedauto van je die om de haverklap uitroept 'pas op, ik kom eraan!' en dan voorbij zoeft.

    Vijftien maanden oud ben je al, wat vliegt de tijd. Zoveel avonturen al beleefd, nog zoveel meer te beleven. Benieuwd wat de volgende maand ons weer zal brengen. 

  • Exit groentenpap

    Zoon is aan het overschakelen van zijn eigen prak naar grote-mensen-eten. Je leest overal dat het mag, vanaf 1 jaar. Maar omdat wij nogal graag exotisch eten en ik Zoons prakjes altijd supergezond maak (drie soorten groenten en vleesvervanger) had ik liever dat hij nog wat zijn eigen, veilige kostje at. 's Avonds mocht hij dan wel bijna altijd proeven van ons eten, maar dan gold het niet als volwaardige maaltijd.

    Hij wil echter al enkele weken geen fruitpap meer en toen hij ziek was was het ook gedaan met groentenprak. Eerst weet ik het aan het ziek-zijn. Maar toen we vrijdag in plaats van de prak dan maar yoghurt gaven, verdween die zo snel dat ik de indruk kreeg dat hij echt wel honger had. Alleen geen zin meer in zijn groentenpap.

    Zaterdag dan allemaal spinaziepatatjes gegeten en eerst wou zoon nog altijd niet eten van zijn bordje, het was pas als hij uit mijn bord kwam proeven dat ook zijn eten erin ging. Gisteren slokte hij met veel enthousiasme een portie pasta met ricotta en quorn binnen.

    Ik had het er vandaag in de crèche over. Ook daar signaleren ze al enkele weken dat hij zijn prak niet wil eten als hij de grotere kindjes rondom hem hun middageten ziet eten. We gaan hem dus ook daar geleidelijk laten overschakelen naar gewoon eten, niet meer gemixt of geprakt.

    Voor de rest eet hij wel goed. Stukjes banaan, stukjes kiwi en mandarijn (geen pap meer dus). Boterham. Twee flesjes per dag (200ml per flesje, we komen dus niet aan de aanbevolen halve lieter melk). Hij eet alles ook zelfstandig. Hij wordt zo snel groot...

  • Griep

    Zoon werd zondag geveld door de griep. Ik kwam thuis van een uitje met zijn meter en zag meteen hoe laat het was; knalrode kaakjes en een ietwat lastig kindje. Maar omdat hij eigenlijk nooit echt hoge koorts heeft, was ik niet bezorgd. Meestal is een nachtje slapen genoeg om het op te lossen. Toen de thermometer 39.9° gaf schrok ik toch wel even.

    De nacht werd hels. Eerst hoestbuien, veel huilbuien en tussendoor veel gewoel en continu zijn tutje kwijt zijn. Ik ben ontelbaar veel opgestaan, heb de indruk dat ik eigenlijk meer naast zijn bedje stond dan in het mijne lag. Om 3u nog een perdolan gegeven. Maar het zijn de babysuppo's die gaan tot 10 kilo en hij zat ergens rond die grens, dachten we.

    Maandagochtend een gloeiend kindje en 40.2°. In de namiddag naar de kinderarts, griep. En blijkbaar kan de koorts dit jaar bij die kleintjes drie weken duren. Slik. Tegen de vrijdag zou het beter moeten gaan en anders moeten we op controle om te kijken of er geen oor- of keelontsteking bijgekomen is. En neusdruppeltjes en goed spoelen en iets tegen de slijmen. En perdolan siroop want hij weegt dus ondertussen 10 kilo en die supo's deden hun werk niet meer goed.

    Eerste siroop was Zoon trouwens zo kwaad dat hij 5 minuten letterlijk heeft staan wurgen tot de helft van het flesje dat hij 4 uur eerder had gedronken er weer uitkwam. Als meneer geen siroop wil inslikken, dan wil hij dus echt niet.

    Voor de rest hebben we een kindje dat af en toe nog drie keer zo actief is dan anders en een soort raar tapdans-dubstepdansje doet, zoiets ter plekke trappelend. En alles al lopend doet in plaats van gewoon stappend. Tot hij als een kaartenhuisje in elkaar stort, niks nog goed is en hij alleen maar op de arm heel zielig tranen met tuiten huilt en na een tijd dan toch tot rust komt en op mijn schoot naar Kaatje kijkt op tv. Een Zoon die stilzit op mijn schoot gedurende meer dan 1 minuut, een unicum. Maar het is niet echt genieten als hij zo ziek en zo zielig is en zijn neusje en oogjes lopen als een kraantje. Geef me maar snel mijn actief kereltje terug!

  • 14,5 maanden

    Donderdag was het in de kribbe Zoon-dag geweest. Hoe hevig en aanwezig meneertje thuis ook mag zijn, in de kribbe speelt hij doorgaans alleen in een rustig hoekje. Ik weet niet of het komt omdat hij by far de jongste is in zijn groep of omdat hij gewoon wat verlegen is of omdat de grote kindjes echt een pak groter zijn dan hem met zijn 73 cm. Maar in de kribbe spelen ze daar op een fijne manier op in en hadden ze donderdag de andere kindjes blijkbaar aangemoedigd om op een rustige manier bij Zoon in zijn kalm hoekje te gaan spelen. En dat vond hij dan wel heel leuk.

    Als ik hem afzet weent hij tegenwoordig ook maar 1 keer op 2 meer en het verdriet is altijd meteen voorbij van zodra een verzorgster hem op de arm neemt.

    De laatste dagen kan Zoon thuis behoorlijk pittig uit de hoek komen. Ik dacht dat de peuterpuberteit en al die dingen flink wat later kwamen. Ofwel zijn we gewoon al aan het 15 maanden sprongetje bezig. In elk geval, 1 maaltijd is doorgaans een ramp (eten uitsmeren, katapulteren, weigeren) (gelukkig gaan alle andere maaltijden die dag doorgaans heel goed) en slapen is soms een enorme strijd. Vrijdag was hij bijvoorbeeld echt ontzettend moe, niets was nog goed, hij viel letterlijk om van de slaap en was de hele tijd aan het dreinen. Ik stop hem om 16u in zijn bedje. Bijna twee uur heeft het geduurd eer hij sliep. Zingen, babbelen, krijsen, noem maar op. Maar er was niks met hem aan te vangen en om heel eerlijk te zijn zat ik er zelf ook compleet door. Na bijna twee uur stond ik op het punt om hem uit bed te halen en hem dan maar in bad te stoppen (wordt hij rustig en goed gezind van) of te gaan wandelen (valt hij direct van in slaap maar een gewoonte kan je daar ook niet van maken) toen het opeens stil werd in de kamer en meneer sliep. Zaterdag zelfde scenario maar heb ik hem telkens na een half uur uit bed gehaald en is hij uiteindelijk in de draagzak in slaap gevallen na de middag, compleet op, 3u45 heeft hij dan geslapen, een record...

    Ook aan andere dingen merk ik dat hij het moeilijk heeft met zichzelf. Zoals gezegd is hij makkelijk uit zijn hum. We krijgen elke dag wel enkele driftbuien te verwerken (ik mag mijn zin niet doen, dan laat ik me op mijn rug op de grond vallen en begin ik te brullen). Niet dat hij nooit lacht, gelukkig niet, er zijn wel momenten dat hij flink speelt, alleen of met ons, goed eet en schatert en lacht. Maar tegenwoordig is elke dag toch een beetje een strijd.